apolitea

Wilders' film

2008-03-30T13:44:00.002+02:00

Europees extreem-rechts verenigt zich op NOS, 15 januari 2007.

2007-01-15T19:28:00.000+01:00

De nieuwe fractie van extreem-rechts in het Europees Parlement presenteert zich vandaag tijdens de maandelijkse EP-zitting in Straatsburg. Bruno Gollnisch, nummer twee van het Franse Front National (FN) van Jean-Marie Le Pen, is de voorzitter van de fractie Identiteit, Soevereiniteit, Traditie (IST) die 20 leden telt uit zeven landen.

Behalve de 7 FN’ers, maken drie parlementariërs van het Vlaams Belang, een Oostenrijker van de FPÖ, twee Italianen onder wie Alessandra Mussolini, vijf Roemenen, een Bulgaar en een Engelsman deel uit van de fractie IST. NOS extreem-rechts specialist Rinke van den Brink sprak met Bruno Gollnisch over de nieuwe fractie.

Het was voor extreem-rechts of, zoals het in uw kringen heet, nationalistisch rechts, altijd moeilijk om een fractie te vormen.

“We hebben al eerder een fractie gehad. In 1989 hebben we met de Duitse Republikaner en het Vlaams Blok een politieke fractie gevormd. Die samenwerking is voortijdig stukgelopen op een scheuring bij de Republikaner. Die zijn het slachtoffer geworden van manipulaties van de Duitse geheime dienst, zowel die van het oosten als van het westen.

In 1994 en 1999 hebben we een technische fractie gevormd met andere parlementariërs die niet tot de bestaande politieke families hoorden. Deze nieuwe fractie Identiteit, Soevereiniteit, Traditie heeft een gezamenlijk politiek platform uitgewerkt. Onze hoofdlijn is de verdediging van de vrijheid en de onafhankelijkheid in de geest van uw grote landgenoot Hugo de Groot.

Verder zijn we niet tegen samenwerking tussen de Europese staten, met allerlei wederzijdse garanties, maar keren we ons tegen de Europese superstaat die nu in de steigers staat.”

En de meningsverschillen met uw geestverwanten?

“Met onze Vlaamse vrienden werken we al sinds 1989 samen, ook al zijn we het niet over alles eens. Wij mengen ons niet in de nationale kwestie in België. We hebben heel veel meer gemeen dan ons scheidt: we wilen allebei de nationale identiteit beschermen, onze soevereiniteit veilig stellen, de christelijke en westerse beschaving verdedigen, zorgen dat er geen Europees geld over de balk gegooid wordt en nog zo veel meer.”

Wat gaat de nieuwe fractie doen, u bent maar met 20 op een totaal van 785 leden?

“We krijgen nu eindelijk dezelfde rechten als andere EP-leden. Vanaf vandaag kunnen we amendementen indienen en ontwerpresoluties. We praten mee over de agenda van het parlement. We krijgen veel meer geld om fractiemedewerkers aan te trekken. Krijgen de beschikking over meer tolken zodat we onze eigen interne discussies beter en vaker kunnen voeren en uiteindelijk meer gezamenlijke standpunten kunnen formuleren.

We krijgen ook meer middelen om informatie te geven zodat we beter in kunnen gaan tegen de permanente desinformatiecampagne over ons door onze tegenstanders. Maar het is ons in de eerste plaats om de politieke rechten begonnen. Wij waren een soort tweederangs volksvertegenwoordigers en dat is nu voorbij.”

U hebt in de fractie 20 leden, dat zijn er precies genoeg, maar er hoeft er maar eentje op te stappen of het is weer voorbij.

“Dat is waar. We gaan er van uit dat we in het loop van de jaar in ieder geval meer Bulgaarse en Roemeense leden gaan krijgen. Er zitten nu 5 Roemenen van de Groot-Roemenië Partij en één Bulgaar van Ataka in de fractie. Die zijn nog benoemd op grond van de krachtsverhoudingen in de nationale parlementen. Later dit jaar worden in beide landen verkiezingen gehouden voor het Europees Parlement. Daar gaan ze versterkt uit tevoorschijn komen.

Verder staat de deur open voor anderen die zich bij ons willen aansluiten. De Poolse Gezinsliga bijvoorbeeld waarmee de gesprekken uiteindelijk mislukten. Of de Italiaanse Lega Nord. Ik ben wel teleurgesteld dat de Lega te elfder ure afgehaakt is omdat ze nauw betrokken zijn geweest bij het opstellen van het politieke platform van onze fractie.”

De andere fracties in het EP hebben al laten weten dat ze u zullen boycotten en dat u geen enkel voorzitterschap van een parlementaire commissie zult krijgen.

“Dat is de bekende, zeer totalitaire houding van de meerderheid. Ze hebben de mond vol van respect voor de minderheden, maar als puntje bij paaltje komt, lappen ze het aan hun laars. Wij zitten hier niet op grond van een mandaat dat onze collega’s ons wel of niet geven, maar omdat 23 miljoen kiezers ons gekozen hebben als hun vertegenwoordigers.”

U bent verwikkeld in een proces in Frankrijk vanwege het in twijfel trekken van misdaden tegen de menselijkheid. Op een persconferentie eind 2004 hebt u gezegd dat het aan historici is om te debatteren over wat er precies gebeurd is in de gaskamers. Beïnvloedt dat uw positie als fractievoorzitter?

“Nee, helemaal niet. Het is een politieke machinatie tegen mij en mijn partij. Puur misbruik van de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog. Nota bene door een man, de toenmalige minister van Justitie Dominique Perben, die via zijn medewerkers betrokken is in financiële schandalen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in Lyon is hij in 2008 een van mijn concurrenten voor het burgemeesterschap.

Ik heb geen vertrouwen in de Franse justitie, maar ik ga mij hier niet door laten beïnvloeden op wat voor manier dan ook.”

Bron: NOS

Verslag kongres Eurorus te Lebbeke, Vlaanderen, 9 december 2006.

2006-12-09T19:00:00.000+01:00

Verslag van het Eurorus kongres te Lebbeke, Vlaanderen, 2 december 2006, te vinden op:
Project Eurosiberia 2.0.

Met fotoreportage van de bijeenkomst, met o.a. Nick Griffin (British National Party), David Duke en Guilliaume Faye als sprekers en een video van de toespraak van David Duke.

A blog for British nationalism

2006-10-29T18:39:00.000+01:00

Brits nationalistisch weblog met veel downloads, e-books, artikelen en muziek.

A blog for British nationalism

Escalatie-video Duitsland

2006-09-21T18:24:00.000+02:00

Klik voor video

of een NPD video:

Klik voor video

Grundsatzerklärungen der Deutschen Akademie, september 2006.

2006-09-05T23:03:00.000+02:00

Projekt Neue Gemeinschaft

Ein Seminarteilnehmer hat uns unlängst gefragt, ob es taktisch geschickt sei, wenn sich die Deutsche Akademie (DA) zum Nationalismus bekennt. Der Begriff sei doch wohl belastet, man solle sich stattdessen um „jungfräuliche Begriffe“ sammeln. Wir vom Sprecherrat der DA hatten dem Seminarteilnehmer erklärt, daß es uns nicht um taktische Raffinessen gehen kann, sondern um die zutreffende wissenschaftliche Bezeichnung unseres politischen Standorts.

So ist „Nationalismus“ nun einmal ein wissenschaftlicher Begriff (vgl. u. a. Brunner, Conze, Koselleck: Geschichtliche Grundbegriffe. – Stichworte: „Volk, Nation, Natio-nalismus“). Ein spezifisch deutscher Nationalismus dreht sich um das Volk als Ab-stammungsgemeinschaft und seine politische Einheit, den souveränen Nationalstaat. Das ist das Grundanliegen unserer Theoriearbeit und unseres Bildungsangebots.

Etwas anderes ist die notwendige Einordnung unseres Grundanliegens, des deut-schen Nationalismus, in einen größeren Zusammenhang, die der gegenwärtigen weltpolitischen Lage entspringt. Um einem häufig vorgebrachten Mißverständnis und Vorurteil entgegenzuwirken: Für die DA ist deutscher Nationalismus kein Selbst-zweck. Volk, Nation und Staat haben in unserer Theoriearbeit eine zentrale Bedeu-tung, sie sind aber keinesfalls Selbstzweck. Volk, Nation und Staat sind auch nicht das Maß aller Dinge. Für den Verfasser dieser Zeilen ist Gott der Bezugspunkt eines ganzheitlichen Denkens.

Den Nationalstaat verstehen wir von der DA als den Bezugsrahmen, mit dem die kleineren und mittleren Gemeinschaften erst ihren Schutz finden können. Hier denken wir an Ehe, Familie, Dorfgemeinschaft, Stadt, Heimatregion, Stämme und Mundartgruppen und Landschaften. Insofern vertreten wir Nationalisten ein orga-nisches Konzept von Gemeinschaft. Vielmehr noch sind wir davon überzeugt, daß unter modernen Bedingungen ein tragfähiges Gemeinschaftskonzept nur im Bezugs-rahmen des Nationalstaats funktionieren kann. Schließlich ist das Ordnungsmodel des souveränen Nationalstaats der einzige Hebel gegen die globale Amerikani-sierung. Die Beispiele des Iran, Weißrußlands, Venezuelas, Kubas usw. bestätigen diese Sicht.

Natürlich sind die Nationalstaaten für uns auch die Bausteine einer europäischen Großraumordnung, wie sie Carl Schmitt in seiner legendären Schrift vorgedacht hat (Völkerrechtliche Großraumordnung mit Interventionsverbot für raumfremde Mächte, 1941).

Hingegen sehen wir in „Eurasien“ keine „Nation“, sondern eine antiimperialistische Herausforderung. Wie der amerikanische Politstratege Zbigniew Brzezinski in seinem Buch Die einzige Weltmacht. Amerikas Stategie der Vorherrschaft (1997) dargelegt hat, ist die US-Weltherrschaftsbestrebung unbedingt auf die Hegemonie über das „eurasische Schachbrett“ angewiesen. Weltherrschaft spielt sich grundsätzlich – und zu allen Zeiten – nicht in Nord- und Südamerika, Afrika und Australien ab, sondern auf dem eurasischen Kontinent. Hier befindet sich der Großteil der Mensch-heit, der Intelligenz, der Rohstoffe und kulturellen Leistungen. Deshalb steht der deutsche Befreiungsnationalismus, wie wir ihn verstehen, auch in einem euro-päischen und eurasischen Zusammenhang, zumal unser wichtigester strategischer Partner, Rußland, eine zwar überwiegend europäische, aber auch asiatische Macht ist.

Mit unserem europäischen und eurasischen Ansatz ist selbstverständlich nicht die (zivil-) religiöse Heilserwartung verbunden, die Interessengegensätze der Völker und Nationen ließen sich – etwa auf europäischer oder eurasischer Ebene – einfach so auflösen. Das Leben der Völker besteht in Kooperation u n d Konfrontation um Grenzen, Lebensräume und Ressourcen. Entgegen verschwörungstheoretischer Annahmen erfindet der US-Imperialist nicht die Interessengegensätze der Völker, sondern er spielt die vorhandenen Gegensätze nur mehr oder weniger geschickt gegeneinander aus und verstärkt sie. Nur auf dieser Erkenntnisgrundlage kann nationenübergreifender Widerstand gegen den US-Imperialismus erfolgreich geführt werden. Hier ist im Sinne der Reichsidee die supranationale Kooperation zu stärken, die zwischennationalen Konflikte als die kleineren Gegensätze gegenüber der Erkennung des Hauptfeindes zurückzustellen.

Als Deutsche Akademie sehen wir die Notwendigkeit, den Widerstand gegen US-Imperialismus, Überfremdung, Kulturverfall und Ausbeutung zuerst geistig in Deutschland vorzubereiten, um darüber hinaus in Kontakt und Kooperation zu Bündnispartnern im Ausland zu treten. Als Bündnispartner kommen in Frage alle vom US-Imperialismus unterdrückten Völker, auch diejenigen, die dem islamischen Kultur-kreis angehören. Dabei geht es uns nicht um eine Anbiederung oder Unterwerfung unter den Islam – Interessengegensätze sind als solche deutlich auszusprechen –, sondern um einen selbständigen deutschen und europäischen Beitrag im interna-tionalen Widerstand gegen Amerikanismus und Globalisierung.

Auch im innerdeutschen Kontext kommen für die DA als Bündnispartner grund-sätzlich alle Personen und Organisationen in Betracht, deren Widerstand sich gegen die Globalisierung richtet. Unter „Globalisierung“ verstehen wir eine „globale Amerikanisierung“ (Peter Scholl-Latour). Darin ist der Hauptfeind zu erkennen. Wer diese Einschätzung mit uns teilt, kommt als Bündnispartner in Betracht.

Wir sollten gemeinsam nach Auswegen aus der kapitalistischen Moderne suchen. Die USA sind hierbei lediglich als Avantgarde zu erkennen. Die Ursachen greifen jedoch tiefer. Hierunter verstehen wir die Ware und den Markt als Fetisch in der kapita-listischen Wirtschaftspolitik, den gemeinschaftsfeindlichen Individualismus und die Menschenrechtsideologie als Türöffner für US-Imperialismus.

Wenn wir gemeinsam nach Auswegen aus der kapitalistischen Moderne suchen, dann ist es nicht grundsätzlich erforderlich, daß wir in den ordnungspolitischen und metaphysischen Alternativen zu Amerikanismus, Kapitalismus und Moderne überein-stimmen müssen. Aber wie sollten in der Lageanalyse und in der Bestimmung des Hauptfeindes im wesentlichen die gleiche Erkenntnis haben. In diesem Sinne sind Nationalisten, Sozialisten, Konservative, Ökologen, Traditionale, Christen und Heiden zur Zusammenarbeit mit der DA aufgerufen.

Mit „Nationalisten“ meinen wir nicht solche, die sich Mühe geben, dem System nützlichen Klischee des „Neonazis“ zu entsprechen, wobei wir den lernfähigen Teil des NS-Spektrums nicht aus unserer Arbeit ausgrenzen. Unter „Sozialisten“ ver-stehen wir diejenigen, die erkannt haben, daß ihr Konzept einer sozialistischen Gesellschaft nur auf nationalstaatlicher Ebene realisierbar ist. „Konservative“ akzep-tieren wir nur, wenn sie wirklich wertebewußt sind und nicht „Konservativismus“ als Tarnbezeichnung für Liberalismus mißbrauchen. Wenn mit „konservativ“ eine hündische Unterordnung unter FDGO, kapitalistische Wirtschaft und „westliche Wertegemeinschaft“ gemeint ist, könne wir auf solche falsche „Konservative“ gerne verzichten.

Ökologen sind für uns dann interessant, wenn sie die Entortung des Menschen als Problem erkennen und somit in ihre Überlegungen die unterschiedlichen und schützenswerten Kulturen miteinbeziehen. Bei Traditionalen und Christen wünschen wir uns, daß sie den Wert der Nation im organischen Gemeinschaftsdenken aner-kennen, auch wenn sie ihr nicht die gleiche Bedeutung zumessen wie wir Nationalisten. Von Christen und Heiden erwarten wir uns, daß sie sich mit uns gemeinsam auf die Suche nach neuer Gemeinschaft begeben und daß sie – bei allen Gegensätzen – nicht im Kampf gegeneinander ihre Hauptaufgabe erblicken.

In der Überwindung von Amerikanismus, kapitalistischer Moderne und in der Suche nach neuer Gemeinschaft sollte unser gemeinsames Grundanliegen bestehen. Wir können heute noch nicht in das Rad der Geschichte eingreifen. Wir sollten uns aber schon heute darauf vorbereiten, daß mit dem Sturz der pax americana der Weg für alte und neue Formen von Gemeinschaft frei sein wird und wir verpflichtet sind, hierauf heute schon Antworten zu geben.

Jürgen Schwab für den DA-Sprecherrat

Bron: Deutsche Akademie

Was ist Nationalismus ? – Ein Gespräch mit Jürgen SCHWAB op Altermedia.de, 20 juli 2006.

2006-07-20T21:37:00.000+02:00

Vielen unseren Mitstreitern fällt es häufig schwer, das Phänomen „Nationalismus“ in Worte zu fassen, obwohl sich eigentlich fast jeder von uns selbst als Nationalist bezeichnet …

Schwab: … das erklärt sich daher, daß die meisten von uns Nationalist vom Gefühl her sind. Man fühlt sich unwohl, wenn man auf der Autobahn mit seinem PKW amerikanische Militärkonvois überholt, wenn man in der Innenstadt an der Ampel zum Stehen kommt, aus dem Fahrzeug neben einem durchs offene Fenster Türkenmusik dröhnt. Im Grunde genommen braucht man keine Bücher zu lesen, um Nationalist zu werden. Aber natürlich kommt organisierter Nationalismus, der ernsthaft Politik betreiben will, ohne Begriffsbildung nicht aus.

Da wären wir schon beim Problem: Beim „Nationalismus“ erweist nämlich eine große Anzahl der unterschiedlichsten Auslegungen des Begriffs als Hemmnis auf den Weg zu einer allgemeingültigen Definition, an der man sich orientieren könnte …

Schwab: … grundsätzlich ist es immer ein frommer Wunsch, es dürfe nur eine gültige Definition von etwas geben. Das würde natürlich die Sache gerade beim Begriff des „Nationalismus“ ungemein erleichtern. Aber selbstverständlich kann man die Leute nicht dazu zwingen, einer bestimmten Begriffsdefinition zu folgen. Die NPD sollte allerdings einen Begriff davon haben – vor allem in Programmatik und Deutsche Stimme.

Deshalb möchten wir zunächst von Ihnen wissen, wie Sie den Begriff des „Nationalismus“ definieren?

Schwab: Das ist ein abendfüllendes Thema. Man bräuchte dafür für ein interessiertes Publikum eine komplette Seminarreihe …

Geht es für den Zweck einer Informationsschrift nicht auch kürzer?

Schwab: Ja natürlich. Zunächst ist der „Nationalismus“ zugleich eine politische Idee und eine politische Bewegung.

Was dürfen wir uns unter der Bewegung des „Nationalismus“ vorstellen?

Schwab: Wer Mitglied der NPD oder einer freien Kameradschaft ist, gehört zur Bewegung des deutschen Nationalismus, weil er oder sie organisiert ist und in der Öffentlichkeit für die Ziele bzw. für die Idee des Nationalismus einsteht und sozial angreifbar ist. Anders verhält es sich mit unseren Landleuten, die nur bei der Fußballweltmeisterschaft ein paar Wochen lang national sind; die gehören zur deutschen Nation, nicht aber zur Bewegung des deutschen Nationalismus.

Nun zur Idee, was ist damit gemeint?

Schwab: Die politische Idee des Nationalismus beruht auf dem aus dem Lateinischen stammenden Wort „Nation“ (nasci, geboren werden). Dabei handelt es sich um eine größere Abstammungsgemeinschaft, in die man hineingeboren wird. Das entsprechende deutsche Wort ist „Volk“. Man gehört zu einem Volk bzw. zu einer Nation, weil die eigenen Eltern und Großeltern auch zu dieser Gemeinschaft gehören.

Nun ist diese Definition gerade im internationalen Rahmen nicht unumstritten …

Schwab: … genau. Die Osteuropäer (Russen, Polen, Serben, Ungarn usw.) haben sich den deutschen Begriff der „Nation“ – im Sinne einer Abstammungsgemeinschaft – angeeignet. Hingegen liegt den sogenannten Nationen der Westeuropäer (Frankreich, England usw.) und Amerikaner (USA, Kanada, Brasilien usw.) nicht die Abstammung zugrunde, sondern bei denen steht das bloße Bekenntnis zum Staat im Mittelpunkt. Bei uns Deutschen hat sich das Volk den Staat geschaffen, in Frankreich hat der Staat die Nation erzwungen. Bei uns handelt es sich um Stämme eines Volkes (Westfalen, Sachsen, Bayern u. a. ), die sich durch regionale Besonderheiten wie Mundarten unterscheiden; in Frankreich und England wurden verschiedene Völker zur Staatsnation vergewaltigt (Korsen, Bretonen, Elsässer, Waliser, Schotten, Nordiren etc.), die ursprünglich andere Sprachen als die von Paris und London oktroyierten sprechen.

Also handelt es sich nach deutschem Verständnis bei „Volk“ und „Nation“ um synonyme Begriffe …

Schwab: … ja und nein. Wenn wir von „Nation“ reden, sehen wir zum „Volk“ insofern einen qualitativen Unterschied, daß zwar beide Begriffe für eine Abstammungsgemeinschaft stehen, wir im „Volk“ jedoch eher den naturhaft biologischen Rohzustand sehen, die „Nation“ darüber hinaus eine geistige Dimension beinhaltet, das heißt ein „Nationalbewußtsein“ bzw. einen nationalen Willen besitzt. Ein Volk, das sich seiner selbst bewußt ist, nennen wir Nation. Wenn sich dieser nationale Wille der Nation organisatorisch manifestiert, so sprechen wir vom Staat bzw. vom Nationalstaat.

Das klingt aber kompliziert!

Schwab: Ist es aber nicht. Zur Vereinfachung nehmen wir ein Beispiel aus dem Chemieunterricht: Wasser ist demzufolge immer Wasser, ob in den Aggregatformen flüssig, fest, gasförmig. So müssen Sie sich das Volk, die Nation und den Staat vorstellen: Volk entspricht der Natur, Nation der Natur plus dem Geist, Staat der Natur plus dem Geist plus der Organisation. Der Gegenstand ist also immer der gleiche, nur in anderer Form. Es ist wie bei der russischen Puppe: Das Volk ist in der Nation enthalten, Volk und Nation sind Bestandteile des Staates.

Das heißt, der Staat ist nichts anderes als das Volk?

Schwab: Genau. Der Gegenstand ist der gleiche, nur die Form ist verschieden. Der Staat ist die politische Organisation des Volkes, das natürlich – als Staatsbürger – im Rahmen des Willensbildungsprozesses dem Staat selbst angehört. Bei Vasallensystemen bzw. Marionettenregimen ist dies natürlich völlig anders. Solche Systeme, die vom Feind nach einem verlorenen Krieg installiert wurden, üben natürlich ebenfalls staatsähnliche Funktionen aus, da das Leben des Volkes in Zeiten der Fremdherrschaft weitergehen muß. Unterworfenen Völkern oktroyiert man dann von außen Grundgesetze, die gerne mit freibestimmten Verfassungen verwechselt werden, in Wirklichkeit sind es lediglich Geschäftsordnungen der Fremdherrschaft. Demgegenüber gehen die materiellen Organe des souveränen Nationalstaats, wie Regierungsämter, Verwaltung und politisches Personal, aus dem politischen Willen des Volkes – als Staatsbürger – hervor. Schließlich ist der Staat für den Nationalismus kein Selbstzweck, sondern verkörpert den politischen Willen der Nation.

Das alles ist sehr komplex!

Schwab: Wofür sich, wie schon gesagt, zur Vertiefung eine Seminarreihe anböte. Aber an dieser Stelle läßt sich zusammenfassend über den deutschen Nationalismus sagen: Seine Grundlage ist das Volk als Abstammungsgemeinschaft, sein politisches Ziel der souveräne Nationalstaat. Oder noch kürzer formuliert: Nationalismus = ein Volk, ein Staat.

In einer Rede im Jahre 2000 rief der damalige Bundespräsident Johannes Rau (SPD) seine Zuhörer dazu auf, jeglicher Form von Nationalismus eine Absage zu erteilen. Stattdessen forderten er und andere Repräsentanten dieser Republik das Bekenntnis zu einem “Verfassungspatriotismus”. Was halten Sie davon?

Schwab: Solches Geschwätz wird keinen Bestand haben können. Die Deutschen sind, wie von mir gerade eben dargelegt, aufgrund ihrer Wesensart auf das Volk als Abstammungsgemeinschaft programmiert. „Verfassungspatriotismus“ ist westliche Überfremdung. Das ist undeutsch!

In diesem Zusammenhang sollte auch geklärt werden, inwiefern Nationalismus zum Erhalt einer völkischen Gemeinschaft von Bedeutung ist. Kann ausschließlich ein nationalistisches Weltbild die Wahrnehmung der Lebensinteressen eines solchen Gemeinwesens garantieren?

Schwab: Ja und nein. Im Grunde genommen ist es nicht zwingend erforderlich, daß sich eine Regierungsmannschaft als „nationalistisch“ definiert. Hätten wir Otto von Bismarck gefragt, ob er ein Nationalist ist, hätte er dies mit großer Wahrscheinlichkeit verneint. In der Regierung ist weniger das Bekenntnis zum Nationalismus entscheidend, sondern ob die betreffenden Personen den Grundprinzipien desselben folgen. Das würde schon ausreichen. Nationalismus ist ja in Deutschland seit 1945 eine Mangelerscheinung. Würde es bei uns selbstverständlich sein, daß die Regierung nationale Interessen vertritt, könnte man sich die Diskussion, die wir hier führen, sparen.

In welchem Umfang kann es zu Schnittmengen mit dem klassischen Modell des Sozialismus kommen?

Schwab: Ich würde heute von der in bestimmten Kreisen geläufigen Selbstbezeichnung „Nationalsozialismus“ bzw. „Nationaler Sozialismus“ dringend abraten. Zum einen aus rein pragmatischen Gründen (juristische und kommunikative Hindernisse), zum anderen hat das NS-System, das zwischen 1933 und 1945 in Deutschland an der Macht war, mit „Sozialismus“ im eigentlichen Sinn überhaupt nichts zu tun gehabt. „Sozialismus“ ist hier nicht mit „sozial“ bzw. „sozialdemokratisch“ zu verwechseln. Das Dritte Reich war im Grunde genommen ein erfolgreiches sozialdemokratisches System. Hingegen zielt Sozialismus auf die Sozialisierung bzw. Vergesellschaftung der Produktionsmittel, auch von Grund und Boden ab. Wer hierzu nichts zu sagen hat und sich dennoch „Nationaler Sozialist“ nennt, ist ein Dampfplauderer.

Also ist Sozialismus für Sie heute überholt?

Schwab: Nicht unbedingt. Ich lege nur wert darauf, daß für mich der Sozialismus nicht für das Ganze steht. Für mich ist das politische Ganze der deutsche Nationalstaat, dem sich eine Gesellschaft unterzuordnen hat, in der sich die wirtschaftlichen Interessen widerspiegeln. Neben einem privaten Unternehmertum (Liberalismus) sollten hierbei eine berufsständische Ordnung (Konservativismus) und vergesellschaftete Großindustrie (Sozialismus) in einem ausgewogenen Verhältnis zueinander stehen. Der Sozialismus würde sich also dadurch ausdrücken, daß die derzeitigen großen Aktiengesellschaften zu sozialisieren sind und einst staatliche und kommunale Unternehmen (Bahn, Post, Telekom, Sozialversicherung, Nahverkehr, Kläranlagen, Abwassersysteme, Sporthallen usw.) wieder öffentliches Eigentum werden. Daneben sollte es einen privat unternehmerischen Mittelstand geben – bis zur Kleinindustrie –, bäuerliche Familienbetriebe und Genossenschaften. Der Sozialismus hat sich hier also als Teil der Gesellschaft dem Ganzen von Volk und Staat unterzuordnen.

Der einst durch die Herrschenden des „Realsozialismus“ propagierte „Klassenkampf“ konnte auf weltpolitischer Ebene endgültig für beendet erklärt werden. An seine Stelle trat das Bestreben der Völker nach Identität und Souveränität …

Schwab: … dies ist nur zum Teil richtig. Ich halte die Existenz von Klassen für gegeben. Man kann die Klassen auch nennen wie man möchte, als „soziale Schichten“ oder „Stände“ usw. Das würde nichts daran ändern. Als Nationalisten streben wir allerdings keine „klassenlose Gesellschaft“ an wie der Kommunismus. In unserer Volksgemeinschaft wird es für verschiedene Begabungen verschiedene soziale Rollen geben: also Unternehmer, Freiberufler, selbständige Bauern, Industriearbeiter, Handwerksgesellen, Meister, Techniker, Ingenieure, kaufmännische Angestellte, Beamte usw. Indem der nationale Staat in einem ständigen Prozeß einen Ausgleich der wirtschaftlichen und sozialen Interessen anstrebt, soll der Klassenkampf vermieden werden. Dies ist heute natürlich völlig anders. Wir leben mitten im Klassenkampf: Das internationale Kapital ist der Feind und ist als solcher vom Nationalismus anzusprechen. Die großen Aktiengesellschaften sind heute der Feind aller nationalstaatlichen und volkswirtschaftlichen Ansätze. Das Ziel des Nationalismus ist natürlich nicht Klassenkampf, sondern Volksgemeinschaft, aber wir können den den Völkern aufgezwungenen Klassenkampf des Großkapitals nicht ignorieren. Diese Ausbeuterklasse muß bekämpft und besiegt werden. Am Ende muß die Enteignung stehen, das heißt Nationalisierung und Sozialisierung des Großkapitals. Dies läßt sich selbst mit den Artikeln 14 und 15 des Grundgesetzes rechtfertigen.

Nach dem Zusammenbruch des Ostblocks im Jahre 1990 begannen mehr und mehr Völker in Ost- und Südosteuropa und auch in anderen Teilen der Welt zu sich selbst zurückzufinden. Welche Aspekte sind in Ihren Augen für diese Entwicklung ausschlaggebend gewesen?

Schwab: Diese Entwicklung hat uns gelehrt, daß sich jedes Volk seinen eigenen Staat und seine eigene Wirtschaftsordnung schaffen sollte. Jedes Volk soll selbst entscheiden, ob es sozialistisch oder kapitalistisch wirtschaften möchte, wie viel Sozialismus es verträgt. Dies sollte man sich nicht von außen imperialistisch diktieren lassen – wie jetzt die USA und ihre Vasallen im besetzten Irak zuerst die staatliche Erdölindustrie privatisiert haben, damit diese vom internationalen Kapital unter amerikanischer Führung besser ausgebeutet werden kann.

Die Globalisierung erweist sich als eine weitere Entwicklung, die sowohl im politischen als auch im wirtschaftlichen Bereich nationalistische Antworten erfordert. Welche Lösungsansätze könnten Ihrer Auffassung nach formuliert werden, die zur Überwindung der Globalisierung geeignet sein könnten?

Schwab: Zu einer künftigen deutschen Wirtschaftsordnung habe ich mich ja schon geäußert. In der Außenpolitik sollten wir den Freihandel bzw. die internationale Arbeitsteilung als das große Übel sehen. Wenn Sie zu Marktkauf oder Tchibo gehen, können Sie dort ein Hemd mit Krawatte im Sonderangebot für fünf Euro kaufen. Solche Textilien werden natürlich in Bangladesch und in anderen Regionen moderner Sklavenarbeit, aber nicht in Deutschland hergestellt. Bei uns werden die Arbeitsplätze abgebaut und ins lohnkostengünstigere Ausland verlagert. Jeden Tag verschwinden aus Deutschland 500-1.000 Arbeitsplätze …

… wie wäre hier Abhilfe zu leisten?

Schwab: Der Nationalismus fordert hier die Einführung wirksamer Schutzzölle, um unsere Arbeitsplätze vor zerstörerischer Billiglohn-Konkurrenz zu schützen. Die USA und ihre in Europa regierenden Vasallen machen das Gegenteil, sie fördern den Freihandel. Demgegenüber gehört der Schutzzoll wesentlich zum Instrumentarium des Nationalstaats. Nehmen wir uns ein Beispiel an Hugo Chavez, dem Präsidenten Venezuelas, der erfolgreich gegen die US-Bestrebungen einer gesamtamerikanischen Freihandelszone kämpft.

Nahezu auf dem gesamten Kontinent ist ein wiedererstarkendes Nationalbewußtsein zu beobachten. Auch die Ablehnung der EU-Verfassung in einigen Ländern Europas, wie in Frankreich und in den Niederlanden, signalisiert uns, daß der Nationalismus noch lange nicht tot ist, sondern als die treibende Kraft der Geschichte zu verstehen ist …

Schwab: … richtig. Dies können Sie in der Geschichtsphilosophie Hegels nachlesen. Hegel lebte von 1770 bis 1831, wußte schon, daß die treibenden Kräfte der Weltgeschichte die Nationen sind und nicht – wie Karl Marx später behauptete – die Klassen. Klassenkämpfe spielen sich hin und wieder innerhalb der Nationen ab, hingegen wurde die Chimäre einer internationalen Klassensolidarität bereits in den Schützengräben des Ersten Weltkriegs widerlegt.

Leider macht jedoch die positive Entwicklung zu einem neuen Nationalismus vor den Toren der Bundesrepublik Deutschland halt. Wie beurteilen Sie die Abwehrreflexe der etablierten Politik und Medien gegenüber einem deutschen Nationalbewußtsein?

Schwab: Diese Abwehrreflexe, von denen Sie sprechen, sind reiner Opportunismus der hierzulande Herrschenden! Wir sind ein zweimal besiegtes Volk. Gerade die totale Niederlage von 1945 hat in der Psyche unseres Volkes tiefe Spuren hinterlassen. Hier sei nur die Umerziehung (reeducation) als Stichwort genannt. Unsere Landsleute sind aufgrund der Jahrzehnte andauernden „Schuldknechtschaft“ (Jürgen W. Gansel) völlig von der Rolle. Dies wird sich bald ändern. Wir alle, auch die NPD, arbeiten daran.

Ist nach Ihrer Meinung die parlamentarische Demokratie für unser Volk geeignet?

Schwab: Die sogenannte parlamentarische Demokratie ist unseren Großeltern 1949 von den westalliierten Siegern aufgezwungen worden. Wenn die Fremdherrschaft verschwunden sein wird, wird auch der Parlamentarismus, das heißt die parlamentarische Regierungsbildung mit samt Oligarchie, verschwunden sein. Die sogenannte parlamentarische Demokratie ist nur dem Namen nach eine Demokratie, worauf der Staatsrechtler Hans Herbert von Arnim hinweist. In einem solchen System herrscht nicht das Volk, sondern das große Geld und diverse Lobbyisten, also eine Minderheit über die Mehrheit. Wir sollten uns dabei von dem Wahlspektakel, das alle vier Jahre stattfindet, nicht beeindrucken lassen. Die sogenannte parlamentarische Demokratie ist für uns Deutsche die denkbar schlechteste Regierungsform. Dies mag bei den Briten anders sein, für uns ist diese Regierungsform unbrauchbar, somit undeutsch.

Bron: Altermedia Deutschland

The Philosophy Behind the Nationalism door Andreas UMLAND in The Moscow Times, 1 juni 2006.

2006-06-01T16:56:00.000+02:00

Ultranationalism among Russian youth, along with nascent official activity against xenophobia is receiving increasing attention from Russian and Western observers.

Alarmed by the growing number of victims among foreign students, visitors from abroad and immigrants from Asia, Africa and the Americas, the administration of President Vladimir Putin has started to take action against escalating skinhead violence. The Kremlin-directed mass media reports now on a daily basis about attacks on foreigners and the prosecution, if hesitant, of the offenders. There is also regular information about different campaigns (such as concerts, demonstrations and meetings) to increase tolerance and mutual understanding among the young.

The government's change of course from an overarching disregard of the proliferation of neo-Nazi subculture during Putin's first term to a more robust reaction to it in his second seems less determined by a change in attitude in the Kremlin than by utilitarian considerations. The increasingly violent behavior on the part of these ultranationist youth groups creates an image problem for Russia. Further, the Kremlin seems to consider large-scale immigration as an instrument for dealing with the country's dire demographic situation, so animosity toward outsiders isn't particularly positive. Whatever the reasons, the fact that the state has recently begun to acknowledge the problem openly is a welcome development.

On the other hand, less manifest yet similar illiberal tendencies in public and elite discourse continue to develop and appear to be gaining influence in mainstream politics, civil society, mass media and higher education. Along with the Putin administration's own gradual curtailment of democratic procedures and propagation of a relatively moderate form of nationalism and an intellectually refined form of deep anti-Westernism and, especially, anti-Americanism has become common in Russian expert commentary and analysis related to international affairs and contemporary history.

The country's publishing market is flooded with anti-liberal diatribes outlining bizarre visions of a Russian rebirth and apocalyptic worldviews. The authors of these works include names like Sergei Kurginyan, Igor Shafarevich, Oleg Platonov, Maxim Kalashnikov (alias Vladimir Kucherenko) and Sergei Kara-Murza. Moreover, many, if not most, weekly or daily political programs on national television offer a Manichean worldview in which the United States is responsible for most of Russia's (and often humanity's) problems. Prime-time analytical programs like Mikhail Leontyev's "Odnako," Gleb Pavlovsky's "Realnaya Politika," Alexei Pushkov's "Post Scriptum" and Alexei Pimanov's "Chelovek i Zakon" conclude the majority of their international and some of their domestic reports with the assertion that U.S. elites are involved, directly or indirectly, in hidden malicious activities against Russia and other countries. This discourse goes far beyond the common criticisms of the recent policies of U.S. President George W. Bush's administration to be found elsewhere, and is characterized by a paranoid interpretation of current history and, sometimes, pathological animosity toward U.S. politics, values and culture.

Perhaps the most prolific commentator here, both in print and on television, is mystic philosopher Alexander Dugin, who has transformed himself from a lunatic fringe figure with open sympathy for various permutations of inter-war fascism in the 1990s to a "radically centrist" Putin supporter and well-regarded guest commentator in mainstream media. Apart from regular appearances on national television talk shows, Dugin also hosts the political program "Vekhi" on the new Orthodox television channel "Spas" -- an interesting venue considering his interest in Western European occultism in the 1990s. He is also a frequent contributor to newspapers like Rossiiskaya Gazeta, Literaturnaya Gazeta and Krasnaya Zvezda.

Dugin is interesting as an anti-liberal thinker in that, while most nationalist writers remain within the limits of traditional Russian anti-Westernism, Dugin's writings and comments are informed by his intimate knowledge of a broad spectrum of non-Russian forms of anti-liberalism, including West European integral traditionalism (such as Renй Guenon, Julius Evola and Claudio Mutti), European and U.S. geopolitics (Alfred Mahen, Halford Mackinder and Karl Haushofer), Germany's so-called "Conservative Revolution" (including Carl Schmitt, Ernst Jünger, Arthur Moeller van den Bruck) and the francophone, neo-Gramscian "New Right" (such as Alain de Benoist and Robert Steuckers). He generally, however, downplays the influence of these writers on his thinking, instead using the term "neo-Eurasianism," an explicit reference to a reputed Russian emigre intellectual movement of the 1920s and 1930s.

Dugin melds all of these influences together to draw a picture of an ancient conflict between two civilizations and between two contradictory ideas. On one side are the free-market, capitalist, Atlantic sea powers (he calls them "thallocracies") in the tradition of the ancient states of Phoenicia and Carthage, which are now headed by the United States, and on the other autarchic Eurasian continental land powers (labeled "tellurocracies"), begining with the mythical country of "Hyperborea" and running through the tradition of the ancient Roman Empire to its main representative today, Russia. The secret orders, or "occult conspiracies" of these two antagonistic empires -- Eternal Rome and Eternal Carthage -- are continuing their age-old struggle, an occult Punic war, one that has often remained hidden from many of its participants and even its key figures, but has nevertheless determined the course of world history.

Which brings us to what it all means, in Dugin's opinion, for Russia today. He says that the confrontation is now entering its final stage, the "Great War of the Continents," which will require a Russian national rebirth via a conservative and permanent revolution. The new order Dugin envisions will be informed by the ideology of National Bolshevism and an exclusively geopolitical approach to international relations. Victory in this "Endkampf," or final battle, as the term was introduced in German in the Third Reich) against Atlanticism will create a "New Socialism," bringing territorial expansion and the formation of a Eurasian bloc of fundamentalist land powers (including, perhaps, even a traditionalist Israel!) against intrusive, individualistic Anglo-Saxon imperialism.

Ideas like these have led observers to label Dugin a nonserious thinker, if not simply a bizarre, temporary phenomenon on Russia's political scene. The problem is that, despite the many phantasmagoric elements in his writings, Dugin has established himself as the leader of an influential intellectual movement, "neo-Eurasianism," that reaches beyond the lunatic fringe. And he's got an influential following. The High Council of Dugin's International Eurasian Movement, for instance, includes political figures like Culture and Press Minister Vladimir Sokolov, presidential aide Aslambek Aslakhanov, Federation Council Deputy Speaker Alexander Torshin and Federation Council International Affairs Committee chairman Mikhail Margelov. The organization also includes representatives, mainly academics, from a number of other CIS member countries, as well as some marginal Western intellectuals.

While anti-Americanism has been a recurring feature of Russia's 20th-century views on international affairs, the current manifestation differs in terms both of the quantity and quality of these views. Anti-Americanism has become one, if not the major, feature of Russian foreign affairs journalism, incorporating many of the more extreme ideas provided by Dugin and other anti-Western theorists. This opposition to "American imperialism," in turn, serves as a justification for Putin's illiberal policies and provides the glue that holds Russia's elites together.

Andreas Umland is German Academic Exchange Service (DAAD) lecturer at the National Taras Shevchenko University of Kiev.

Bron: The Moscow Times

11 CLICHÉS OMTRENT IMMIGRATIE door Guillaume FAYE op VJWestland.tk

2006-04-07T21:28:00.000+02:00

Nota: de onderstaande tekst is een vertaling van een fragment uit een werk van de Franse filosoof Guillaume Faye. De tekst is dan ook in belangrijke mate gericht op de Franse situatie, maar deze verschilt weinig of niets met de situatie in Vlaanderen, Nederland en de rest van West-Europa.

In 'De Kolonisatie van Europa' schrijft Guillaume Faye dat men niet meer kan spreken van immigratie, maar eerder van kolonisatie door grote bevolkingsgroepen uit Afrika, Noord-Afrika en Azië; dat de Islam een verovering van Frankrijk en Europa onderneemt; dat de 'criminaliteit der jonge allochtonen' het begin is van een burgeroorlog; dat wij overweldigd worden door een allochtone bevolkingsexplosie en dat om demografische redenen een islamitische macht zich zal vestigen in Frankrijk, allereerst op lokaal stedelijk niveau en vervolgens wellicht op landelijk niveau.

De 11 clichés en foutieve ideeën omtrent immigratie en Islam

Cliché nr. 1:
"Wij zijn het die de immigranten lieten komen, want ze waren economisch onontbeerlijk. Zij waren en bleven de motor van de economische groei."

Thierry Desjardin vernietigt in zijn essay "Brief aan de president naar aanleiding van de immigratie" dit cliché dat hij als volgt formuleerde: "Wij lieten hen komen, wij hadden hen nodig". In feite rekruteerden de werkgevers vanaf 1960 tot 1973 in Noord-Afrika volgzame en goedkope arbeidskrachten met de medeplichtigheid van de vakbonden, terwijl Europese arbeidskrachten niet ontbraken! We hadden hen dus niet 'nodig', maar het uitbuitende kapitalisme had hen nodig. Dat was een economische vergissing, een kortzichtige berekening; want deze immigratie beperkte het beroep op investeringen; de Europese landen die geen beroep hebben gedaan op Noord-Afrikaanse arbeidskrachten hebben een krachtiger economische groei gekend dan Frankrijk.

Sedert 1973 vindt de aankomst van migranten plaats onder 'druk', dat wil zeggen dat ze komen doordat ze zich opdringen. Het is hun belang om te emigreren, niet het onze. Een allochtone werkloze of bijstandstrekker leeft hier beter dan al werkend in zijn thuisland. Met de massale komst van illegalen sedert het midden van de jaren 70, ziet men dat het niet Europa is dat een beroep doet op de allochtonen uit economische behoefte, maar dat zij zichzelf opdringen. De aanwezigheid van immigranten (genaturaliseerd of niet) is een rem op de economische groei door hun enorme kosten, hun lage niveau van deskundige vakbekwaamheid, ondanks alle opleidingen die men hen aanbiedt, en het is ook de reden van een algemene verslechtering van de kwaliteit van het leven en de sociale samenhang.

Contra-slogan: "De overgrote meerderheid der allochtonen is hier op vrijwillige basis en is een rem op de economische groei, de werkgelegenheid, het niveau en de kwaliteit van het leven."

Cliché nr. 2:
"Zij doen het werk dat de Fransen niet willen doen."

Zoals Alain Griotteray beschreef, is de immigrant-arbeider reeds lang vervangen door de immigrant als werkloze en uitkeringtrekker. Deze mythe van de immigrant als slaaf leidt een hardnekkig leven. Bovendien probeert de partij die hen laat binnenkomen momenteel quota op te leggen voor het in dienst nemen van de allochtonen door voor hen werkgelegenheid te reserveren waarvoor de Europese Fransen zijn uitgesloten.

Veel banen die mensen van Franse origine graag zouden willen hebben, zijn heden ten dage gereserveerd voor deze allochtonen, gemeentes van zeer grote omvang, onder anderen door ambtenarenapparaten, die een verborgen voorkeurspolitiek uitvoeren van positieve discriminatie. We spreken niet, dat is duidelijk, over banen voor jongeren en banen in het kader van solidariteitscontracten.

Contra-slogan: "Zij beperken de omvang van de werkgelegenheid van de autochtone Fransen."

Cliché nr. 3:
"De Noord-Afrikanen en de Afrikanen zijn de Italianen en de Polen van gisteren. Frankrijk is altijd een immigratieland geweest. Er is niets veranderd."

Dit is te gek voor woorden aangezien zij geen Europeanen zijn en hun gewoontes en mentaliteit uitermate ver hier van af staan. De intra-Europese immigraties, die nooit voor problemen op het gebied van integratie gezorgd hebben, vergelijken met de massale komst van Afro-Aziatische bevolkingsgroepen staat gelijk aan het verborgen houden van de etnische realiteit van de menselijke samenlevingen. Men mag zich niet blindstaren op de notie van 'nationaliteit', een begrip zo dierbaar voor de republikeinse ideologie. Een Vlaming met de Belgische nationaliteit, een Toscaan met de Italiaanse nationaliteit, een Provençaal met de Franse nationaliteit staan veel nader tot elkaar dan, bijvoorbeeld, een Antilliaan en iemand uit de Savoye. Echter, de laatstgenoemden zijn al langer "Fransen" dan de eerstgenoemden.

Contra-slogan: "Frankrijk is nooit een land geweest met immigratiestromen van buiten Europa afkomstig. Het is een dergelijk land geworden."

Cliché nr. 4:
"Immigranten zijn slachtoffers, verstoten door racisme en economische armoede."

Het tegendeel is waar. De immigranten profiteren van veel meer hulp en sociale opleidingen dan de Fransen van origine. De jonge immigranten zijn het voorwerp van dure maatregelen om hen aan werk te helpen, bij opleidingen en scholing alsmede voor wat betreft hun vrijetijdsbestedingen. In de voorsteden leven de allochtonen op een zeer redelijk niveau, dankzij de uitkeringen en de parallelle economie. Hen voorstellen als een lompenproletariaat is bedrog. Personen zonder vaste verblijfplaats en daklozen van Afro-Aziatische origine zijn overigens zeldzaam in tegenstelling tot wat er beweerd wordt.

Veel immigranten voelen zich geenszins uitgesloten, maar sluiten zich vrijwillig uit etnische haat af van een maatschappij die zij bevechten. Hun anti-Europees racisme (de fameuze 'haat') is overigens sterker dan het vermeende racisme der autochtonen. Overigens, de vreemdelingenhaat die in Frankrijk altijd een minuscuul fenomeen geweest is (hetgeen voor de allochtonen een wonderbaarlijke mazzel is), wordt uitgelokt door de wandaden van jonge kinderen van immigranten en lijkt niet op een intrinsiek racisme tegenover Arabieren of Afrikanen.

Contra-slogan: "Immigranten worden economisch en sociaal begunstigd, ondanks de afwijzing door velen van het land van ontvangst."

Cliché nr. 5:
"De bovenmatige criminaliteit van de jonge Noord-Afrikanen komt doordat ze ontworteld zijn of (variant) omdat ze in getto's leven."

Het is deze slogan die de overheid ertoe aanzet om de allochtonen te willen spreiden over haar territorium: dit veroorzaakt dat de autochtonen opnieuw moeten vluchten (niet uit racisme, maar omdat het etnische samenwonen fysiek ondraaglijk is) en het leidt tot nieuwe getto's. Leven in getto's, of beter gezegd, vanuit hun standpunt, leven in gebieden bevrijd van de Europese wetten en welke gebieden ook nog eens onophoudelijk worden uitgebreid, dat is hun strategie.

Van de andere kant, de betrokkenen voelen zich helemaal niet ontworteld: zij nestelen zich tegelijkertijd in de islam, het arabisme en in de etnisch zwarte Amerikaanse cultuur. De gezamenlijke fenomenen van de "culturen" rap en rai (1) bevestigen dit. De salonintellectuelen, die het sociaal afwijkende gedrag van de jonge Noord-Afrikanen verklaren middels een "identiteitsverlies", een "veramerikanisering" of een in de steek laten van de Arabisch-Afrikaanse wortels ten gunste van een hallucinaties opwekkende Amerikaanse subcultuur, profileren jammerlijke onwaarheden die slechts te verklaren zijn door hun onkunde op dit gebied.

De Arabieren zijn niet veramerikaniseerd in de zin waarin de jonge Europeanen dat zijn. Deze laatsten zijn daadwerkelijk losgeraakt van hun cultuur en ontworteld, niet de eerstgenoemden. Zij behouden van de Amerikaanse cultuur slechts de component "zwarte rap", die in zijn protest antiblank is en die, als vergelding (fenomeen rai), doortrokken wordt met een beslist arabisme tot uitermate grote vreugde van de imams der voorsteden.

In tegenstelling tot de hersenschimmen van de rechtse gemeenschap die zich inbeeldt dat het islamo-arabisme van de voorsteden een uiting is van de strijd tegen het amerikanisme, moet men zeggen: de jonge immigranten hebben een tegencultuur geschapen (die tegelijkertijd een subcultuur is) welke het zwart-amerikanisme verbindt met het arabisch-islamisme.

De jonge immigranten zitten zeer goed in hun vel, maakt u zich om hen geen zorgen; zij zien zich als binnengedrongen strijders, zij vernietigen de cultuur ,maar het is niet zo dat zij zonder cultuur zijn. Ten bewijze: de houding van de jonge blanken die contact met hen hebben en die, door nadoen, hun aparte manier van spreken aannemen, hun manieren, hun muziek, zich volledig onderwerpen aan hun invloed en een verontrustende culturele achteruitgang ondergaan. We kunnen aannemen dat, om de (relatieve) vrede te bewaren en vooral als blijk van onderdanigheid, een zeker aantal jonge Europeanen zich bekeert tot de islam en zijn ondergeschiktheid aanvaardt.

Contra-slogan: Jonge immigranten nestelen zich in een nieuwe neoprimitieve cultuur en in zich uitbreidende getto's, naar hun volle tevredenheid.

Cliché nr. 6:
"De jeugdcriminaliteit onder immigranten is, evenals het geweld onder jongeren, het gevolg van werkloosheid, neoliberalisme en verharding van de economische verhoudingen."

Dit is een variant op cliché nr. 5 hierboven. Dit cliché is erop gericht de klassenstrijd te verwarren met de etnische strijd. De actuele criminaliteit komt niet voort uit de strijd der klassen.

Ik ben de eerste om de wandaden van het neoliberalisme aan de kaak te stellen, zoals de ongebreidelde vrijhandel, de autonomie van de financiële en speculatieve economie, kortom, de dictatuur van de handelsactiviteiten die de sociale verhoudingen platwalst, de onderlinge solidariteit verbrijzelt en de armoede aanwakkert. Maar toch, dit cliché snijdt geen hout.

Waarom?

1. De gemeenschapssolidariteit (in etnische zin) van de immigranten is geenszins gebroken door het neoliberalisme. Integendeel. De ontmanteling van de solidariteit betreft de Europeanen en niet de anderen.
2. Gedurende de crisis van de jaren dertig van de vorige eeuw, toen de werkloosheid en de armoede in Europa veel groter waren dan nu waarbij het aandeel van de jonge generaties 10 procent hoger lag en de verharding in de industrie die van tegenwoordig overtrof, werd geen enkel fenomeen van massale criminaliteit waargenomen. De Italiaanse, Spaanse, Portugese en Poolse migranten van de periode 1890 - 1960, veel armoediger dan de allochtonen van tegenwoordig van buiten de Europese Unie, veroorzaakten geen problemen de openbare orde betreffende.
3. Het geweld en de criminaliteit hebben voornamelijk betrekking op jonge Noord-Afrikanen en zeer weinig op de Aziaten (Chinezen, Pakistanen, enz.).

Het economische argument gaat dus niet op.

Contra-slogan: "De reden voor de criminaliteit en het geweld van jongeren, afkomstig uit immigratie, is endogeen (van binnenuit) en etnisch. Zij komt voort uit een etnische, haast mechanische schok, die in principe onvermijdbaar is en derhalve niet te verklaren met behulp van de gebruikelijke misdaadanalyses."

Cliché nr. 7:
"De multiraciale, multiculturele en multireligieuze maatschappij is een cultuurverrijking. De inbreng van immigranten is aanzienlijk, cultureel zowel als economisch. Leve het veelkleurige en multiraciale Europa!"

Men kent de slogan van SOS Racisme, een volgeling van Black-Blanc-Beur (2): "Frankrijk is als een mobylette, het loopt op de goede mix en smering van zijn motor."

In de geschiedenis zijn alle multiculturele en pluri-etnische maatschappijen altijd conflictueus van aard geweest en nooit creatief. Het tegenvoorbeeld daarvan is Japan, een mono-etnische samenleving. De economische impact van de immigratie qua kosten en ook sociaal gezien is enorm; het is een echte kanonskogel, veroorzaker van sociale conflicten en algemene incompetentie. De culturele en economische inbreng van immigranten is verwaarloosbaar. Noch in wetenschappelijke research, noch in het oprichten van ondernemingen, noch in de kunsten, wetenschappen, enz, hebben zij enige inbreng. Hun aandeel in de creatieve elites is heel klein in vergelijking tot hun aandeel in de bevolking, uitgezonderd de Aziaten van het verre Oosten. En dit feit is niet verklaarbaar met het argument van racisme of verstoting. Dit cliché vindt zijn oorsprong in het sociaal romantisme. Zij die het uitventen, geven als voorbeeld de Verenigde Staten: kijk, zeggen ze, hoe deze multiraciale en multiculturele maatschappij presteert! Maar het probleem, zowel van de voor- als tegenstanders van Amerika is, dat zij de USA niet kennen, waar zij nooit gewoond hebben. De Amerikaanse situatie is niet vergelijkbaar met die van Europa.

Contra-slogan: Iedere multiraciale maatschappij is multiracistisch, geen enkele multiculturele of multi-etnische maatschappij is creatief (scheppend van aard).

Cliché nr. 8:
"Er zijn in Frankrijk nu evenveel vreemdelingen als in 1936."

Dit is een van de mooiste drogredenen van tegenwoordig waarop we geregeld attent gemaakt worden door de linkse media, teneinde ons gerust te stellen, en het berust ook nog eens op statistische grondslagen die ongeveer waar zijn.

Heel eenvoudig gezegd, de notie van "Fransman" verliest langzamerhand zijn betekenis vanwege de massale naturalisaties (ongeveer 200 duizend per jaar) en het bodemrecht (een automatisme wat betreft nationaliteit in het geval van geboorte op Frans grondgebied). Vroeger was de Republiek, die duidelijk het raciale element verwierp, er trots op dat alleen diegenen de Franse nationaliteit kregen die cultureel en qua taal onderdanig de integratie aanvaardden binnen de Franse gemeenschap. Maar dat is niet meer het geval. De nieuwe Fransen voelen zich niet Frans en herkennen zich niet in de Europese cultuur. Zij voelen zich altijd solidair met hun afkomst van origine.

De notie van "Franse nationalieit", beroofd van zijn etnisch-culturele grondslagen, feitelijk zelfs van republikeins kosmopolitisme, heeft niet meer veel te betekenen. Er zijn steeds meer allochtone migranten, juridisch gezien Fransman, die de befaamde nationale taal verkrachten, het nog slechter spreken dan de Franssprekende vreemdelingen uit zwart Afrika of uit Quebec. De notie zelf van 'Fransman" verliest langzamerhand zijn betekenis. Iedere definitie van nationaliteit die niet berust op een etnische basis, maar die strikt juridisch is, stuurt aan op zelfmoord zoals het Romeinse Rijk ooit ervaren heeft. Deze notie van "juridische nationaliteit", een erfenis van de Europese oorlogen van de 19e eeuw, zou niet meer in zwang mogen zijn in Europa. De notie "vreemdeling" moet dus eigenlijk herzien worden.

Contra-slogan: Er zijn tien maal zo veel niet-Europese allochtonen in Frankrijk dan in 1936, dat wil zeggen, vreemdelingen in etnische zin.

Cliché nr. 9:
"Er bestaat een islam, die vreedzaam, wereldlijk en gematigd is, en perfect in staat om te integreren binnen de normen en waarden van de Republiek (3)."

Diepgaande miskenning van de islam en de koran, alsmede historische onkunde liggen ten grondslag aan dit vooroordeel, waarvan de nietigheid is aangetoond in een vorig hoofdstuk. De islam is een blok. Iedere gematigde mohammedaan kan morgen een terrorist of een islamitische strijder worden, zoals men het ontzettend duidelijk heeft kunnen zien gedurende de oorlog in Algerije.

Contra-slogan: de islam is een oorlogszuchtige, intolerante en theocratische religie, in wezen onverenigbaar met alle politieke Europese waarden.

Cliché nr. 10:
“Het geweld op scholen is te wijten aan een slechte verstedelijkte omgeving, een gebrek aan middelen en aan armoede.”

De school van de 3e en de 4e Republiek (4) profiteerde voor minstens 80 procent van algemene middelen, wist uitstekend tot integratie te leiden en verzekerde zelfs voor de allerarmsten het bestijgen van de sociale ladder. Ook werden analfabetisme en onkunde uitgebannen, vanaf het begin van de 1e Republiek. Tegenwoordig wankelt het nationale onderwijs, aanzienlijke middelen ten spijt, op zijn basis en is de overdracht van kennis en sociale vaardigheden niet meer gegarandeerd in de helft van alle instituten, ten prooi aan anarchie en geweld.

Contra-slogan: "Het geweld op scholen kan verklaard worden met het pedagogische, antiautoritaire dogma, maar vooral door de massale aanwezigheid van Noord-Afrikanen, die zich voor het overgrote deel niet aanpassen."

Cliché nr. 11:
"Voor een neger (4) of een Noord-Afrikaan is het veel moeilijker om woningen of werk te vinden dan voor een Fransman van origine."

Dit cliché verwijst naar de legendarische 'discriminatie' waarvan de Afrikanen het slachtoffer zouden zijn. Allereerst is het waar dat sommige huisbazen ervoor terugschrikken om te verhuren aan immigranten. De reden is niet raciaal maar heeft te maken met problemen als burenruzies, die door deze bevolkingsgroepen veroorzaakt worden, evenals met vaak optredende betalingsproblemen.

De weigering om iemand voor werk aan te nemen heeft in de meeste gevallen te maken met een gebrek aan vakbekwaamheid bij de kandidaten. Calixte Beyala en zijn 'Collectief van Gelijkwaardigheden' (Collectif Egalites) - die niets gelijkwaardigs heeft aangezien hij ernaar streeft middels dwang raciale quota bij sollicitaties aan te leggen met name binnen de audiovisuele media - deze organisaties hebben zich nooit afgevraagd waarom er zo weinig negers bij de televisie werken. Discriminatie van de kant van de omroepen? Zeker niet. Heel eenvoudig, de kandidaten - het is eenvoudig, dus voor een intellectueel te moeilijk om te begrijpen - zijn niet op de hoogte. De extreemlinkse (6) organisatie "Droit au Logement" (recht op woning), beweert dat de meerderheid van de krakers en uit kraakpanden verdreven personen bestaat uit Afrikaanse en Noord-Afrikaanse gezinnen. Zij vergeet om nader aan te geven dat deze personen clandestiene illegalen zijn die zich opdringen, dat zij zelden verdreven zijn zoals de wet dat voorziet en dat zij in het algemeen van een nieuw onderkomen voorzien en geholpen worden. Deze gezinnen profiteren van het officiële medelijden en komen zelden terecht bij de daklozen zoals de Fransen van origine, in hun ellende waarmee de politiek en de media de spot drijven.

In werkelijkheid profiteren de allochtone bevolkingsgroepen van toegangsfaciliteiten tot sociale woningen, van sollicitatieprivileges (met name wat betreft jongerenbanen), van privileges voor hulp en meervoudige uitkeringen waarvan de oorspronkelijke Fransen en vreemdelingen van Europese origine zijn uitgesloten.

Contra-slogan: "Voor een neger of een Noord-Afrikaan is het makkelijker om toegang te hebben tot werk, onderdak en uitkeringen dan voor een armoedzaaier van Europese origine."

- - - - -

In Frankrijk is 8 procent van de volwassen bevolking afkomstig van buiten Europa en voor kinderen onder de 5 jaar is dat een percentage van 34 procent.

Dit stuk is vertaald door een bezoeker van Rechtsepolitiek.nl. Zie voor meer informatie: La Colonisation de l'Europe. Het boek staat daar in het Frans geheel online.

Voetnoten van de vertaler en aanvullende opmerkingen:(1) rai: Arabische muziekstijl.

(2) "Black-Blanc-Beur": "Zwart-Wit-Arabisch". Soort van slogan, gebruikt door SOS Racisme, waarmee aangeduid wordt dat iedereen gelijk is.

(3) Met de "Republiek" wordt in feite bedoeld: Frankrijk.

(4) Het woord 'neger' heeft in Nederland inmiddels een beladen betekenis. Het is niet meer 'politiek correct' om het te gebruiken. Echter, om het onderscheid tussen Noord-Afrikanen (Maghrebiens) en overige Afrikanen (les Noirs) beter te kunnen aangeven, is consequent de letterlijke vertaling van het woord 'un Noir', zijnde 'neger' gebruikt.

(5) De 3e en 4e Republiek: Hiermee worden tijdvakken aangegeven, die voor een Fransman vanzelfsprekend associaties oproepen met bepaalde tijdsperiodes. Voor ons, Nederlanders, zijn het doorgaans onbekende begrippen. Net zoals bijvoorbeeld voor een Nederlander 'De Gouden Eeuw' een vanzelfsprekendheid is, zo is de 'zoveelste' Republiek dat voor een Fransman. 2e Republiek: 1848 - 1852; 3e Republiek: 1870 - 1914; 4e Republiek: 1945 - 1958

(6) extreemlinkse: letterlijk stond er: 'paratrotskistische'. Ook dit begrip is in Frankrijk veel bekender dan in Nederland. Veel Nederlanders zullen niet weten, wat ermee bedoeld wordt. Vandaar de vrijheid in de vertaling, om dit weer te geven met 'extreemlinks'. Frankrijk heeft een geschiedenis gekend van communistische partijen, heel anders dan wat zich op dat gebied in Nederland heeft afgespeeld.

NATIONALE CRISIS deel I, ll en lll door drs. Alfred VIERLING, Marcel RÜTER en drs. Mart GIESSEN in Heemland '98/'99

2006-03-06T13:26:00.000+01:00

Redactie Apolitea: Het tijdschrift Heemland biedt een partij-onafhankelijk forum voor allen die de nederlandse identiteit, solidariteit en autonomie willen behouden en ontwikkelen. Ook de lezer wordt uitgenodigd tot deelname aan dispuut en overleg. Voor die discussie stelt Heemland, als gespreksforum van nationaal-gezinden, ruimte in het tijdschrift ter beschikking.
In die zin heeft Heemland in de periode '98/'99 om bijdragen gevraagd tot bijdrage aan de discussie "Nationale crisis"; een discussie die bedoeld was om richting te geven aan een nieuwe politieke beweging in Nederland. Veel van de bemoeienissen, gevolgen en uitkomsten van deze discussie hebben we terug mogen zien in de latere Fortuynistische revolte.
Daar we nu in Nederland op politiek vlak weer op een herbezinningspunt staan, omdat een groot deel van de Fortuynistische beweging haar wortels niet meer trouw is, er een conservatieve stroming zoekende is en de nationaal-gezinde beweging opnieuw het wiel tracht uit te vinden, zijn de onderstaande artikelen ondanks een veranderde tijdsgeest nog steeds actueel en mogen zij hopelijk bijdragen aan hernieuwde discussies, initiatieven en gespreksrondes.
Een deel van die reeds gaande discussies, die divers van aard zijn, kunt U terugvinden op: Nieuwe Cultuur, Nieuwe Politiek, Nieuwe Synthese

NATIONALE CRISIS deel I door Alfred VIERLING

Het lange stilzwijgen verbroken

Nu de centrumstroming door de verkiezingen voor de gemeenteraden en de Tweede Kamer in 1998 door de Nederlandse kiezer op een enkele zetel na naar huis is gestuurd, is er in de pers wat meer aandacht voor onderwerpen die voordien taboe waren zoals de volgende. Aandacht voor de knellende werking van recente jurisprudentie op het gebied van discriminatiebestrijding (Rosier proefschrift 1997), waardoor zelfs een politieke groepering zich niet meer mag uitlaten over de inrichting van de samenleving, aldus M. Fennema, aangehaald door Blokker (1998). Ontsporing van Marokkaanse jongeren (rellen in Amsterdam). De verbinding van bevrijdingsbewegingen en dier onderdrukkers met de heroïnehandel middels Turkse huisvaders in Nederland (Bovenkerk en Yesilgöz 1998). De bedreiging die uitgaat van de demografische opbouw in de Europa omringende islamitische landen, maar ook in bijvoorbeeld Kosovo (Huntington 1997). Aandacht voor het fundamentalisme van Milli Görüs (Braam en Ülgez 1997). En een recent aan de Tweede Kamer toegezonden BVD-rapport, waarblijkens "moslimorganisaties een hekel hebben aan de westerse samenleving en integratie in de weg staan". Kenmerkend voor de gesignaleerde problematiek is de reactie van de voorzitter van moskeeën in Nederland op de BVD, volgens wie "de BVD de weigering om te assimileren verwart met de onwil om te integreren. Wij investeren juist veel in (islamitisch/ av) onderwijs."

Het verzuilingsmodel

Hier raken we de quintessens van het minderhedenvraagstuk in Nederland. Anders dan in het omringende buitenland heeft men hier gemeend het aloude verzuilingsmodel, waarvolgens onderscheiden volksdelen in ons land in het verleden als groep werden geëmancipeerd, thans toe te passen op onder andere moslims. Deze 'imperia in imperio' (rijkjes in het rijk) zijn een ontoelaatbare aanslag op een nationale identiteit, een saamhorigheidsgevoel, dat onontbeerlijk is voor het functioneren van een samenleving. Slechts de bezetting door een vreemde mogendheid en de naoorlogse secularisering heeft een nieuwe godsdienstoorlog in Nederland voorkomen, zodat we nu baarlijk kunnen lachen over de moeilijkheden terzake van een oecumenisch Oranjehuwelijk, een familie die onze bevolking nochtans een oecumene met de islam door de strot wil duwen.
De liberalen (vrijzinnig christenen !), de sociaal-democraten (ook al niet ontkerstend) en de christen-democraten denken de nationale identiteit voldoende te kunnen waarborgen door het begrip 'natie' meer op het vlak van democratische en burgerschapsrechten te funderen, dan op dat van etnische of culturele overerving, vergelijk Wallace, professor aan de London School of Economics in het NRC-artikel "Op zoek naar een nieuw nationaal besef" (1998).

Burgerrechten voor wie ?

In ons land nestelen zich bevrijdingsbewegingen en religieuze fundamentalisten, die tot consternatie van nationale overheden en zelfs van enige islamitische landen (zie het BVD-rapport) hier hun acties voorbereiden en hier met heroïnehandel wapentuig verdienen. Maar onze staatkundigen menen deze mensen voldoende met ons te kunnen laten vereenzelvigen door burgerschapsrechten ! Welke eigenlijk ? Voor wie eigenlijk ? Nationalisten mogen in Nederland niet vergaderen, noch hun gedachtengoed uiten op straffe van verbod en celstraf. Milli Görüs mag wel met 40.000 man een militante bijeenkomst houden in de Arena, de Koerden mogen hun schaduwparlement houden, en de Albanezen mogen hier tegen Servië protesteren en wie wat van hun geboorte-explosie zegt, is 'racist'. Volgens het PvdA-rapport "Wisselwerking. Een visie op Interculturaliteit", geschreven door Van Thijn en Patijn, kan men "actief stimuleren dat mensen elkaars verscheidenheid leren begrijpen, aanvaarden en waarderen". Let op: elkaar beter leren kennen betekent hier verplicht beter waarderen ! Om dat af te dwingen wordt 'de ander' middels etnisch voorrangsbeleid voorgetrokken op maatschappelijke posities, iedere autochtone criticus met antidiscriminatie-geboden de mond gesnoerd en kwantitatief 'überfremdet' door een aanhoudend open gulle ontvangst voor nieuwkomers, het ruimhartig asielbeleid.
Volgens Wallace is het 'reactionaire nationalisme' een revanchistische reactie op de globalisering, waarvan immers iedereen die niet over de grenzen handelt, slachtoffer wordt in een toenemende economische tweedeling. Deze verdedigers van een open globalisering, kapitalisten én socialisten, gaan hier samen en miskennen de mogelijkheid, dat sommige culturele normen en waarden niet samengaan, zie ook Van der Zwan "Heeft het socialisme nog toekomst" in S&D (1996). Zij voeden daarmede de tendens dat de mensheid zich niet langer gelukkig voelend in haar eigenheid - zoals die soms cultureel, soms staatkundig tot uitdrukking komt, vervalt tot grenzenloos materialisme, hedonisme en sportocratie (sport als kapstok voor identiteit) als uitvluchten uit een ernstige identificatiecrisis.

De nationale stroming

Als gevolg van de verkiezingsnederlaag is binnen de nationale stroming hier en daar het besef doorgedrongen, dat deze niet alleen verklaard kan worden door externe factoren als de mediale en strafrechterlijke tegenwerking. Onbekwaam partijbestuur, het veelvoud van nationaalgezinde partijen dat aan de kiezer is aangeboden, funest nu juist voor de beeldvorming van een nationale beweging ! , en het gebrek aan een duidelijk uitgedragen ideologie zijn er tevens debet aan; zie artikel 'Partijpolitiek' in dit blad. Als antwoord op de hedendaagse problematiek zijn er binnen de nationaal gezinde stroming wel enige ideologisch verschillende accenten te vinden.
Er is een libertaire inbreng, die vooral oog heeft voor de financiële lastendruk ten gevolge van de migratie, er is een law-and-order benadering, een volksnationalistische en tenslotte een staatsnationalistische benadering. Je zou haast denken dat Nederlanders niet te verenigen zijn in één partij. Wie echter de partijliteratuur naast elkaar legt, wordt juist bevangen door de welhaast volstrekte eensgezindheid aangaande te nemen politieke maatregelen. De concretisering van de diverse ideologieën levert bijkans geen problemen op om te komen tot een gemeenschappelijk program van, zeg, tien punten.

De verschillen benadrukt

Laat ik nu toch eens inzoemen op de ideologische verschillen. Ten eerste worden deze gevoed door grote misverstanden over en weer; blijkbaar werkt de partite verkokering verblindend uit.
Met het staatsnationalisme (Vierling 1985) wordt geenszins gedoeld op een Jacobijnse traditie, maar op een gaullistische benadering, stoelend op een 'contrat social': een sterk centralistisch moreel gezag, dat een unificerend cultuurbeleid uitdraagt, samenvallend met een sterke uitvoerende macht, die evenwel periodiek door referenda naar huis kan worden gestuurd. Hierbij kan men denken aan het Rassemblement pour la République (RPR) in Frankrijk, waarvan de woordvoerders Balladur en Pasqua onlangs met een zeer strikt toelatingsbeleid en uitsluiting van buitenlanders uit de sociale zekerheid (la préférence nationale) een vergaande handreiking hebben gedaan aan Le Pen van het Front National. Het gaullisme staat een streng enkelzinnig assimilatiebeleid voor, iedere legale inwoner van een land moet er in beginsel de staatsburger van worden, maar pas nadat hij zich totaal met de nationale cultuur en de staatsrechtelijke structuur identificeert. Er is geen ruimte voor multiculturaliteit of dubbele nationaliteit. Cultuur en staatsburgerschap kunnen evenwel door ieder individu ongeacht etnische afkomst worden gedragen. Er is geen gevaar voor etnische zuiveringen, maar de staat stelt wel enge grenzen aan de organisatietitel van zijn burgers. Kemalisten (Turkije) gaan zover, dat elke organisatie op grond van godsdienst, etniciteit of sociale klasse wordt verboden of althans ondergeschikt wordt gemaakt aan de staat. De 'Diyanet', het staatsinstituut voor religieuze zaken, beheerst met een enorm budget alle moskeeën !
Met het volksnationalisme wordt volgens het beginselprogramma van de Volksnationalisten Nederland gedoeld op een 'organische' volkssamenleving, gekenmerkt door beweerdelijk eeuwenlang collectief onderbewuste, genetisch verankerde reactiepatronen. Deze 'organische' samenleving blijkt een 'standenmaatschapppij' op te leveren, een meritocratie, waarvan de daadwerkelijke ordening (bij ontstentenis van marktmechanisme ?/av) weliswaar op het subsidiariteitsbeginsel dient te berusten, maar wel zeer statisch is. Hoe voltrekt zich een opwaartse mobiliteit in een 'gildenmaatschappij' ? Bovendien houdt het volksnationalisme vast aan het 'eeuwenlang collectief onderbewuste' en is dus in wezen conservatief. Als een bevolking "eeuwenlang" in de ban is van bijvoorbeeld een theocratie zoals in Tibet, dan moet ze dat dus maar blijven ?
De 'law-and-order'-benadering van de OSL-Stichtingen met Stavast-hoofdredacteur Ego gaat uit van de maakbaarheid van de samenleving door juridisch repressieve middelen. 'Multae leges, mali mores' zeiden de Romeinen al. Als je veel wetten nodig hebt, is het met de zeden blijkbaar slecht gesteld. Ook bij overige nationale kringen zien we een neiging tot geloof in de heilzaamheid van hogere straffen (doodstraf !), een juridische aanpak van verslavingsproblemen, een veelwettelijkheid zonder 'glue of the nation'.
Tenslotte zien we bij de Janmaat-CD deze tendens merkwaardig genoeg gepaard gaan met een economisch libertarisme, een 'survival of the fittest'-ideologie, die deze partij sterk heeft vervreemd van haar achterban in de oude stadswijken, die dan ook vaak SP is gaan stemmen.

Krachten bij het ontstaan van de Nederlandse samenleving

Bovenstaande ideologieën waren niet de bouwstenen tot de vorming van de Nederlandse samenleving; dat zijn socialisme en liberalisme evenmin. De ontstaansgeschiedenis ervan wordt juist bepaald door een strijd tegen een centralistisch staatsgezag te weten de Spaanse Overheid, tegen een staatsdoctrine te weten het katholieke staatsgeloof, tegen een repressief strafrechtelijk instituut (inquisitie) en tegen volkseigen tradities zoals van christenbekeerders tegen germaanse mythologie. Wat overblijft is misschien de zorg over de afdracht van te veel belastingcenten: de tiende penning is inmiddels de zeventig-percentsheffing geworden, met allicht 100 miljard gulden voor de multicul op jaarbasis. Men leze hierover vooral het boek van Ernest Zahn (1989). De Nederlandse samenleving berust op verzuiling, een godsdienstige, later ook politieke souvereiniteit in eigen kring, het eigen gelijk veiliggesteld en beschut tegen anderen. De enige te betalen prijs is die ander zijn eigen tent te gunnen. Interreligieus of intercultureel debat wordt zodoende ontgaan.
De Nederlandse samenleving werd niet gevormd uit een volk, een natie, en was nooit onderhorig aan een eigen 'Obrigkeit'. De overheid mocht slechts uitvoeren wat de stadsregenten en kooplieden, later de zuilbestuurders onderling overeenkwamen. Dit samenlevingsmodel werkt nu fataal uit, omdat de nieuwgekomen culturen de structuur ervan beleven als een interne zwakte van onze samenleving, die zich dan ook niet weert tegen vreemde invloeden.

Nieuwe politieke theorievorming ?

Het is duidelijk dat een nieuwe ideologische theorievorming nodig is met betrekking tot de nieuwe vraagstukken van onze tijd. Hoe om te gaan met een internationaal werkende maffia zoals de Turkse en de Russische ? Hoe ons te redden in een geglobaliseerde economie ? Men kan niet én tegen de euro zijn én tegelijkertijd tegen de globalisering zijn, want Europa heeft hiertegen de euro juist hard nodig. Hoe om te gaan met een jeugd, die 'rootless' is opgevoed en opgeleid zonder geschiedenis of talenkennis, maar wel drugs consumeert ? Hoe om te gaan met virtuele globale communicatie ? Hoe om te gaan met internationale grondstoffen en energiemarkten en milieuvernietiging ? Deze problemen kun je niet oplossen met een regionalisme dat alleen nog maar bestaat in de hoofden van bestuurlijke theoretici.

drs Alfred Vierling

Geraadpleegde en aangehaalde literatuur:

Th. Rosier "Vrijheid van Meningsuiting en Discriminatie in Nederland en Amerika" proefschrift (1997)
B. Blokker "Voor de rechter ermee" in NRC Handelsblad 4 april 1998
F. Bovenkerk en Y. Yesilgöz "De Maffia van Turkije" (1998)
S. Huntington "The Clash of Civilizations" (1997)
S. Braam en M. Ülgez "De Grijze Wolven, een zoektocht naar extreem rechts" (1997)
W. Wallace "Op zoek naar een nieuw nationaal besef" in NRC handelsblad 20 juni 1998
E. van Thijn en S. Patijn "Wisselwerking. Een visie op Interculturaliteit" (1998)
A. van der Zwan "Heeft het socialisme nog toekomst" in S&D mei 1996
A. van der Zwan "Verlicht nationalisme als werkelijke uitdaging voor paars" in S&D januari 1997
A. Vierling "Centrumdemocratisch Beleid ter Bescherming van het Nederlands Staatsburgerschap" (1985)
Beginselprogramma der Volksnationalisten Nederland, juli 1997
E. Zahn "Rebellen, Regenten en Reformatoren" (1989)

NATIONALE CRISIS deel II door Marcel RÜTER

De Nationale Crisis; een reactie

Het deed mij deugd weer eens een artikel (Heemland 11 (1998)) van iemand van de oude garde te mogen lezen, die daarbij ook nog eens een verrassende visie inzake de nationaal-gezinde beweging neerschreef. Drs Alfred Vierling weet mijns inziens een groot aantal juiste snaren te raken voor wat betreft de verkiezingsnederlagen en de verdeeldheid binnen de nationale stroming, en zou hiermee de juiste aanzet kunnen geven tot interne discussies over welke weg men zou moeten bewandelen binnen de nationale stroming en over de wijze waarop. Toch zou ik hierbij ook enige opmerkingen willen plaatsen betreffende Vierlings artikel, daar waar naar mijn bescheiden mening een toch niet geheel juist oordeel dan wel juiste conclusies worden getrokken.

De nationale identiteit in gevaar

Onder de kop 'Het verzuilingsmodel' schrijft Vierling inzake de emancipering van onder andere moslims dat "Deze 'imperia in imperio' (rijkjes in het rijk) zijn een ontoelaatbare aanslag op een nationale identiteit, een saamhorigheidsgevoel, dat onontbeerlijk is voor het functioneren van een samenleving". Als ik het goed begrijp, staat hiertegenover een assimilatie ofwel verregaande integratie van onder andere moslims; maar als toch iets een 'ontoelaatbare aanslag' (Vierling/Heemland 11) op de nationale identiteit betekent, dan is dat wel assimilatie ofwel verregaande integratie van onder andere moslims. Tenzij Vierling, evenals zijn even verder genoemde liberalen, sociaal-democraten en christen-democraten, de nationale identiteit voldoende denkt te kunnen waarborgen door het begrip 'natie' meer op het vlak van democratische en burgerschapsrechten te funderen dan op dat van etnische of culturele overerving. Daar waar onder andere moslims gaan assimileren in onze samenleving, zal elke vorm van saamhorigheidsgevoel of gemeenschap verdwijnen, daar er alsdan geen sprake meer kan zijn van etnische of culturele overerving en hiermee elke vorm van cohesie binnen zo'n samenleving verder wegkwijnt. De verwijzing verderop in zijn artikel naar de RPR in Frankrijk staaft mijn visie in deze dat ook de RPR een streng assimilatiebeleid voorstaat. Op welke wijze mogen wij ons voorstellen dat "onder andere moslims" (Vierling/Heemland 11) zich totaal met de nationale cultuur en de staatsrechtelijke structuur identificeren. Sterker nog, volgens Vierling, kunnen "Cultuur en staatsburgerschap ... evenwel door ieder individu ongeacht etnische afkomst worden gedragen". Alle Goden nog aan toe !!! Zien we hier niet één van de tendensen en doelstellingen van de globalisering. Cultuur, ongeacht etnische afkomst, zien we hier niet de homogenisering van de wereld, waar geen plaats meer is voor culturele eigenheid. De stelling dat door een ieder 'ongeacht etnische afkomst' eenzelfde cultuur met inbegrip van staatsburgerschap kan worden gedragen, is een ontkenning van culturele en nationale verschillen. Deze universalisatie van de cultuur betekent verlies van eigenheid en zal leiden tot sterven van die cultuur. Een verwijzing naar opkomst en verval van het Romeinse rijk (zie bijvoorbeeld Mommsen "The history of Rome") is hier op zijn plaats, tenzij Vierling ook de cyclische benadering van de historie afwijst en zich openbaart als aanhanger van het moderne Vooruitgangsgeloof en een lineaire visie voorstaat. 'De nivellerende invloed van het westers-liberale moderniseringsproces tast ook het eigen karakter van de natuurlijke en gebouwde omgeving aan' (Couwenberg/Civis Mundi, 4-98).

Ook Vierling's onderdeel betreffende de ' krachten bij het ontstaan van de Nederlandse samenleving' (Vierling/Heemland 11), behoeft naar mijn mening enig tegengas. Hoewel juist is te stellen dat nationalisme evenmin als socialisme of liberalisme, de bouwstenen van de Nederlandse samenleving zouden zijn geweest, kunnen we wel degelijk stellen dat de oorsprong van de Nederlandse samenleving; 'ligt in de premoderne culturen, in de vroeg-Europese culturen' (Couwenberg /Civis Mundi,4-98), in het voorchristelijke Europa. En ondanks het feit dat deze periode - en latere perioden - ook vormen van multiculturaliteit kende, werd deze periode gekenmerkt door een ontwikkelingsgeschiedenis van stadstaten en rijken welke, 'hoewel multi-etnisch, toch wel degelijk etnisch-hiërachisch waren' (Friedman "Transnationalization, Socio-political Disorder and Ethnification as Expression of Declining Global Hegemony") en 'dat zich ook manifesteerde in een pluralisme van rechtsbronnen. Voor verschillende bevolkingsgroepen golden verschillende rechtsstelsels' (Couwenberg/Civis Mundi, 4-98). De ontwikkelingsgeschiedenis van de premoderne, vroeg-Europese, voorchristelijke culturen tot de vorming van de Nederlandse samenleving is een organische ontwikkeling geweest; via het vroegmoderne Europa, waar de eenheid van de staat belichaamd werd in de vorst en de heersende religie waarop ook de legitimiteit van de macht steunde, tot de intrede van de natie-staat in de politieke geschiedenis. De bouwstenen liggen in het geheel van deze ontwikkelingsgeschiedenis en zeker niet speciaal door een strijd 'tegen volkseigen tradities zoals van christenbekeerders tegen germaanse mythologie' (Vierling/Heemland 11, Nationale crisis (1)).

Naar een nieuwe politiek vanuit het gemeenschapsdenken

In de huidige tijd waarin we geconfronteerd worden met de globalisering, onderdeel van het 'Verlichtingsdenken' en gesteund door liberalen, sociaal-democraten en christen-democraten, is er naar mijn visie maar één antwoord mogelijk: 'gemeenschap'. Gelijk aan de gemeenschap staat de culturele verworteling, geen wortels zonder land, geen cultuur zonder wortels. Hetgeen ook betekent dat de identiteitsbeleving voor elk volk, voor elke cultuur geldt. Ook voor de moslims.
Het mondiale spel van de Vooruitgang heeft geleid tot postmodernisme, politiek correct denken, cultuurrelativisme, ondermijning van traditionele vormen van culturele transmissie, decadentie, enzovoort. Onze opdracht is niet het spel met de ons voorgehouden kaarten mee te spelen, maar de opzet van een nieuw kaartspel, daar het oude ineengestort is. Het betekent dat elke vorm van nationaal denken, identiteitsbeleving, cultuurbehoud, nationalisme, natuurbehoud, milieubescherming, biodiversiteit en herstel van het leefmilieu begint bij het gemeenschapsdenken en het gemeenschapsleven gebaseerd op culturele verworteling.
Het is dan ook van hieruit waar de nieuwe politieke theorievorming begint, en sinds het neerschrijven van zijn artikel heeft Vierling inmiddels persoonlijk en actief mogen meemaken dat die nieuwe politieke theorievorming al reeds in beweging is.

Een nieuwe politieke theorievorming:

die niet pessimistisch mag zijn, geen psychologisch funeste gedachte dat we machteloos zouden zijn;
die de vrijheid van meningsuiting maximaal moet benutten, voor het doorbreken van de zwijgspiraal die doorlopend tegen ons ingezet wordt;
die de dingen bij hun naam noemt, zich niet laat leiden door de ideologie van politieke correctheid;
die zich inzet voor het herstel van de politieke cultuur, voor cultuurherstel in het bijzonder;
die zich inzet voor de verdediging van ons gemeenschapsleven;
waarin diegenen zich organiseren die deze gedachten delen.
Bewust ben ik hier niet in details getreden daar dit - zoals Vierling's artikel ook bedoeld moet zijn - de ruimte laat voor verdere discussie en tevens een intensivering van een nieuwe politieke theorievorming moet opleveren.

J.P.M.Rüter

Korte tussenbalans in de discussie

Nadrukkelijk hebben wij als redactie naar aanleiding van het uitdagende artikel van Vierling in de vorige Heemland de lezers opgeroepen mee te discussiëren, waarvan bovenstaande reactie van Rüter de eerste is. We hopen dat anderen ook hun inbreng gaan leveren. Op Vierling met zijn onverbloemde voorliefde voor staatsnationaal politiek-juridisch denken is mede op ons verzoek bovenstaand weerwoord van de redacteur van SOS (Studie, Opbouw en Strijd) verschenen. Rüter staat in de traditie van de conservatieve stroming die hecht aan een politiek geënt op de cultureel gevormde gemeenschap in een ontwikkelingsproces van eeuwen met inbegrip van de etnische bepaaldheid die daar deel vanuit maakt. Ondanks hun verschillende uitgangspunten maken beiden zich zorgen om onze toekomst en willen ze werken aan een nieuwe politieke theorie, waarbij Vierling vraagstukken aanreikt en Rüter voorwaarden stelt.
Duidelijk is dat om nader tot elkaar te komen ten aanzien van de doelstellingen van een nationaalgezinde beweging in Nederland grondig overleg vereist is. Van de zijde van de redactie beklemtonen wij dat voor een ernstig antwoord op de hedendaagse maatschappelijke problemen aan het adres van het politieke establishment eveneens een sociaal-economische visie zeer gewenst wordt.

De redactie Heemland

NATIONALE CRISIS deel III door drs. Mart GIESSEN

De Nationale Crisis; Beschouwing der Discussie

Zoals U bekend is, wil het tijdschrift Heemland een partij-onafhankelijk forum bieden voor allen die de nederlandse identiteit, solidariteit en autonomie willen behouden en ontwikkelen. Ook U als lezer wordt uitgenodigd tot deelname aan dispuut en overleg. Uw schriftelijke inbreng of reactie wordt op prijs gesteld. Voor discussie stelt Heemland, als gespreksforum van nationaal-gezinden, ruimte in het tijdschrift ter beschikking.
Met name vraagt de redactie om bijdragen van lezerszijde in de discussie "Nationale crisis"; een discussie die bedoeld is om richting te geven aan een nieuwe politieke beweging in Nederland.

Verschillen in politieke theorie

In deze discussie is het voortouw genomen door Alfred Vierling, die een sterke nadruk legt op een morele aansturing door de Staat of een cultureel-pedagogische autoriteit zoals bij voorbeeld de Académie Française dat doet in lijn met rechtse Franse politieke opvattingen omtrent verregaande culturele assimilatie van immigranten, waarbij hij etnische afkomst slechts van secundair belang acht of zelfs irrelevant. Hij stelt dat door zo'n rigoreus beleid van unificatie aan de overheersende cultuur vanzelf de Europese waarden en normen ingeprent worden zodat ze gelijkgezinde loyale staatsburgers met eenendezelfde cultuur worden.
Marcel Rüter, op zijn beurt, is bevreesd voor dit politieke denken met sturing van bovenaf en wijst erop dat zo'n assimilatiepolitiek leidt tot het verlies van de nationaal-culturele verscheidenheid der europese volkeren en van hun interne saamhorigheidsgevoel op grond van gemeenschappelijk 'organisch' gegroeid etnisch erfgoed. Zo'n besef van gemeenschap op grond van collectieve identiteit zou erdoor verdwijnen, en juist dat besef is essentieel voor het gestalte geven aan een nieuwe politieke beweging die zich wil weren tegen vervlakking, ontworteling en globalisering.

De Staat als ijkpunt is onbruikbaar

Beide auteurs hebben gemeen dat ze hun politiek filosofische verkenningen impliciet of expliciet in de Europese context plaatsen, beseffend dat de mogelijkheden van nationale staten tot het voeren van een volledig zelfstandige politiek door sterke onderlinge economische, militaire en technische afhankelijkheid beperkt geworden zijn. Vanwege deze Europese context is het beroep op én de afkeer van de zelfstandige staat, vooral de Nederlandse Staat, wellicht niet zo zinnig.
Van de concrete Nederlandse Staat valt weinig positiefs te verwachten, noch voor Vierling noch voor Rüter; deze is namelijk buitengewoon verzuild, partijdig, burocratisch, verdoezelend en hautain onvaderlandslievend en atlantisch op een anglo-americanofiele wijze. Maar zelfs de Franse Staat met z'n sterke jacobijnse, cultuur-centralistische traditie heeft niet kunnen voorkomen dat de massa der Noord-Afrikanen in de banlieue van Parijs en andere grote steden allerminst verfranst is en thans in een soort permanente schemeroorlog verkeert met het Franse gezag, niks geen assimilatie, (de toestanden zijn er ernstiger dan in Amsterdam). En van de (supra)statelijke Europese Unie kennen we voornamelijk verkwisting, corruptie en burocratie vanuit haar instellingen.
Om de politieke filosofie voor een nieuwe beweging dannog grotendeels te baseren op theorievorming vanuit een sterke Staat, is - als we dit al zouden willen - onrealistisch. Het zal contraproductief zijn omdat uitgerekend de Staat van een andere intrinsieke mentaliteit en taakopvatting vervuld moet worden, wil het volk, de burgerij weer enig vertrouwen in de overheid kunnen terugkrijgen. Slechts een krachtige politieke verzetsbeweging kan verandering brengen in het denken van de elite over de Staat en tenslotte in het functioneren van de Staat en de elite zelf.

Hoe het verzet te mobiliseren ?

Om veranderingen in het bestel te bereiken is langdurige actiebereidheid vanuit de bevolking nodig; op z'n minst is een permanente verzetshouding noodzakelijkheid tegenover de schijndemocratische dictatuur die ons dagelijks leven thans zozeer bepaalt, terwijl de burger er geen wezenlijke invloed op kan uitoefenen. Te denken valt aan vormen van burgerlijke ongehoorzaamheid zoals weigeren om rekening te rijden, om huurverhogingen, gemeentelijke belastingverhogingen en dergelijke te betalen. Tot nu toe is zulk spontaan verzet evenwel gestrand op onvoldoende massaliteit en organisatiekracht en bovenal solidariteit. Elke groep staat er steeds weer alleen voor; echte volksgemeenschapszin, waar nationalisten het graag over hebben, is ver te zoeken, als het nog bestaat.
Bij oplopende conflicten en toenemend verzet is de gevestigde orde bovendien uitstekend in staat gebleken de zaak te sussen door de leiders op te nemen in het eigen establishment of te breken door de groep te isoleren, weg te honen of te verdelen.
Ook van onderop, vanuit het 'volk' is er vooralsnog geen perspectief op veranderingen die vanzelf kunnen leiden tot een nieuwe nationaalgezinde politieke beweging die korte metten kan maken met het jarenlang veronachtzamen van de gemeenschapsbelangen. Vierling heeft wellicht gelijk met zijn scepsis terzake.

Is er dan niets mogelijk om ons volk wakker te schudden, het zich bewust te laten worden van de crisissituatie waarin het verkeert, het te doen beseffen dat het nog immer zelf over eigen omstandigheden mag beschikken, eigenwaarde en identiteit mag hebben, eigen baas in eigen land mag zijn en geen willoze speelbal hoeft te zijn van transnationale en buitenlandse machten, het samen te binden in de strijd voor bepaalde gemeenschappelijke doelen en idealen ? Om zodoende een nationaalgezinde, solidairdere inrichting van de samenleving tot stand te brengen ?
Persoonlijk denk ik dat deze opwekking kans van slagen heeft omdat zelfs de nederlandse gemeenschap uiteindelijk niet ontdaan is van gevoel voor eigenheid en saamhorigheid mits ze daar maar op geschikte wijze op aangesproken wordt.

Geen politieke theorie is alleenzaligmakend

Natuurlijk is daartoe een passende politieke filosofie, ideologie of zo men wil theorie als referentiekader buitengewoon wenselijk; vanuit zo'n filosofie kan men zich goed weren tegenover geheide politieke tegenstanders door houvast aan de eigen beginselen en een bruikbaar begrippenapparaat. Telkens weer heb ik er in gesprekken Alfred Vierling op gewezen dat het etnisch-culturele 'volks'nationalisme dit biedt en dat hij de aanhangers ervan hun leer niet steeds maar moet ontzeggen; het kwalijkste is dat hij hun dan tegelijk hun verweer tegen de aanvallen van politieke tegenstanders zou ontnemen, en dat doet de politieke correctuur van overheid en justitie ook al, zodat hij die daarmee in de kaart speelt. Terecht merkt Rüter op dat met dat kaartspel niet meegespeeld moet worden.
Vierling heeft daarop in "Lessen van de Balkan" zijn uniculturele samenlevingsmodel bijgesteld vooral ook vanwege praktische problemen voor zijn cultuurpolitiek door de massaliteit en culturele vasthoudendheid van de immigrantenpopulaties die assimilatie verhinderen, en tot de balkanisering in onze steden langs culturele en materiële lijnen leiden. Tegelijk erkent hij dat het Christendom toch voor velen van ons verweven is met onze cultuur, en wijst juist daarom de kerkelijke leiders tevens op hun schatplichtigheid jegens ons volk.

Het door Vierling bekritiseerde moderne etnisch-culturele nationalisme lijkt mij eerder te typeren als een erfnationalisme dan als een strikt genetisch of organisch bepaald nationalisme, dus met inbegrip van zekere staatse, economische factoren die de horigheid en ten leste de wil van onderdanen kunnen wijzigen.
Deze laatste factoren kunnen ook leiden tot het verdwijnen van hele volken met hun cultuur. Als voorbeeld is het oude nederlandse cultuurgebied aanzienlijk ingekrompen door verfransing en verduitsing; een verblijf in het verduitste graafschap Bentheim van enige weken kan ontnuchterend werken. Men leze de literatuur over nationalisme, met name de studies van Anthony Smith.

Niet iedereen zal een bepaalde politieke leer volledig verstaan en onderschrijven, maar dat behoeft geen beletsel te zijn om toch deel te nemen aan ons nationale overleg om te komen tot een nieuwe politieke beweging die de nationale crisis beschrijft, die onze nederlandse erfgemeenschap bedreigt en splijt, en die oplossingsmogelijkheden in kaart brengt.

Het bereiken van overeenstemming binnen de politieke praktijk

Die crisis is zo ernstig van aard en omvang dat daarbij politiek-theoretische scherpslijperij uit den boze is. Maar het politiek-filosofische dispuut is wel degelijk nodig om tot zekere eenstemmigheid te komen ten aanzien van de doelstellingen, zodat misverstanden beperkt blijven en later niet tot grote geschillen zullen leiden. Het gaat uiteindelijk om de politieke praktijk. De verschijnselen moeten daartoe helder beschreven worden. Ik zal hierna een paar punten noemen die veel aandacht vragen, zonder volledig te willen zijn. Zulke punten zouden in een werkprogramma of manifest opgenomen kunnen worden.
Niet alleen de schadelijke gevolgen van de crisis dienen bestreden te worden maar vooral ook de oorzaken dienen aangepakt te worden. Het kan niet zo zijn dat verkeerde voldongen feiten, omdat ze nu eenmaal gepasseerd zijn - nu tot de status quo behoren - , blijvend aanvaard behoeven te worden. Gevolgen én oorzaken vragen correctie.

Lang niet iedereen lijdt onder alle crisisverschijnselen in dezelfde mate, maar bezien moet worden in hoeverre er een grootste gemene deler is bij oplossingen hiervoor. Problemem voor deelgroepen kunnen zo ernstig zijn dat verregaande wederkerige inleving en solidariteit vereist is; te denken valt aan de criminaliteitsexplosie voor de een en de woonlastensexplosie voor de ander. Het programmatisch aanbieden van aantrekkelijke algemene veranderingen die voordelig uitpakken voor gedupeerde lagen van de bevolking: het wederzijds solidariseren van hen, zal kunnen leiden tot steun aan onze beweging.

Enkele aandachtspunten bij een politiek manifest

De overheid zal zodanig geherstructureerd moeten worden dat zij geen willig werktuig meer is voor persoonlijk eigenbelang en partijdig zuilenbelang, veel doorzichtiger wordt voor democratische controle voor geïnteresseerde burgers (ook voor leken op financieel gebied) en dat zij geen beslissingen meer kan nemen die grote groepen van de volksgemeenschap direct of indirect aanzienlijke schade toebrengen.
Referenda of volksraadplegingen moeten besluiten van de representatieve democratie welke immers een particratie of oligarchie geworden is, kunnen corrigeren.
De rechterlijke macht dient gedepolitiseerd te worden en jurisprudentie ter bevestiging van politieke correctheid dient uitgebannen. Wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht worden weer strikt gescheiden, waarbij de wetgever zich van zijn verantwoordelijkheid voor uitvoering en rechtspraak bewust moet zijn en daarvoor aansprakelijk gesteld moet kunnen worden bij deraillerende wet- en regelgeving.
De economische afhankelijkheid van de kapitalistische krachten zal door een nieuwe orde zodanig beheerbaar gemaakt moeten worden dat de gehele bevolking hierover door middel van politiek bestuur zeggenschap en mogelijkheden van bijsturing verkrijgt.
Samenwerking binnen Europa in economisch, militair en technisch opzicht zijn randvoorwaarden bij wat mogelijk is, zeker voor een klein land als Nederland. Deze context mag niet veronachtzaamd worden op straffe van het maken van plannen buiten de werkelijkheid om. Wederkerige actieve steun van gelijkgezinde bewegingen in de landen van Europa is hierbij onontbeerlijk.
Van de bovenstaande aandachtspunten ben ik mij bewust dat die slechts verwoord en uitgedragen kunnen worden door de nationaalgezinde beweging zelf, of dat nu gebeurt vanuit een persburoo of een politieke partij, of vanuit welk orgaan dan ook is minder belangrijk. Voortdurend nationaal overleg is hiervoor noodzakelijk; parlementair kan misschien middels een wervende politieke groepering het beleid in de gewenste richting omgebogen worden. Van de gevestigde politiek hoeft op voorhand bar weinig medewerking verwacht te worden.

Samengevat staan we voor de opgave om een verbindende politiek-filosofische leidraad te formuleren, een politieke strategie of werkwijze te volgen en een programma van noodzakelijke veranderingen op te stellen.

Mart Giesen
Heemland
Postbus 58
2740 AB Waddinxveen
Heemland

TEGEN DE VERDERE INPERKING VAN DE VRIJHEID VAN MENINGSUITING IN NEDERLAND !

2005-10-19T19:58:00.000+02:00

TEGEN DE VERDERE INPERKING VAN DE VRIJHEID VAN MENINGSUITING IN NEDERLAND EN DE REST VAN EUROPA in het kader van de zogenaamde strijd tegen het 'terrorisme'

Minister Donner van Justitie wil dat er op het verheerlijken, goedpraten, bagatelliseren of ontkennen van oorlogsmisdrijven, genocide of terroristische aanslagen, gevangenisstraf komt te staan. Hij stelt een maximumstraf voor van één jaar. Ook wil Donner dat rechters mensen - als bijkomende straf - meteen uit hun ambt kunnen zetten als zij daarvan misbruik maken door op te ruien of haat te zaaien. Deze straf kan van toepassing zijn bij het rekruteren voor de jihad en bij het vergoelijken of ontkennen van zeer ernstige misdrijven. Ontzetting uit het beroep wordt volgens het voorstel van Donner niet langer beperkt tot gevallen van recidive. Ook first ffenders kunnen daarvoor in aanmerking komen.

Wanneer deze maatregelen doorgevoerd worden kunnen discussies over de bezetting van Irak en Afghanistan door de VS, en de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden (West-Jordaanland), haast niet meer besproken worden.

De illegale wijze waarop de VS omspringt met haar zogenaamde 'krijgsgevangenen' op uantanamo Bay en Abu Graib is onmenselijk. Net zoals de CIA momenteel in andere landen mensen gijzelt en ontvoert, in het kader van hun oorlog tegen terrorisme. En het feit dat bij de Amsterdamse rechtbank ineens een dossier verdwenen is, wat vermoedelijk gedaan is door
de CIA.

De Amerikanen zijn de agressors in het Midden-Oosten, zie de aanval in Irak die zonder goedkeuring van de VN plaatsvond. Welk volk vecht niet tegen hun bezetters terug? Mogen wij Nederlanders dan straks ook niet meer kritisch schrijven over de 80 jarige oorlog met Spanje? Die wij Nederlanders hebben uitgevochten en gelukkigerwijze hebben gewonnen.

Iedere dag maakt de Nederlandse regering zich schuldig aan 'terrorisme' omdat zij meewerkt aan de illegale bezetting van Afghanistan en Irak, door middel van het aldaar stationeren van Nederlandse troepen. Dit is ook een vorm van 'terrorisme'. Zogenaamde precisie bombardementen van het Amerikaanse leger in Irak en Afghanistan, waarbij onschuldige burgerslachtoffers vallen, worden eveneens goedgepraat.

De 'as van het kwaad' bestaat momenteel uit Israël en de VS met haar bondgenoten in het Midden-Oosten. De behandeling van de Palestijnen in de bezette gebieden lijkt sterk op het apartheidsregiem in Zuid-Afrika en feitelijk zijn de Palestijnse gebieden één grote gevangenis waar niemand in of uit kan.

De nieuwe maatregelen treffen drie groepen in de Nederlandse samenleving:
radicaal-links, radicaalrechts en moslim fundamentalisten.

Daarom eisen wij:

Terugtrekking van de Nederlandse troepen uit Irak en Afghanistan, geen Nederlands bloed voor de belangen van Israël en de VS.

Stop de plannen van Donner inzake de verdere inperking van de vrijheid van meningsuiting die daarmee compleet aan banden wordt gelegd.

Stop de CIA (Amerikaanse inlichtingendienst) bemoeienissen in Nederland en in de rest van de wereld.

Geen Jihad in ons Europa der volkeren!

Geen beroepsverboden!

NVU

Toetreding van Turkije zet Europa op scherp !

2005-10-01T21:44:00.000+02:00

De mogelijke toetreding van Turkije leidt tot grote spanningen in de Europese Unie. Zowel in de Ministerraad als in het Europees Parlement blijft het Turkse EU-lidmaatschap tot op het laatst toe omstreden.

Zie: http://nl.novopress.info/

COLLOQUIUM DELTA-STICHTING i.s.m. WERKGROEP IDENTITEIT - 11 November 2005

2005-09-27T09:31:00.000+02:00

Klik hier voor vergroting.

CORNELIU ZELEA CODREANU - ter ere van zijn geboortedag, 13 september 1899 door Marcel RÜTER op APOLITEA 13 september 2005

2005-09-13T18:39:00.000+02:00

Corneliu Zelea Codreanu geboren 13 september 1899 in Iasi, Roemenië. Hij bracht zijn jeugd door in Hushi, een klein provinciedorpje, waar zijn vader, Ion Zelea Codreanu, leraar was op de plaatselijke school.

Corneliu Zelea Codreanu studeerde aan de militaire academie van Monastirea Dealul, vlakbij Targoviste, de vroegere hoofdstad van Wallachia. Deze universiteit was stond landelijk bekend om zijn exceptionele kwaliteit.

De scholing die Corneliu Codreanu aan deze elite-universiteit mocht genieten liet onuitwisbare sporen na op zijn karakter:

"Orde, discipline, besef van hierarchie" - zoals hij later schreef - "vloeide door mijn bloed op jonge leeftijd naast een sterk geloof in menselijke waardigheid, hetgeen de basis vormde voor al mijn verdere activiteiten."

Onuitwisbare sporen die uiteindelijk ook de basis zouden vormen voor de vorming van De Ijzeren Garde in de beginjaren '30.

In de nacht van 29 op 30 november werd Corneliu Zelea Codreanu samen met dertien kameraden op bevel van de koning vermoord.

Het laatste nr. van JUNGES FORUM staat geheel in het teken van Corneliu Codreanu en de IJzeren Garde.

Teksten van en over Codreanu en de IJzeren Garde in diverse talen (Eng, Du, Fr, enz.) is te vinden op: LIBERTATEA Documentatiecentrum van de Legionairen.

NOVOPRESS NEDERLAND - 100% POLITIEK INCORRECT

2005-09-12T20:27:00.000+02:00

In de wereld van het éénheidsdenken en de politieke correctheid, in een wereld waarin Big Brother alles ziet, hoort, leest en dirigeert; een wereld waarin de manipulatie en het spektakel de waarheid en de werkelijkheid verdringen, is het van groot en vitaal belang dat er een alternatieve bron bestaat die informatie kan doorgegeven die vrij is van taboes.

Dat is het doel van Novopress. Een internationaal persagentschap met non-conformistisch nieuws dat de actualiteit kort op de voet volgt.

Novopress probeert het verborgen gezicht van de actualiteit te analyseren, en de ware oorzaken en verwikkelingen te zoeken. Het agentschap zal U ook op de hoogte houden van ’kleine’ evenementen die soms zeer zwaar wegen in ons dagelijkse leven.

Novopress wil eveneens een forum van vrije informatie zijn.

Een media voor U én met U. Door ons informatie aan te brengen, of door een artikel uit de krant of het internet door te sturen werkt u mee aan het voortbrengen van onafhankelijke en gedurfde ‘tegen-informatie’.

Geen onechte virtualiteit, Geen valse realiteit
Spring uit de droomwereld, lees Novopress en laat anderen hetzelfde doen.

Novopress Nederland

VOLK EN MAATSCHAPPIJ - solidarisme en organische filosofie als inleiding tot het SOLIDARISME door Marcel RÜTER in SOS-brochure 1996

2005-08-03T22:23:00.000+02:00

Nieuwe inleiding

Deze brochure hebben we evenals de brochure ‘Het hedendaags dynamisch nationalisme’ onveranderd en origineel gelaten om de tijdsgeest en de ontwikkeling van de nationaalrevolutionaire beweging in die periode weer te geven.
Ondanks dat blijkt dat beide brochures nog steeds hun tijdsgeest niet voorbij zijn.
Wij hopen dan ook dat deze voor velen mede een inspiratiebron kunnen zijn voor de verdere vorming van de eigen persoonlijkheid.

Marcel RÜTER 2005

Inleiding

Na onze eerste brochure ‘Het hedendaags dynamisch nationalisme’ hebben we vele enthousiaste reacties ontvangen, met name om de ideologisering verder door te zetten en om vormingsdagen te organiseren om zo een en ander verder uit te werken en te verduidelijken.
De vormingsdag omtrent het thema ‘nationalisme’ mag een succes genoemd worden. Niet slechts een toespraakdag, maar een ontleding van de thematiek en een discussie omtrent de uitwerking.
Een begin is gemaakt. Maar we zijn er nog lang niet.
Een leidraad is gegeven en een lijn, een beginselprogramma is in basis uitgewerkt. En juist het succes van de eerste vormingsdagen moet een houvast voor een ieder zijn om door te zetten en zich optimaal in te zetten voor verdere vorming en uitwerking van het gedachtengoed.
Onderliggende brochure is een verdere uitwerking van een basistekst besproken op een vormingsdag en zal ons verdere internationale aansluiting geven. Aansluiting bij een intellectuele, politiek-alternatieve opmars.
Wij staan aan de vooravond van een keerpunt. Een keerpunt dat niet noodzakelijk samenvalt met mooie ronde jaargetallen. De geschiedenis is tenslotte ook geen ononderbroken geheel; de keerpunten zijn niet absoluut. Het eind van de twintigste eeuw is nog niet helemaal voltooid, doch de tekenen zijn overduidelijk. Het keerpunt zal komen.
Wij moeten en zullen zorgen dat we er klaar voor zijn.

De redactie. 1996

DE ORGANISCHE FILOSOFIE -
als inleiding tot het nationalisme en solidarisme.

De organische filosofie ofwel het organisch denken en handelen is in feite een natuurfilosofie en daarmee een denken en handelen volgens natuurlijke wetten en overlevering. Het organische is het oerbeeld van natuurlijke werkelijkheid en staat in schrille tegenstelling tot de mechanische en plastische filosofieën van o.a. Marx en Kant.

Het is de totale levende ordening waarin de mens staat tussen plant en dier, in zowel natuur-biologische als cultuurhistorische zin. Het is het totaalbeeld van deze wereld waarin alles volgens een natuurlijk schema zijn plaats heeft en krijgt.
Het is als de boom die met al haar geledingen, takken, twijgen, bladeren, bloesems en vruchten in zich heeft en
aan zich ontspruiten laat, zo ook met de totaliteit aan indeling en opbouw van ons bestaan.
De levendige eenheid van het geheel, weerspiegeld door de delen, welke allen een eigen leven bezitten, de gelijktijdigheid van vrijheid en het ter diensten zijn van de delen, de wisselwerking tussen velen en het geheel, dit alles is de essentie van het organische. Tot een organische constructie behoort men overigens niet door een individueel wilsbesluit, maar slechts door werkelijke vervlechting.

De organische filosofie is het denken volgens het cultuurhistorische ordeningsprincipe van de mensheid, d.w.z. het ordeningsprincipe of de indeling van de mensheid zoals ze door de overleveringen heen is ontstaan of gevormd is en het ordeningsprincipe volgens welke de maatschappij zich via de natuurlijke hiërarchie indeelt.

MENSHEID

* RAS - RAS - RAS -

** VOLKEREN - VOLKEREN - VOLKEREN - VOLKEREN - VOLKEREN -

*** NATIE - NATIE - NATIE - NATIE - NATIE -

De volkeren en naties zijn, in tegenstelling tot de mensheid en de rassen, door bewuste activiteit van de mens zelf gevormd. Zij waren en zijn onontkoombare en noodzakelijke, natuurlijke cultuur-historische ontwikkelingen van de mensheid.
De oorzaak van deze historische activiteit ligt in de culturele groeikracht van de diverse mensen, hoe divers en hoe verschillend van kracht ook. Het is het streven naar verbetering van de levensomstandigheden, al naar gelang de mogelijkheden welke door de biologische ontwikkeling is meegegeven.

De volkeren hebben geleid tot naties.
Waarbij we onder het begrip volk hebben neergezet:
De volksgroep of stam die bestaat uit meerdere personen welke door taal, gewoonten, gebruiken, afstamming en lotsverbondenheid met elkaar verbonden zijn.
Duidelijk organisch dus, volgens de orde of wet der natuur.

De natie is een organisme, d.w.z. dat het bestaat uit verscheidene elementen die allen meewerken, elk volgens zijn eigen aard, aan de voortzetting en de ontwikkeling van het gemeenschappelijk leven. Deze elementen zijn van historische, culturele, geestelijke, sociale, economische en politieke aard.

Bij het eerste begrip (volk) zien we duidelijk een organische volkspolitiek: het nationalisme;
bij het tweede begrip (natie) zien we de inleiding tot de organische sociale politiek, de maatschappij-invulling: het solidarisme.

Daarmee is de organische filosofie, als denk- en ordeningsprincipe volgens de natuurlijke weg (of volgens de orde der natuur), de basis van zowel het nationalisme als het solidarisme. Een filosofie die het handelen en denken volgens het nationalisme en solidarisme moet kunnen vereenvoudigen.

Waarbij het nationalisme èn het solidarisme onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, omdat het nationalisme de ideologie is en het solidarisme de maatschappij-opvatting of invulling.

Volgens de organische filosofie ofwel het natuurlijke ordeningsprincipe zijn dus de lijnen van zowel het nationalisme als het solidarisme te bepalen.
HET SOLIDARISME ALS MAATSCHAPPIJVISIE

Het solidarisme is, zoals in het voorgaande hoofdstuk vermeld, een maatschappij-opvatting, een maatschappijvisie.

In het woord ‘solidarisme’ vinden we verschillende Latijnse woorden:
- solidus = stevig, samenhangend;
- solidum = het geheel;
- solidare = stevig verbinden.
Hiermee mag de verbondenheid met de organische gedachte, zoals hiervoor beschreven duidelijk zijn.

Een maatschappij-opvatting vanuit de organische gedachte betekent dat ook de maatschappij is opgebouwd uit elkaar aanvullende en opvolgende delen. Dit natuurlijk ordeningsprincipe van de menselijke maatschappij is het vertrekpunt voor de politieke structuren, voor de sociaal-economische maatschappij-opvatting. Te weten: het solidarisme.

Het solidarisme is het streven naar een evenwichtige en harmonieuze samenleving, naar een evenwicht tussen individu en gemeenschap.
Het is het streven naar sociale rechtvaardigheid en nationale solidariteit. De structuur van de maatschappij is van uitermate groot belang voor de kansen op zelfverwezenlijking of zelfontplooiing van een ieder van ons. Het solidarisme geeft de richting aan waarin de culturele, sociale en economische structuurhervormingen gezocht moeten worden, om zodoende tot een evenwichtige sociaal-economische maatschappij-opvatting te komen.

Het belang van de maatschappij-opbouw kan niet ontkend worden. Betere structuren, die een ieder meer kansen geven om volgens eigen inzichten, kunnen en gevoelens te leven en te werken, moeten tot stand kunnen komen.
De wijze waarop maatschappijen tot nu toe werden ingericht, verschillen uiteindelijk dan ook weinig:
liberalisme/kapitalisme enerzijds en socialisme/marxisme anderzijds. Beide ideologieën zijn materialistisch en onmenselijk. In beide gevallen moet de mens, de burger zich aanpassen aan de staatsleer, aan de beginselen en daaruit voortvloeiende economische doctrines.

Het solidarisme wijst beide voornoemde systemen af en kiest voor een ‘derde weg’, waarin de persoonlijkheid, de eigenheid van de mens op de voorgrond staat, als uitgangspunt voor de opbouw van de organische, persoonsgerichte staat of volksgemeenschap. Een gemeenschap die realiteit is. Zij bestaat niet buiten of naast de individuen, zij bestaat alleen en uitsluitend in de personen, die haar samenstellen. Zonder haar leden is zij ondenkbaar en onbestaanbaar. Een gezonde ontwikkeling van het gemeenschapsleven zal dan ook slechts mogelijk zijn, door de ontplooiing van de persoonlijkheid van haar leden te bevorderen, hun initiatief en persoonlijke activiteit te prikkelen.

De mens is in de eerste plaats te zien als een zelfstandigheid, een individueel wezen, dat fysiek op zich zelf staat en van ieder ander wezen is afgescheiden; een wezen met verstand en vrije wil, waardoor het zijn doel kan kennen, kiezen en krachtens zijn eigen keuze en bepaling zijn handelen op zijn doel kan richten.
De individuele mens moet zich in het maatschappelijke leven en het maatschappelijke bestel ten volle als persoonlijkheid kunnen ontplooien en dit geldt zowel voor de economische als de culturele zijde van dit leven en dit bestel. Toch is zijn persoonlijkheidskarakter innerlijk en ondeelbaar met zijn gemeenschapsnatuur verbonden: slechts alleen door de gemeenschap kan hij zijn persoonlijkheid tot een hoger niveau verheffen. Dit streven met de persoonlijkheid als middelpunt mag echter nooit in egoïsme ontaarden. Het moet ten alle tijden en in alle opzichten met de natuurlijke eisen van de gemeenschap rekening houden. In harmonie moet men de eigen belangen met die van de gemeenschap verenigen.
Ook zijn de krachten van ieder mens, individueel genomen, beperkt, hij kan slechts in zeer geringe mate in zijn behoeften voorzien. En ook nog slechts daar waar de levensomstandigheden het meest gunstig zijn, als hij enigermate tot zelfstandig handelen in staat is.

Wil de mens tot een hogere graad van behoeftevoorziening geraken, dan zal dit mogelijk worden door samenwerking, arbeidsverdeling en uitwisseling van resultaten van een ieders arbeid. Hiermee wordt aangegeven dat de mens van nature een sociaal wezen is. Zijn redelijk karakter opent daartoe de mogelijkheid. Het verschijnsel dat de talenten bij verschillende mensen verspreid zijn en nooit allemaal bij één enkel mens worden aangetroffen is daarvan nog een bewijs. Ook het spraakvermogen, waardoor mensen met elkaar in contact treden wijst in deze richting.

De mens is dus van nature een gemeenschapswezen, omdat de wet van zijn zelfontplooiing en zelfvervolmaking hem voorschrijft in gemeenschap te leven, te werken en te streven. In de gemeenschap gaat het er dus uiteindelijk om, dat de mens zijn behoeften kan bevredigen, zich zelf in hogere mate kan ontwikkelen. Niet slechts één mens, maar allen, die in gemeenschap verenigd zijn, individueel genomen. In dit opzicht staat het belang van de persoonlijkheid boven dat van de gemeenschap, al is dan ook de vorming, het behoud en de ontwikkeling van de gemeenschap een onmisbare voorwaarde voor het streven van de mensen naar zelfontplooiing.
Waar van nature een taak gesteld is, daar zijn van nature ook rechten gegeven, om de vervulling van die taak mogelijk te maken. Daarom behoeft ieder mens ook ruimte waarin hij zich kan doen gelden, zich kan bewegen om zijn persoonlijkheid te ontvouwen. De gemeenschap heeft deze ruimte, deze vrijheid te respecteren, te ontzien en te beschermen. De gemeenschappen vloeien immers uit dezelfde natuur voort in logische en harmonieuze aansluiting op het persoonlijkheidskarakter van de mens. De persoonlijkheidsrechten, de vrijheden van de mens vormen dus de grens van de bevoegdheid van de gemeenschappen.

Om de ontwikkeling en de behoeftebevrediging van de individuen duurzaam te maken en vast te houden, dient de gemeenschap ook haar eigen zelfbehoud te verzekeren, d.w.z. de daarin verbonden individuen dienen de voortgang, het zelfbehoud en de ontwikkeling van gemeenschap te verzekeren. Daarmee is de gemeenschap een zelfstandige grootheid.

De gemeenschap is dus een wezen van geheel eigen soort. Persoonlijkheid en gemeenschap zijn gelijk objectief van nature gegeven, beide met een zelfstandig doel, maar in doel en wezen zijn ze innerlijk verbonden, voor zover de individuen als persoonlijkheden doelen nastreven welke men slechts met anderen in gemeenschap verbonden kan bereiken.
Deze volksgemeenschap is een maatschappij waarin iedereen zijn plaats kent (arbeidsverdeling), zoals in een lichaam elk orgaan zijn opdracht vervult is de maatschappij zowel geestelijk als fysiek een geheel. Een maatschappij waarin arbeidsverdeling een noodzaak is, omdat de omstandigheid, dat niet ieder mens aanleg voor allerlei werkzaamheden bezit, maar dat de talenten verdeeld zijn, dit duidelijk onderstreept. Een maatschappij waarin uitsluitend persoonlijke waarde en prestatie voor de gemeenschap bepalend zijn voor ieders plaats in de hiërarchie. De maatschappij-opbouw moet gebeuren van onderuit en het hogere moet hierbij aanvullend zijn voor het lagere.

De organische ordening, d.w.z. het zich volgens natuurlijke hiërarchie rangschikken van de mens in gemeenschappen (zogenaamde organen), zal verrijkend werken, want de mensen sluiten zich in maatschappelijk verband aaneen om de ontoereikendheid van hun eigen krachten aan te vullen, omdat men daardoor hun veelzijdige ontwikkelingsmogelijkheden tot verwezenlijking kan brengen. Hierdoor zal ook het principe van elitevorming ontstaan. Dit principe stelt voorop dat op elk gebied het de meest bekwamen moeten zijn die de leiding in handen nemen. Hierbij dient acht geslagen te worden op een duidelijke en fundamentele splitsing in organen of groepen van o.a. administratieve, sociale, culturele en economische aard, alsmede vertegenwoordigers van plaatselijke besturen. Zo ontstaat een maatschappij die zo gestructureerd is dat elke geleding en elk lid op zijn plaats het nodige doet om het geheel harmonisch te kunnen laten functioneren. Zo spreken we dus van een organische maatschappij, ook wel ‘standenmaatschappij’ genoemd. Waarbij onder ‘stand’ en/of orgaan te verstaan is: een georganiseerde eenheid van diegenen, die een zelfde maatschappelijke functie uitoefenen, met het oogmerk het zo goed mogelijk uitoefenen van deze functie zowel ten bate van de gemeenschap, als ten bate van de mensen in de georganiseerde eenheid zelf.

De huidige parlementaire democratie is een farce. De politiek is niet langer het organiserend principe van de gemeenschap, maar slechts een tweederangs activiteit, een gekunsteld stelsel dat niet meer berekend is op het oplossen van de problemen van alledag in een veranderende wereld. Wanneer de politiek niet meer de uitdrukking kan zijn van een diep menselijk ontwikkelingsverlangen, dan verwordt zij tot een verachtelijk handwerk van op macht beluste kleinburgers. In het politieke debat hebben omstandigheden de plaats van principes ingenomen. Daarmee heeft het debat alle inhoud verloren en berust de toevoeging ‘politiek’ in feite op taalmisbruik. En daarmee heeft de politiek zijn legitimiteit verloren en zijn nationale solidariteitsgevoelens verdwenen. Solidariteit is moeilijk op te brengen wanneer het vertrouwen in de staat of overheid is verdwenen. En wanneer solidariteit en algemeen belang niet vanzelfsprekend zijn, valt de inrichting van een samenleving uiteen.
Al twee eeuwen lang wordt het idee van democratie verbonden met het idee van vrijheid. Maar vrijheid heeft twee volstrekt verschillende betekenissen. Voorheen was vrijheid het recht van een groep mensen om de eigen toekomst te bepalen en daartoe een regering in te stellen die de wil van de gemeenschap tot uitdrukking brengt. Daarnaast houdt vrijheid het recht in dat elke mens zich mag beschermen tegen machtsmisbruik, en de garantie dat de minderheid niet door de meerderheid wordt weggedrukt. Waarmee duidelijk wordt dat de huidige democratie niets met vrijheid heeft uit te staan en dat het huidige kiesrecht slechts een laatste illusie is van vrijheid en controle. Eens per vier jaar mag de kiezer zich uitlaten over het beleid dat de volgende vier jaar volkomen willekeurig wordt verkwanseld. De partijen zijn geen vertegenwoordigers van de bevolking meer, maar van hun eigen machtswellust.
Met de invoering van de organische maatschappij, waarbij duidelijke splitsingen in organen of groepen van diverse aard zal plaatsvinden, zal ook de invoering van een organenadvieskamer plaatshebben, samengesteld uit vertegenwoordigers van de plaatselijke besturen en van de voornoemde maatschappelijke belangengroepen. Waarmee het contact is geschapen tussen staat, overheid, regering en de belangengroepen in de maatschappij. Zowel de organenadvieskamer als de regering zullen door een overkoepelend orgaan gecontroleerd worden. De combinatie van een organenadvieskamer, bestaande uit vertegenwoordigers van diverse maatschappelijke belangengroepen, en de regering, aangevuld met de mogelijkheid tot directe en bindende referenda, zorgt voor meer volksinspraak, zodat een gedegen afweging van wetgeving en bestuur zal ontstaan.

Eigendom is het recht om over een goed te beschikken, om het te gebruiken en te verbruiken, zich de vruchten ervan toe te eigenen, en zich ervan te ontdoen. Men spreekt van particulier eigendom, wanneer dit recht aan de particuliere persoon toekomt. Dit recht op particulier eigendom, ook van produktiemiddelen, is een der centrale gegevens van het solidarisme.
Op het gebied van de economie kiest het solidarisme voor de ‘derde weg’, tussen het liberale, onbeperkte kapitalisme en de absolute staatsgebondenheid van het marxisme/socialisme: de weg van de geregelde concurrentie. Ook hier worden de grenzen getrokken door de eisen van de natuurlijke verhouding tussen enkeling en gemeenschap.
Concurrentie leidt er toe dat de mens zich beter aan zijn maatschappelijke functie, zijn arbeid wijdt. Concurrentie leidt tevens tot een betere en grotere toepassing van het economisch beginsel en dat betekent dat in grotere mate de behoeften bevredigd kunnen worden, dat meerdere soorten goederen kunnen worden voortgebracht en dat meer mensen een deel daarvan kunnen ontvangen, d.w.z. de welvaart neemt toe. Deze economische ordening zal erop gericht zijn zoveel mogelijk aan de kleine zelfstandige ondernemingen een redelijk bestaan te waarborgen. Het komt tenslotte de structuur van een volk niet ten goede, wanneer het merendeel van de kleine zelfstandigen wordt omgezet in loontrekkers.
De concurrentie, bevordert echter het maatschappelijk leven niet alleen in economisch, maar ook, in cultureel opzicht, omdat de concurrentie op allerlei gebied tot een rijkere ontvouwing van de menselijke persoonlijkheid in alle maatschappelijke beroepen leidt.
Anderzijds vormen de gemeenschapsbelangen dus de grens voor de vrijheid van de concurrentie. Niet alleen heeft de gemeenschap er tegen te waken, dat de concurrentie zover wordt doorgevoerd, dat er nadeel voor de gemeenschap uit voortvloeit, maar ook dat ze zo weinig wordt doorgevoerd, dat de voordelen ervan zich niet doen gevoelen, m.a.w. dat ze praktisch wordt opgeheven (kartels of prijsafspraken, enz.).
De controle van deze economische ordening zal plaatsvinden door de betrokken organen, standen of beroepsgroep, welke zelf onderworpen zullen zijn aan een controle.

Aanvullend stellen we de ‘arbeidsplicht’ tegenover de inmiddels uitgeholde verzorgingsstaat. Een verzorgingsstaat waarbij de sociale zekerheid, enerzijds door misbruik en anderzijds door de huidige loonkostenstructuur, verworden is van vangnet tot hangmat. De huidige verzorgingsstaat ontmoedigt het persoonlijk initiatief en prijst ledigheid en risico mijding, daarmee berooft deze verzorgingsstaat het volk van haar creatieve en vitale potenties danwel talenten. Een volledige herstructurering tot eerder genoemde economische ordening, waarin o.a. sprake is van een veranderde en verantwoorde loonkostenstructuur, zal leiden tot meer werkgelegenheid en betere arbeidsverdeling, zodat een arbeidsplicht gesteld kan worden. Een arbeidsplicht uit sociale en maatschappelijke solidariteit, hetgeen niet een streven naar een slaven-staat betekent, maar een streven naar een mentaliteitsverandering waarbij een ieder die werkt dit doet ten gunste van het algemeen welzijn. Het parasiteren op de samenleving omdat men geen zin heeft om te werken of zin heeft om niet te werken, dient als asociaal gedrag gestraft te worden. De solidariteit binnen de samenleving bestaat voor diegenen die niet kunnen werken en daarom voor hun levensonderhoud op anderen aangewezen zijn en zij kunnen daarom dan ook niet strafbaar gesteld worden.

Marcel Rüter 1996

LITERATUUROVERZICHT

Lexikon der Soziologie;
P. Aalberse - H. Pesch - Katholieke Staats- en Maatschappijleer (1908);
A. de Benoist - Orientations pour des Années decisives (1982);
A. de Benoist - Vu de droite (1977);
M.H. Boehm - Das eigenständige Volk (1932);
H. Brauweiler - Berufstand und Staat (1925);
E.B. Brongersma - De opbouw van een corporatieven staat (1940);
A. Carrel - L’homme, cet inconnu (1936);
S.W. Couwenberg - In opdracht van de tijd (1992);
J. Evola - Revolte gegen die moderne Welt (1993);
J. Evola - Menschen inmitten von Ruïnen (1991);
J.G. Fichte - Reden an die deutsche Nation (1915);
P. Fortuyn - Beklemmend Nederland (1995);
H. Freyer - Revolution von rechts ( 1932);
J.G. Herder - Ideen zur Geschichte der Menschheit / 4 delen (1784-91);
A. Hollenberg - De corporatieve organisatie der maatschappij (1942);
E. Jung - Die Herrschaft der Minderwertigen (1927/1991);
G.K. Kaltenbrunner - Europa deel 1,2 & 3 (1987);
D. Klagges - An alle Völker der Erde 1 & 2 (1972);
D. Klagges - Ein Tugend gegen alle Todsünden (1974);
K. Lorenz - Onze laatste kans (1983);
J. Lukacs - Het einde van de moderne tijd (1993);
R. Michels - Soziologie des Parteiwesens (1911);
A. Moeller van den Bruck - Das Dritte Reich (1923);
A. Mohler - Die konservatieve Revolution in Deutschland (1994);
R. Oberlercher - Lehre vom Gemeinwesen (1994);
J. Ortega Y Gasset - La rebelión de las masas (1932);
L. Pauwels - Solidarisme: geschiedenis, betekenis, inhoud (1995);
Pius Xl - Encycliek ‘Quadragesimo Anno’ (1931);
G. Rohrmoser - Der Ernstfall (1994);
C. Schmitt - Der Begriff des Politischen (1933);
O. Spann - Der wahre Staat (1931);
G. Vico - Die neue Wissenschaft über die gemeinschaftliche Natur der Völker (1725/44);
D. Wolf - Die Doriot- Bewegung (1967).

Giovanni Battista Vico
(23.6.1668 - 21.1.1744)
Vico kwam als eerste in oppositie tegen het mathematische-natuurwetenschappelijke denken en werd met zijn hoofdwerk “Principi d’una scienza nuova d’intorno alla commune natura delle nazioni” (1725) de eerste vertegenwoordiger van de organische filosofie, daar hij de geschiedenis en ontwikkelingen van de volkeren als een natuurlijke beweging en volgens een bepaald ritme zag.
Vico heeft als geen ander invloed gehad op de denkwereld van o.a. Goethe, Herder, Evola en Benedetto Croce.

Justus Möser (1720-1794)
Möser werd één van de grootste nationaal-economen van de 18de eeuw genoemd en stond met zijn gedachten dicht bij Herder. Hij zag de volkeren als iets dat volgens natuurlijke weg gegroeid was en als gemeenschap, ook zag hij de organische samenhang en de historische continuïteit als middelpunt van zijn gedachtengang.

J.G. Herder (1744-1803)
Zelden zijn schrijvers zo bekend en worden ze zo weinig meer gelezen als Johann Gottfried Herder. In zijn “Ideen zur Philosophie der Geschichte” is de aanvang van het organisch cultureel nationalisme te vinden. ‘Volk’ is bij hem niet slechts een politiek-geografische zaak, maar vooral een ethische zaak. Hij ziet de rijkdom in de veelvoud der volkeren, stammen en culturen en in het behoud ervan.

F.W.J.Schelling (1775-1854)
De filosoof Schelling, penvriend van Hegel, zag de natuur als een uniform, dynamisch en levendig proces. Niet als een zakelijk verstard object, zoals in de empirische natuurkunde, maar als natura naturans, als krachtig, scheppend subject, zoals in de natuurfilosofie.
Het organische is, voor hem, de scheppende natuur en haar dynamiek.

M.H.Boehm (1891-1968)
De Duitse filosoof kwam na de eerste Wereldoorlog met zijn hoofdwerk ‘Das eigenständige Volk’ en trad daarmee in de sporen van Herder en Möser. Zijn denken inzake de verhouding tussen ‘volk en staat’ en tussen ‘individu en gemeenschap’ heeft een basis gelegd voor het huidige solidarisme.

Hans Freyer (1887-1969)
De socioloog Freyer die veel contact met Ernst Niekisch had, stond onder grote invloed van Hegel en Nietzsche. Zijn cultuurfilosofische en sociologische werken laten dat duidelijk merken. Zijn ‘Revolution von rechts’ tracht het revolutie -begrip uit de dialectiek van de 19de eeuw te halen. Het ‘volk’ heeft de opdracht de staat te emanciperen en uit de verstikking te bevrijden.

F. Lassalle (1825-1864)
Lassalle zag in het liberalisme een afscheiding van de burgerlijke maatschappij en de staat, dat hij overwinnen wilde zien door de realisatie van een cultuurstaat, waarin solidariteit en gemeenschap voorop staan.

Ferd. Tönnies (1855-1936)
Met Ferdinand Tönnies vangt in Duitsland een nieuw sociologisch tijdperk aan. Complete studies over Th. Hobbes, Comte, Adam Müller, Spencer, Bachofen en Fustel de Coulanges worden door Tönnnies neergezet, om uiteindelijk met een zuivere en pure sociologie te komen inzake gemeenschap en maatschappij.
In gemeenschap ziet hij de innige banden, het gemeenschappelijk leven en de diepgaande solidariteit. De gemeenschap is het echte gezamenlijke leven, “het is een krachtig organisme”, waarin de mensen ondanks alle mogelijke scheidingen wezenlijk verbonden blijven.

Leon Bourgeois(1851-1925)
Grondlegger van het Franse solidarisme, die in 1920 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Bourgeois vond het individualisme voorbijgestreefd en nefast. Tegenover de leer van Rousseau (social contrat) stelt Bourgeois een organische visie, de “achteraf gesloten overeenkomst” tussen de mensen, daar waar ze spontaan met elkaar in relatie treden of samenwerken, zonder dat vooraf de “voorwaarden” werden overeengekomen. Die “voorwaarden” zijn immers in cultuur en gebruiken impliciet aanwezige afspraken.

Het hedendaags dynamisch NATIONALISME - Revolutionair, Volks en Europees door Marcel RÜTER in SOS-brochure 1995

2005-07-07T22:08:00.000+02:00

In het begrip ‘nationalisme’ is het woord ‘natio’ terug te vinden, hetgeen oorspronkelijk uit de Latijnse taal komt en volksgroep of volksstam betekent. In de Middeleeuwen komt men dit, in de meervoudsvorm ‘nationes’, al in veel ambtelijke oorkondes tegen. Men beschreef hiermee een grotere groep mensen, die door afkomst een gelijke taal spraken en gelijke levensgewoonten erop na hielden.

Een volk is niet of volkeren zijn niet door dwangmatigheid ontstaan, doch het gevolg van een optimaliseringsproces door de geschiedenis heen. Deze zogeheten endogamie leidt tot een voortschrijdende verdichting van het erfelijk materiaal en daardoor tot het langzaam toenemen van een aantal gemeenschappelijke eigenschappen, van een collectieve mentaliteit en van onderscheidende kenmerken. Op deze wijze ontstaat de voedingsbodem voor een gemeenschappelijke cultuur en de objectieve basis van een collectieve identiteit. Het is de drang van het behoud van de soort, het is de drang naar het behoud van het volkse (etniciteit) en culturele, d.w.z. van de menselijke variëteit, tegen verschraling en ondoordachte vermenging, tegen nivellering en monolithische structuren. Het feit dat alle cultuurnaties deze weg gingen, wijst op de noodzakelijkheid en de juistheid ervan.
In het systeem der volkeren steken eeuwenlange ervaringen van vele generaties, het collectieve onderbewuste: dat deel van het onbewuste dat de gemeenschappelijke psychische erfenis van een groep
mensen bevat en overlevert. Het gaat hier om diep gewortelde, genetisch verankerde reactiepatronen. Hiermee is al een groot deel van het begrip ‘nationalisme’ verklaard. De volksgroep of volksstam bestaat uit meerdere personen welke door taal, gewoonten en gebruiken op natuurlijke wijze met elkaar verbonden zijn, hetgeen in de huidige tijd als volk omschreven wordt. Het hedendaagse nationalisme steunt dus op de volksgemeenschap en daarom een volks nationalisme.

Dit in tegenstelling tot het staatsnationalisme, welke uitgaat van de bestaande staat en de absolute bescherming en afscherming daarvan, zonder zich te bekommeren om de vraag of deze staat wel één geheel volk of misschien meerdere volkeren omvat waarbij de eigenheid van deze volkeren volledig vergeten wordt. Een eng-nationalisme dus. Het staatsnationalisme is met haar vrezen voor het voortbestaan van de huidige naties en grenzen een exponent van een verdwijnende wereld, het komt voort uit defensieve impulsen, is een teken van in zichzelf gekeerdheid en van angst voor de grote boze wereld die haar ontglipt maar waaraan zij zich niet kan onttrekken.

Het hedendaags dynamische nationalisme staat dus voor het behoud van de eigenheid der verscheidene volkeren. Het is het streven der volkeren naar onafhankelijkheid, vrijheid, zelfbeschikking en eenheid. Het is de oorspronkelijke wil van een volk tot zelfverdediging tegenover vreemde interesses en machtsaanspraken. Het is de bezinning van een volk op haar eigen kracht. Onafhankelijkheid en zelfstandigheid
zijn de krachten en daarmee de noodzakelijkheden voor het behoud van de eigen aard van een volk. Onafhankelijke en zelfbewuste volkeren zijn de onderdelen van een politiek proces en dat vormt de motor van historische ontwikkelingen. Een Europa, een wereld, waarin elk volk in zijn eigen, onafhankelijke, vrije en zelfbeschikte staat leeft, is daarom het uiteindelijke doel van elke nationalist.

Het nationalisme is geen louter modern en hedendaags verschijnsel, maar het is de beslissende factor geweest in de ontwikkelingsgeschiedenis der mensheid. Een geschiedenis niet van klassenstrijd, maar een geschiedenis van volksstrijd. Zolang er mensen bestaan, hebben deze zich collectief als stammen of volkeren georganiseerd.
Het hedendaagse nationalisme stelt het verlies van gemeenschappelijke bindingen en overgeleverde waarden als hoofdoorzaak van de problemen en toestand van de huidige tijd. Het nationalisme wil de veelvoud en differentiatie der volkeren en culturen behouden, dan wel herstellen en verder ontwikkelen. Het behoud van de eigenaardigheden, de onafhankelijkheid en zelfbeschikking van de volkeren staat garant voor een stabiele en bestendige politieke orde, voor een geestelijk en cultureel pluralisme en is daarmee de basis voor de verwerkelijking van het individu. Individu en volk zijn geen tegenstrijdigheden, maar een noodzakelijke, tweeledige ontwikkeling. Hiermee mag duidelijk zijn dat de z.g. ‘multiculturele maatschappij’ niet binnen deze plaatsbepalingen en beginselen past.
Het is vanwege voorgaande dat het hedendaags dynamisch nationalisme zich revolutionair kan noemen.
Het omkeren van een neergaand, volksonderdrukkend proces om de vrijheid van de volkeren te garanderen is revolutionair.

Hetgeen wat zich tegenwoordig als nationalisme presenteert en waar de media in grote mate zeer graag voeding aan geeft, is beter te omschrijven als zijnde imperialisme. Het hedendaags nationalisme is niet identiek met imperialisme, het tegendeel is waar: namelijk de ontmanteling van multinationale en koloniale structuren. Het nationalisme bestrijdt elk vreemd overheersingsstreven (imperialisme), ongeacht of dit met militaire, economische, politieke of culturele middelen gebeurt. Het nationalisme is een internationale noodzaak in interesse van alle onderdrukte, gespleten, uitgebuite, geknechte én vrije volkeren. De gemeenschappelijke vijand der volkeren is het imperialisme in elke hoedanigheid.

Het hedendaags nationalisme is Europees gericht. Het stelt dat Europa de geografische omschrijving is voor het vaderland van vele volkeren, die overwegend van gelijke afstamming zijn, een gelijkende cultuur bezitten en wiens historie meermaals verweven is. De Europese cultuur was en is een vruchtbare veelvoud van verscheidene nationale culturen.
Het Europees nationalisme streeft naar een Europa der volkeren en regionen, om haar vrijheid, eenheid, onafhankelijkheid en zelfbeschikking der volkeren gemeenschappelijk tegen de grootmachten, de valse ideologieën, de multinationale concerns en de eng-
beperkte chauvinisten door te zetten. In die zin staat het hedendaags nationalisme positief ten opzichte van de strijd die diverse volkeren en regionen in het huidige Europa leveren, zoals o.a. de Vlamingen, de Bretoenen, de Kroaten, de Basken, de Catalanen en de Corsicanen, hetgeen maar een beperkte weergave is van de Europese regionale en volkse problematiek. Met betrekking tot de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd kunnen we de toevoeging maken dat uiteindelijk een ‘heel-Nederlands’-gebied gewenst is.
In een nationalistisch Europa zal elk volk zich binnen haar eigen natuurlijke volksgrenzen zelf onafhankelijk, onder eigen verantwoordelijkheid kunnen ontwikkelen, dat is voor ons een onvervreemdbaar recht . Als nationalisten wijzen wij het af, de volkeren van Europa als een lastige hindernis, als een anachronisme ( ‘niet in het tijdsbeeld passend’) op de weg naar een verenigd Europa te bestempelen. Een nationalistisch Europa kan alleen door en met haar volkeren gemaakt worden, nooit zonder haar volkeren.
Een nationalistisch Europa met een gezamenlijk erfdeel, met een in geschiedenis verworteld concept van evenwicht en stabiliteit, van soevereiniteit in eigen kring vraagt om een gezamenlijke taak: een federaal geslaagde machtsdeling, een imperium zonder imperialisme, kortom een Europese Rijksgedachte.
De Rijksgedachte heeft duizend jaar Europese ervaring, met een niet aflatende inspanning om eigenheid, stabiliteit en gezamenlijk belang in harmonie met elkaar te brengen. De eenheid van het Rijk is geen mechanische eenheid, maar een samengestelde eenheid die de staten te boven gaat. In de mate waarin het Rijk een principe incarneert, wil het slechts de
eenheid op het niveau van dat principe. Terwijl de natie haar eigen cultuur vormt of erop steunt om zichzelf te vormen, omvat het Rijk diverse culturen. Waar de natie volk en staat wil doen samenvallen, verbindt het Rijk de verschillende volkeren. Zijn algemene wet is die van de autonomie en van het respect voor verscheidenheid. Het hedendaags dynamisch nationalisme streeft naar eenmaking op een hoger vlak (Europa), zonder de verscheidenheid van de volkeren, de culturen op te heffen. Het is een geheel waarvan de delen des te autonomer zijn naarmate hetgeen hen verbindt sterker is. De Europese Rijksgedachte steunt daarmee, op de eerste plaats, ook op de volkeren in plaats van op de staten. Een supranationale organisatie waarvan de eenheid niet gaat in de richting van een vernietiging of nivellering van de volkse (etnische) en culturele eenheid die zij bevat, zoals wel in de huidige Europese Gemeenschap het geval is en als zodanig dus door het hedendaags dynamisch nationalisme verworpen wordt.

Het hedendaags dynamisch nationalisme streeft naar sociale rechtvaardigheid en nationale solidariteit. Het nationalisme keert zich tegen de uitbuiting en onderdrukking van de mensen en de volkeren. Het bestrijdt de klassenstrijd van boven en van onderen. Het hedendaags dynamisch nationalisme is daarom onverbrekelijk verbonden met het ‘solidarisme’.
We leven momenteel in een louter verbruikersmaatschappij, waarbij de Westerse ik-zucht in de hand gewerkt wordt door diegenen die belang hebben bij een dergelijke verbruikersmaatschappij. De huidige democratie is achterhaald, nationale staten hebben hun betekenis verloren en waarin organisaties
zonder idealen, zonder visie het voor het zeggen hebben. De liberale democratie steunde op twee postulaten en beide zijn in diskrediet geraakt: het bestaan van een politieke invloedssfeer waar sociale consensus en algemeen belang heersen; het bestaan van deelnemers met een eigen inbreng die hun rechten doen gelden en uitdrukking geven aan hun ‘macht’ nog voordat de maatschappij hen tot zelfstandige subjecten bestempelt. Politiek en collectieve solidariteit zijn vervangen door percepties die even vluchtig zijn als de belangen waardoor ze worden gemanipuleerd. De politiek verbrokkelt en wordt tegelijk homogener. De samenleving wordt steeds gefragmenteerder en heeft geen solidariteit meer. De democratie is omgevormd tot niets meer dan een simpel mechanisme om de macht efficiënt te kunnen controleren: democratie betekent nu dat men af en toe een parlement afzet, zonder dat er duidelijke structurele veranderingen plaats door hebben.
De wijze waarop de maatschappijen tot nu toe werden ingericht verschillen dan ook uiteindelijk weinig: liberalisme/kapitalisme enerzijds en socialisme/marxisme anderzijds. Beide ideologieën zijn materialistisch en onmenselijk. In beide gevallen moet de mens, de burger zich aanpassen aan de staatsleer, aan de beginselen en de daaruit voortvloeiende economische doctrines. Het hedendaags dynamisch nationalisme stelt de persoonlijkheid, de eigenheid van de mens op de voorgrond, als uitgangspunt voor de opbouw van de organische, persoonsgerichte staat of volksgemeenschap.
De geschiedenis van de volkeren, waar ook ter wereld, is de geschiedenis van hun drang naar rechtvaardigheid, naar juiste instituties, naar geluk, naar een goed leven.
Naarmate men verder in het verleden teruggaat, ligt de klemtoon sterker op de groep, de volksgemeenschap. Dichterbij en naargelang de beschaving vordert, krijgt ook het afzonderlijk individu (de mens) meer belang. De mens organiseert zich in een gemeenschap; niet in een gemeenschap van de mensheid, maar van mensen. Dat is de natuur: de mens organiseert zich door middel van uitsluiting van de ander.
De volksgemeenschap als naamloze collectiviteit krijgt dan een andere rol toebedeeld en met steeds meer aandrang wordt gezocht naar een maatschappij-structuur waarin het individueel-persoonlijke van elke mens zo weinig mogelijk in de verdrukking komt. De wijzer van de geschiedenis slaat van het collectivisme naar het individualisme, en nu opnieuw naar het collectivisme. Het evenwichtspunt echter ligt bij de mens, kruispunt van persoonlijk en sociaal leven, een personalistische levenshouding. De maatschappij naar dit evenwichtspunt te brengen, is het doel van het solidarisme; naar een solidaire levenshouding.
Het solidarisme wijst zowel het liberalisme (collectief individualisme) als het socialisme (individualistisch collectivisme) radicaal af, omdat beide kunstmatig opgedrongen worden en beide ontspringen aan de zelfde bron. Radicaal betekent: in de wortel. Het solidarisme gaat dan ook naar de wortels: haar opvattingen zijn niet individualistisch maar organisch. Vanuit de organische visie bepaalt het solidarisme en daarmee het hedendaags dynamisch nationalisme haar opvatting inzake de mens en haar gemeenschap en de mens en de maatschappij. Een organische maatschappij-opbouw, danwel structuur is het streven van het solidarisme.

Een maatschappij waarin iedereen zijn plaats kent, net zoals in een lichaam elk orgaan zijn opdracht vervult; de maatschappij is zowel geestelijk als fysisch een geheel. Een maatschappij of gemeenschap waarin uitsluitend persoonlijke waarde en prestatie voor de gemeenschap bepalend zijn voor ieders plaats in de hiërarchie. De maatschappij-opbouw dient van onderuit te gebeuren, waarbij het hogere aanvullend dient zijn voor het lagere (subsidiairisme). Het beleid moet nooit op een hoger niveau worden bepaald dan strikt noodzakelijk.
In de visie van het subsidiariteitsbeginsel heeft ieder bestuursorgaan dus een aanvullende taak, in een welbepaalde hiërarchie van de basis naar de top. Hoe meer verfijnd de taak- en souvereiniteitsverdeling wordt over de verschillende gemeenschappen en bestuursniveau’s, des te beter zal het maatschappelijke leven van het geheel vorm krijgen. De organische ordening, d.w.z. het zich organiseren van de mens in gemeenschappen, zal verrijkend werken, waardoor het principe van de elitevorming ontstaat. Dit principe stelt voorop dat op elk gebied het de meest bekwamen moeten zijn die de leiding in handen nemen. Zo ontstaat een maatschappij die organisch-democratisch zo gestructureerd is dat elke geleding en elk lid op zijn plaats het nodige doet om het geheel harmonisch te kunnen laten functioneren.
Het recht op private eigendom, ook van produktiemiddelen, is een der centrale gegevens van het solidarisme, op voorwaarde dat het recht hier niet de plicht uit het oog doet verliezen (eigendomsrecht). De samenwerking van allen binnen het kader van de onderneming moet zodanig ontworpen zijn dat elk bedrijf een menselijke gemeenschap wordt (de
bedrijfsgemeenschap). De Europese solidariteit, tenslotte, ontsnapt niet aan de algemene plicht tot menselijke solidariteit, die niet aan volksgrenzen mag ophouden.

Concluderend kunnen we stellen dat het hedendaags dynamisch nationalisme de ‘Derde Weg’ begaat. Een ‘Derde Weg’ tussen liberalisme/kapitalisme en marxisme /socialisme. Een ‘Derde Weg’ die de beginselen van voornoemde onmenselijke systemen afwijst en daarvoor in de plaats haar eigen visie en beginselen plaatst, waar de mens en de volkeren voorop staan in tegenstelling tot het economische/materialistische. Het afwijzen en omgooien van beide systemen in de richting van de volkerenstrijd is een revolutionaire strijd die in Europees verband gestreden zal worden.

Voorgaande maakt onvoorwaardelijk de basis uit van onze nationalistische levensbeschouwing en dient, voor zover dat nog niet het geval is, als zodanig dan ook door een ieder van ons eigen gemaakt te worden, willen wij vanuit de maatschappij enige positieve reactie ontvangen.

Marcel Rüter

SOS-Studiecentrum voor politiek & cultuur
1995

“Ik wil groot zijn en het Europees monument voltooien, tot meerdere eer van de wereld. Wij zijn 360 miljoen sterk”.
Drieu La Rochelle

“En wat onze vijanden betreft, die zijn afhankelijk van ons werk. Zij zijn slechts sterk door onze fouten”.
G.Mazzini

“De revolutie is het werk van een besliste minderheid, niet vatbaar voor ontmoediging, een minderheid wiens eerste bewegingen door de massa niet worden begrepen, omdat deze massa, slachtoffer van een verval-periode, het kostelijk goed, van innerlijk licht, verloren heeft”.
José Antonio Primo De Rivera

“Zij alleen zullen winnen, die bereid zijn niets te willen voor zichzelf, want de toekomst hoort toe aan hen die alles over hebben voor een ideaal. De wijsheid is heldhaftig te leven”.
Alexis Carrel

“Geen enkele revolutie brengt duurzame resultaten voort, als ze niet het leven geeft aan een Caesar. Hij alleen is in staat de ondergrondse geschiedkundige stroming te raden achter het voorbijgaande geschreeuw van de massa’s. Over het algemeen begrijpt de massa hem niet, en is hem dan ook helemaal niet dankbaar. Nochtans is hij de enige die hem dient”.
José Antonio Primo De Rivera

Parlementsleden Lega Nord uit Europarlement gezet !

2005-07-06T00:44:00.000+02:00

STRAATSBURG - Drie europarlementsleden van de Italiaanse
rechts-populistische Lega Nord zijn op bevel van de parlementsvoorzitter
door zaalwachten uit het Europees Parlement gezet. De drie hadden tijdens
een toespraak van de Italiaanse president Carlo Azeglio Ciampi een spandoek
ontvouwd en de leuze 'Onafhankelijkheid voor Padania' gescandeerd.

De drie, Mario Borghezio, Matteo Salvini en Francesco Enrico Speroni,
begonnen hun actie toen Ciampi de introductie van de euro verdedigde. De
Lega Nord, die deel uitmaakt van de regeringscoalitie van premier Silvio
Berlusconi, heeft herhaaldelijk opgeroepen tot herinvoering van de lire.
Padania is het gebied in Noord-Italië waar de Lega Nord zijn grootste
aanhang heeft en waar de partij een van Rome onafhankelijke staat wil
vestigen. De Italiaanse minister van arbeid Roberto Maroni, die namens de
Lega Nord in het kabinet van Berlusconi zit, heeft opgeroepen tot een
referendum over de kwestie van de lire. Berlusconi heeft zich van de oproep
gedistantieerd.

Parlementsvoorzitter Josep Borrell was woedend over de actie van de
parlementsleden en gelastte onmiddellijk hun verwijdering. Een van de drie
werd aan handen en voeten de zaal uit gesleept. Het incident deed zich voor
enkele minuten nadat het parlement had gestemd voor opheffing van de
parlementaire immuniteit van Lega-Nordleider Umberto Bossi, tegen wie in
Milaan een proces is begonnen wegens gebruik van geweld tegen agenten die
een kantoor van zijn partij wilden doorzoeken.

Berlusconi veroordeelde het optreden van het drietal. Ciampi wees in zijn
toespraak op de voordelen van de euro, die hij een buitengewoon succes
noemde. Hij riep alle EU-regeringen op de ratificatie van de EU-grondwet, na
de nee-stem in Frankrijk en Nederland, niet op te geven.

Diverse complete boeken in PDF-bestand op Metapo-SOS-Studiecentrum

2005-07-03T17:43:00.000+02:00

Francis Parker Yockey - Imperium;

Ernst Jünger - Der Arbeiter;

Ernst Jünger - Der Kampf als inneres Erlebnis;

Carl von Clausewitz - The principles of war;

Sun Tzu - The art of war;

Elias - Methoden der Manipulation;

Carlos Marighella - Minimanual of the urban guerilla.

Voor deze en andere boeken/artikelen ga naar (onder "Files"):

Metapo-SOS-Studiecentrum

Überwindung des Aktivismus door Julius EVOLA in Deutsches Volkstum nr. 11/1933

2005-07-03T17:04:00.000+02:00

Daß der "Aktivismus" im "modernen" Zeitalter etwas geworden ist wie ein Losungswort, kann kaum bestritten werden. In Theorie und Praxis wird die Aktion, d. h. alles, was Spannung ist, Schwung, Werden, Verwandlung, ewige Suche, unerschöpfliche Bewegung, gepriesen und verteidigt. Die der rationalistischen Gedankenwelt der Vorkriegszeit so vertraute Ebene der "Prinzipien" geht unaufhaltsam ihrer Dämmerung entgegen - und dieser Untergang wird noch mit Freude begrüßt.
Tatsächlich erleben wir heute nicht nur den Triumph der Aktion, sondern auch eine Philosophie sui generis im Dienste der Aktion, die mit Hilfe einer systematischen Kritik und eines starken spekulativen Apparats sich Alibis jeder Art zu schaffen bestrebt ist und mit vollen Händen über die von abweichenden traditionsverwurzelten Gesichtspunkten aus vertretenen Werte ihre Geringschätzung ausgießt.

Voor de volledige tekst (onder de groep "files"):

Metapo-SOS-Studiecentrum

Wat is globalisering ? door Marcel RÜTER in Revolte 103 - 2001, Heemland 2001

2005-07-02T23:22:00.000+02:00

De globalisering is zonder enige twijfel de meest beheersende gebeurtenis van de laatste tien jaar. Het woord globalisering is tegenwoordig in velen bladen te lezen, uit vele monden te horen en wordt vaak voor uiteenlopende zaken gebruikt. Het lijkt erop dat het woord globalisering zovaak mogelijk en zo divers mogelijk door de media, politici en zakenwereld gebruikt wordt om het zo snel mogelijk over de gehele wereld te verspreiden. Mensen reizen in steeds kortere tijd en steeds gemakkelijker naar de meest verre bestemmingen over de gehele wereld. Computernetwerken, internet en huidige (mobiele) communicatie maken dat mensen over de gehele wereld met elkaar in contact kunnen staan en informatie aan elkaar kunnen uitwisselen. Bedrijven doen steeds vaker zaken over de grenzen en spreken daarmee over internationale handel of zelfs wereldhandel. Kortom, men kan hierbij ook wel spreken van internationale betrekkingen. Deze internationalisering is met name het gevolg van de technologische ontwikkelingen die de laatste tientallen jaren hebben plaatsgevonden, maar maakt het daarmee nog niet tot globalisering.
Hoewel er ook hier en daar bijvoorbeeld gesproken wordt over o.a. culturele globalisering, stel ik dat globalisering eerst en vooral economische ondergrond heeft en dat de culturele en sociale veranderingen vanzelf volgen uit de economische gevolgen van de globalisering.

De globalisering is een economische doctrine (leer), een onderdeel van een neoliberale ideologie. Naar voren gebracht als doctrine gedreven door de vooruitstrevende krachten van de technologische veranderingen en economische liberalisatie om vooruitgang, ontwikkeling en welvaart voor de internationale gemeenschap te verzorgen, in de praktijk met name een proces voor explosieve bedrijfsexpansie over de grenzen en een structuur voor grensoverschrijdende financiële stromen en faciliteiten.
De neoliberale (een samensmelting van sociaal-democraten en liberalen, beide adepten van de Verlichting, afgedwongen door de zobeschouwde overwinning van de liberalen op de geschiedenis volgens Fukuyama na de val van de muur) ideologie berust op de ideeën van de Verlichting. De Verlichting ging ervan uit dat alle mensen in beginsel gelijk zijn, dezelfde rechten hebben en dat deze aanspraken universeel zijn. Er kan maar één samenleving de beste zijn, en dat is de samenleving die zo redelijk mogelijk is ingericht. Aangezien de aanspraken universeel zijn, betekent dit één universele samenleving met gelijke mensen.
Duidelijker gesteld is (economische) globalisering niets anders dan het streven naar één volledig geïntegreerde en gelijkgeschakelde (eenheids-)wereldmarkt waarin goederen en (virtueel) kapitaal vrijelijk (zonder restricties) over nationale grenzen kunnen gaan en waarbij winstmaximalisatie voorop staat.

In de praktijk wordt het proces van globalisering, of beter ‘vrije markt kapitalisme’, bijgestaan en ondersteund door diverse internationale organisaties waarin tal van vertegenwoordigers van transnationale of multinationale bedrijven zitting hebben, welke ontmoetingen, bijeenkomsten en contacten met belangrijke regeringsfunctionarissen regelen om zodoende obstakels en bestaande restricties ten opzichte van de vrije handel zo snel mogelijk of op termijn op te heffen.
Voor de duidelijkheid: multinationale of ook wel transnationale ondernemingen zijn bedrijven die meer dan de helft van hun omzet uit het buitenland halen. In 1970 waren dat er 7000, momenteel zijn dat er ruim 40.000 welke meer dan 200.000 dochterondernemingen controleren, doch slechts 2 procent van de totale wereldbevolking werk verschaffen.
Hun omzet lag in 1991 al hoger dan de export van goederen en dienstverleningen wereldwijd. Zij controleren en beheersen direct of indirect een derde van het wereldinkomen en 200 van de meest belangrijke bedrijven onder hen monopoliseren een kwart van de economische activiteit op de wereld. Ruim 33 procent van de wereldhandel vindt overigens plaats tussen de verschillende dochterondernemingen van een en dezelfde firma.

De globalisering wordt sterk voortgedreven door de interactie van drie fenomenen: technologische veranderingen, consumentisme en neoliberale politiek.
De technologische vooruitgang vergroot de potentie van het globalisme. De moderne computer-, communicatie- en transporttechnologie genereert het enorme potentieel voor wat betreft tijdscompressie. Binnen enkele fracties van seconden gaan opdrachten, berichten, virtuele geldbedragen, enz. de wereld over. Dagelijks gaat er voor honderden miljarden Dollars om op en tussen de effectenmarkten wereldwijd, waarvan overigens volgens de Wereldbank 95% puur speculatief is. De ongekende capaciteiten van moderne communicatie-, produktie- en distributieprocessen welke tot een internationale integratie van deze processen leiden leggen de basis voor de wereldindustrieën.
Het consumentisme is de nieuwe ‘religie’ van deze tijd. Men moet consumeren, als eis en bestaansrecht van deze tijd. Het is hier waar alle marktactiviteiten, wereldwijd, op gericht zijn. Vergroting van marktaandelen en voortdurend aansturen (geen inspelen op) van marktvraag. De consumptiemaatschappij gaat verder dan alleen maar de verkoop van goederen en waren, zij verkoopt geluid, muziek, beelden, computerprogramma’s, verbindingen, koloniseert de voorstellingswereld en beheerst de communicatie. De Mc World verkoopt begrippen in plaats van produkten: MTV, Eurodisney, Mc Donalds, Nike, Microsoft. Het is de wereld van de logo’s geworden die door de mediahype wereldwijd de geesten controleert en culturen beïnvloedt en gelijk maakt. Wie niet mee doet of geen ‘lifestyle’ heeft voelt zich al snel buitengesloten.
In vele landen, wereldwijd, hebben regeringen zich begeven op het pad van de neoliberale politiek: ze ontmantelen hun politiek van financiële regulatie en handelsprotectionisme om gezamenlijk de vrije handel te bevorderen. De neoliberale regeringsleiders zoals Blair, Schröder, Kok, Bush, e.d. volgen en ondersteunen zonder enige terughoudendheid gezamenlijk de agendapunten van o.a. het WEF, de WTO, e.d. om de structurele economische veranderingen te promoten.

Belangrijke organisaties in de globalisering

De huidige economische globalisering wordt onmiskenbaar gedreven en beheerst door een aantal economische elitegroepen welke de deelnemende landen en regeringen aan banden leggen en aan regels onderwerpen. We geven hierbij een beknopt overzicht van dergelijke economische elitegroepen.

Het World Economic Forum (WEF): Het World Economic Forum (WEF) is waarschijnlijk één van de meest invloedrijke eliteorganisaties. In tegenstelling tot wat nog wel eens beweerd wordt is het WEF geen denktank, maar meer een commerciële management organisatie die gesponsord wordt door 1000 van 's werelds grootste transnationale bedrijven om bruggen te slaan tussen de hoogste regionen van deze bedrijven en regeringen om zodoende beslissende economische, sociale en politieke issues voor te bereiden.
Ook in de komende periode van economische recessie zal de WEF, zoals voorgaande jaren, haar uiterste best doen om regeringsleiders en de media te doen geloven dat de enige genezing van de economische recessie ligt in het volledig open stellen economische markten voor globaal kapitaal. Het WEF, opgericht in 1971, stelt zelf dat de jaarlijkse bijeenkomsten van het WEF de beslissende politieke, economische en zakenagenda’s bepalen.
Samuel Huntington, schrijver van Botsende beschavingen, stelt dat het WEF vanuit Davos virtueel de leiding heeft en beslissingen neemt over talrijke internationale instituties, vele regeringen op deze wereld en over de economische en militaire mogelijkheden en voorraden op de wereld. Men werkt naar een globale gemeenschap, een wereldwijd netwerk tussen besluitnemers uit de economie, politiek, wetenschap en media.

De World Trade Organisation (WTO): De World Trade Organisation (WTO) is één van de sterkste en meest geheime lichamen op de wereld. Razendsnel tracht het de rol van een wereldregering op zich te nemen, gezien het feit dat 134 staten zich reeds verplicht hebben onderworpen aan de regels en wetten van de WTO, welke zich baseren op de wetten van economische globalisering, d.w.z. het streven naar één volledig geïntegreerde wereldmarkt waarin goederen en kapitaal vrijelijk en zonder restricties over de nationale grenzen kunnen gaan. Deze regels en wetten van de WTO worden geschreven door vertegenwoordigers van multinationale bedrijven en naar aanleiding van de agenda van de WEF zonder enige vooringenomenheid gevolgd door de meeste huidige neoliberale regeringsleiders waaronder Blair, Schröder, Kok, Verhofstad, voorheen Clinton en nu ook Bush.

Gevolgen van de globalisering

Eén van de gevolgen van de globalisering is de tragische verscherping van de economische ongelijkheden. Ondanks het feit dat de laatste twintig jaar het bruto sociaal produkt meer dan 40% is gestegen, ondanks het feit dat het volume van de wereldhandel met het elfvoudige toenam en de economische groei zich vervijfvoudigde, vond in deze zelfde tijd geen regelmatige verhoging van de gemiddelde levensstandaard plaats. Daarentegen wel een toename van armoede, werkloosheid, sociale onzekerheid en milieuvernietiging.

De groeiende onmacht van de nationale regeringen is één van de andere gevolgen. De sterk verhoogde internationale mobiliteit van het kapitaal en de globalisering van de markten maken dat de mogelijkheden van macro-economische maatregelen steeds geringer worden. Voor wat betreft monetaire (geld) politiek bestaat er praktisch geen speelruimte meer. Rentetarieven en wisselkoersen vallen onder de hoede van de centrale banken, die slechts reageren op de ontwikkelingen van de economische markt. Handelsovereenkomsten en import/exportbeperkingen worden bepaald door de diverse wereldhandelsorganisaties die hun invloed op de regeringsleiders laten gelden.

De verwerkelijking van de universele neoliberale maatschappij welke één gelijke wereldmarkt voorstaat duldt geen culturele 'slakken', of regionale, nationale of zelfs maar subcontinentale gemeenschaps-obstakels. Het programma van de eenmaking van de wereld leidt onherroepelijk tot de vernietiging van naties en culturen wereldwijd. Het neoliberale globaliseringsprogramma stuurt aan op de afschaffing van de verscheidenheden, van welke aard ook, daar zij de grote markt en de sociale vrede in de weg staan.

De wereld na 11 september en de globalisering

Sinds dinsdag 11 september is de wereld veranderd en zal niet meer dezelfde zijn.

We hebben daarmee afscheid genomen van het modernistische tijdperk dat zich reeds in een crisis bevond, maar tevens lijken we ons tegelijkertijd midden in de chaos van het postmodernisme te bevinden. Het modernistische tijdperk, gedreven door het vooruitgangsidee, kenmerkte zich in de laatste fase door de snel om zich heen grijpende globalisering, het doorgedreven individualisme, het egoïstische turbokapitalisme, de multiculturele illusie en ecologische wantoestanden. De scheuren in het modernisme waren reeds zichtbaar, een crisis was aankomende. De postmodernistische fase waarin we reeds beland zijn zal zich kenmerken door de verabsolutering van de chaos en de gespannenheid. En dinsdag 11 september heeft versneld die mijlpaal voor het postmodernisme gezet, bracht Fukuyama’s essay "Het einde van de geschiedenis" daarmee richting vuilnisbelt en zal de beperktheid en kortzichtigheid van het (neo)liberalisme snel aantonen.

Terugkijkend naar die 11-de september, de dag waarop New York een ingrijpende en onvergetelijke verandering onderging, kunnen we niet anders dan vol afschuw en met medeleven reageren op de meer dan 6000 vermisten die naar alle waarschijnlijk als slachtoffer genoteerd kunnen gaan worden, waarmee we de aanslag als zodanig afkeuren.
Toch kunnen we deze tragedie niet los zien van de politieke context, willen we het hoe en waarom van deze aanslag begrijpen. Om terroristische aanslagen als deze te veroordelen en te voorkomen dienen we ons tevens te interesseren in de reden van dit soort terrorisme. De waarheid gediend ons te zeggen dat het Amerikaanse volk vandaag de consequenties ondergaat van de vaak misplaatste internationalistische politiek welke sinds geruime tijd door de Amerikaanse leiders wordt uitgevoerd.
Een politiek welke voor heel wat ellende en catastrofen in de wereld heeft gezorgd en door een deel van de wereld als oorlogsverklaring is opgevat. Als we kijken naar de bombardementen in Kosovo en Joegoslavië op burgerdoelen, de wapenleveranties aan Turkije voor de strijd tegen de Koerden, de steun aan Israël in de strijd tegen de Palestijnen (de Palestijnse kwestie is niet los te koppelen van deze aanslag), het bombardement op een medicijnenfabriek in Soedan, de talloze twijfelachtige praktijken van de CIA (o.a. in het opleiden terroristen welke zich nu tegen de USA blijken te keren), de politiek van de globalisering (waarbij onder de noemer van economische welvaart de eigen identiteit en cultuur wordt uitgespeeld en onverhuld de Amerikanisering de praktijk is) en het spelen van politie-agent over de gehele wereld, roept dat nogal wat vragen op.

Nog meer vragen zullen naar voren komen als de druk op de zg. bondgenoten zal gaan toenemen om deel te nemen in acties, op welk gebied dan ook, tegen o.a. Afghanistan. Of dat men onder druk van de VS moet meewerken om de reeds voor de aanslag opkomende recessie in te dammen, in die zin komt dit oorlogsklimaat de VS wel erg goed uit. De verwijzing naar Machiavelli’s vorst dringt zich hierbij op, de VS als regeerders van deze wereld.

Onder invloed van de moderniseringsgedachte, waarbij het individualisme de gemeenschapsgedachte deed afbreken, werd zo getracht de weg vrij te maken voor de zg. multiculturele maatschappij. De reacties uit de zg. multiculturele maatschappij na de aanslagen hebben duidelijk gemaakt dat dit een illusie blijkt te zijn. Een illusie waar wij het al sinds tijden over hebben, maar die de Islamitische gemeenschap door haar uitingen en gedragingen nu zelf duidelijk naar voren brengt. Wij hebben geen brandstichtingen of aanvallen op de Islamitische gemeenschap nodig om ons gelijk te halen, die wordt ons door die zelfde Islamitische gemeenschap aangedragen. Hetgeen voorlopig nog wel zo zal blijven, omdat de politiek ook steevast en zonder enige reserves de Amerikaanse blijft dienen. Bovendien zal elke aanval of bedreiging richting Islamitische gemeenschap in de huidige tijd aangegrepen worden om ongestraft elke privacy van wie dan ook te schenden. Meer dan ooit dienen wij ons te richten op die zaken waar men ons nu niet verwacht, tegen globalisering, voor de gemeenschap en met name voor de eigenstandige Europese beschaving.

Datgene waar wij ons voor moeten hoeden, is dat wij ons als Europese beschaving niet laten verleiden tot deelname aan het Amerikaanse scenario:’Mc World versus Djihad’. Nee tegen de ‘Djihad’ zonder het instrument te worden van een ‘Mc World’.

Kort manifest tegen de globalisering

De vrije markt is geen natuurlijk gegeven. Zij ontstaat ook niet na het uitblijven van politieke ingreep in de markt. In de geschiedenis terugkijkend, zien we dat de vrije markt een weinig voorkomende en kort leven beschoren afwijking van de normale loop der zaken is.
Democratie en vrije markt zijn geen partners, maar elkaars concurrenten. De vrije markt schakelt de democratie uit.
Het marxisme-leninisme en het economische rationalisme van de vrije markteconomie hebben veel overeenkomsten, beide streven zij naar een gelijke wereldmarkt en zijn zij economisch gedreven.
Het geloof in de bijzondere positie van Amerika is gelijk aan de ideologie van de vrije markt en daarmee gelijk aan de globalisering. Globalisering leidt daarmee tot veramerikanisering van de wereld.
De globalisering ondergraaft de burgerlijke en sociale identiteit, ondermijnt de sociale zekerheid en verstoort het ecologisch evenwicht en zal de wereld in een chaos storten.

Marcel Rüter

Naschrift van de auteur

Het korte manifest is geen conclusiestuk, het is een vervolg op het artikel om een discussie te laten openen. Dat als eerste antwoord op veel reacties op het forum van NieuwRechts.

De vrije markt wordt gecreëerd en kan dus zeker niet organisch zijn. Het ontstaan van ruilhandel is niet van deze tijd en daarmee geen vergelijking met vrije markt. De verhoudingen binnen de vrije markt hebben ook niets meer van doen met de ontstaanssituatie van ruilhandel.
Bovenal is de vrije markt onderdeel van een dominante ideologie, waarin veel van de drijvende krachten reeds een bevoorrechte positie kennen. De vrije markt erkent bij monde van haar neoliberale fanaten geen politieke interventies en moet zich losmaken van lokale zeden en gewoonten. Zij dient een universele handelswijze te verspreiden die ingaat tegen de culturele verscheidenheid. Zeg mij, waar de democratie hier nog enig gewicht in de schaal brengt of kan brengen?

Zoals in mijn stuk geschreven is er verschil tussen globalisering (ideologie) en wereldhandel (internationalisering van de markt), twee zaken die wel degelijk goed uit elkaar gehouden dienen te worden.
Ik denk dan ook naar aanleiding van mijn artikel en en de reacties erop, dat DE BEVRIJDING VAN DE MENs een complete illusie is en perfect past binnen de "verlichte" gedachten van de neoliberalen. Met de volledige uitvoering van de globalisering zal uiteindelijk naar mijn idee weinig meer van de creativiteit van de mens overblijven, d.w.z. van de meeste mensen.
De terminologie "BEHOEFTEN BEVREDIGEN" is ook niet meer van deze tijd: behoeften en vraag worden tegenwoordig gecreëerd. Een simpele duik in reclame- en marketingwereld maakt dit snel duidelijk.

Marcel Rüter, november 2003

Drei Thesen des Archäofuturismus door Guillaume FAYE

2005-07-01T21:55:00.000+02:00

Erste These

Diese Zivilisation, Tochter der Moderne und des Egalitarismus, erlebt ihren letzten Höhepunkt und ist kurzfristig von einer weltweiten Katastrophe - einem Zusammenfluß von Katastrophen - bedroht. Einst brachen auch andere Zivilisationen zusammen, aber es waren immer nur regionale Unglücke, die nicht die gesamte Menschheit betrafen. Heute, zum ersten Mal in der Geschichte, ist eine Weltzivilisation, die global ausgebreitete westliche Zivilisation, durch konvergierende Katastrophen-Linien bedroht, die sich aus der Anwendung ihrer eigenen ideologischen Entwürfe ergeben. Eine Reihe dramatischer Verkettungen fallen in einem schicksalhaften Punkt zusammen, den ich zu Anfang des 21. Jahrhunderts vermute, zwischen 2010 und 2020, und der die Welt, die wir kennen, mit dem Ausmaß eines Zivilisationserdbebens ins Chaos stürzen wird. Die "Linien der Katastrophe" betreffen die Themen Ökologie, Demographie, Religion, Epidemologie und Geopolitik. Die gegenwärtige Zivilisation kann nicht ewig andauern. Ihre Fundamente widersprechen der Realität. Sie steht nicht gegen ideologische Widersprüche - die ja immer überwindbar sind -, sondern gegen eine physische Mauer. Der alte Glaube an die Wunder des Egalitarismus und der Fortschrittsphilosophie, der behauptete, es sei möglich, immer mehr zu bekommen, ist tot. Diese Engelsideologie hat eine Welt geschaffen, die mit jedem Tag weniger lebensfähig ist.

Zweite These

Auf immer mehr Gebieten sind die Mentalitäten und Ideologien nicht mehr der modernen, individualistischen und egalitären Welt angepaßt. Um in der Zukunft bestehen zu können, wird man auf ein archaisches Bewußtsein, das heißt: auf eine vor-moderne, nicht-egalitäre und nicht-humanistische Mentalität zurückgreifen müssen, die die Urwerte der Ordnungsgesellschaft wiedererrichten wird. Die Entdeckungen der Techno-Wissenschaft, insbesondere in Fragen der Biologie und Informatik, können nicht mittels der modernen Werte und mit humanistischen Mentalitäten verwaltet werden; die heutigen geopolitischen und sozialen Ereignisse werden von Fragen der Religion, des Ethnos, der Ernährung und der Epidemien beherrscht, und dies bedingt eine Rückkehr auf die ursprünglichen Fragen. Ich schlage deshalb einen neuen Begriff vor: Archäotuturismus, der uns ermöglichen soll, mit der obsoleten Fortschrittsphilosophie und mit den egalitären, humanistischen und individualistischen Dogmen der Moderne zu brechen, die unfähig sind, die Zukunft zu denken, und der uns erlauben soll, im kommenden Jahrhundert des Feuers und des Eisens zu überleben.

Dritte These

Von nun an müssen wir eine Welt für nach der Katastrophe ausdenken und entwerfen, eine archäofuturistische Welt, mit Kriterien, die völlig anders sein müssen als jene der egalitären Moderne. Es hat keinen Sinn, die Dinge mit Weishehti und einstweiligen Überlegungen reformieren zu wollen. Der Mensch ist dazu nicht fähig. In Notsituationen, mit dem Rücken zur Wand, kann der Mensch aber reagieren. Was ich vorschlage ist eine mentale Praxis für die Welt nach dem Chaos. Ich schlage keine Dogmen vor, sondern Wege; meine Absicht ist es nicht, die eigenen Thesen aufzuzwingen (sie entstammen der sokratischen doxa, der diskutierbaren "Meinung"), sondern eine Debatte um die entscheidenden Fragen auszulösen, auf daß jene gegenwärtige Atmosphäre ideologischer Nichtigkeit, Verblendung und Ärmlichkeit aufgelöst werde, die das System willentlich geschaffen hat, um die Aufmerksamkeit abzulenken und sein allgemeines Scheitern zu vertuschen. In einer Gesellschaft, die jede echte Idee als subversiv betrachtet, die die ideologische Phantasie zu entmutigen sucht, die das Denken zugunsten des Spektakels abschaffen will, muß unser Hauptziel sein, Gewissen zu wecken, schmerzende Fragen aufzuwerfen, ideologische Elektroschocks - Ideoschocks - auszulösen.

Thesen zur Demokratie door Alain de BENOIST

2005-07-01T21:51:00.000+02:00

1.
Da heute jeder ein Demokrat zu sein vorgibt, widersprechen die einzelnen Definitionen, die von der Demokratie abgegeben werden, zwangsläufig einander. Der Versuch einer etymologischen Klärung stellt sich als enttäuschend heraus. Die Begriffsbestimmung der Demokratie auf Grund der neuzeitlichen Regierungsformen, die sich (übrigens später) demokratisch bekannten, ist höchst strittig. Die geschichtliche Untersuchung scheint letzten Endes die vernünftigste zu sein: Will man nämlich wissen, was Demokratie ist, so muss man zunächst in Erfahrung bringen, was sie denjenigen bedeutete, die sie erfanden. Die antike Demokratie versammelt eine Gemeinschaft von Bürgern, denen sie gleiche Rechte sichert. Die Begriffe von Staatsbürgerschaft, Freiheit, Volkssouveränität und Gleichberechtigung sind eng miteinander verknüpft. Die Freiheit rührt von der Volksangehörigkeit, das heißt von der Abkunft, her. Es ist eine Freiheit-als-Anteilnahme. Die Freiheit des Volkes steuert alle anderen Freiheiten; Gemeinnutz geht vor Eigennutz. Die Gleichberechtigung leitet sich aus der gleichen Eigenschaft-als-Bürger ab, die alle freien Menschen besitzen. Sie ist ein Mittel des Politischen. Die antiken und neuzeitlichen Demokratien unterscheiden sich hauptsächlich darin, dass die ersten den egalitären Individualismus nicht kennen, auf dem die zweiten gründen.

2.
Liberalismus und Demokratie sind nicht gleichbedeutend. Die Demokratie ist eine „-kratie“, das heißt eine Form der politischen Herrschaft, während der Liberalismus eine Ideologie der Begrenzung aller politischen Herrschaft ist. Die Demokratie gründet auf der Volkssouveränität, der Liberalismus auf den Rechten des Individuums. Die liberale repräsentative Demokratie bedingt eine Übertragung der Souveränität, die streng genommen, wie Rousseau es richtig erkannte, einer Entsagung des Volkes gleichkommt. Im Repräsentativsystem wählt das Volk Vertreter, die es auf eigene Rechnung regieren: Die Wählerschaft legitimiert eine reelle Macht, deren Vertreter die einzigen Inhaber sind. In einem System echter Volkssouveränität erhält der gewählte Kandidat den Auftrag, den Willen des Volkes und der Nation zum Ausdruck zu bringen: Er verkörpert ihn aber nicht.

3.
Die traditionelle Kritik, wonach die Demokratie die Herrschaft der Inkompetenz sowie die „Diktatur der Zahl“ darstelle, stößt auf zahlreiche Gegenargumente. Die Demokratie deckt sich weder mit der Herrschaft der Zahl noch mit dem Mehrheitsprinzip. Ihr Grundprinzip ist vielmehr „holistisch“ geprägt: Es ist die Feststellung, dass das Volk als solches politische Vorrechte besitzt. Die Gleichberechtigung spiegelt keineswegs eine naturrechtliche Gleichheit wider, sondern ein aus der Staatsbürgerschaft abgeleitetes Recht, dessen Ausübung die Mitwirkung ermöglicht. Die numerische Gleichheit muss von der geometrischen, die die Proportionen berücksichtigt, unterschieden werden. Die Mehrheitsregel ist nicht dazu bestimmt, das Wahre zu sagen; sie ist lediglich ein Mittel, zwischen Möglichkeiten zu entscheiden. Die Demokratie widerstreitet ebenso wenig der Vorstellung von einer starken Regierungsform wie den Begriffen der Autorität, der Auslese bzw. der Elite.

4.
Generische Kompetenz und spezifische Kompetenz sind unterschiedliche Begriffe. Wenn es über die nötigen Informationen verfügt, vermag das Volk durchaus zu urteilen, ob es gut regiert wird oder nicht. Die heutzutage vorgenommene Betonung der „Kompetenz“, die immer mehr im Sinne von „technischem Wissen“ aufgefasst, wird, ist zweideutig. Die Fähigkeit zum Politischen hängt nicht mit dem Wissen, sondern mit der Entscheidung zusammen, wie Max Weber es in Wissenschaft als Beruf aufzeigte. Die Vorstellung, wonach die beste Regierung die der „Gelehrten“ oder der „Experten“ sei, offenbart eine völlige Verkennung des Politischen, und ihre Verwirklichung führt im allgemeinen zu katastrophalen Ergebnissen. Heute bedeutet sie nichts anderes als die Legitimierung einer Technokratie, deren Herrschaft - vor dem Hintergrund des Technizismus und des Glaubens an „das Ende der Ideologien“ - eigentlich jeder Volkssouveränität zuwiderläuft.

5.
In der Demokratie besitzen die Bürger gleiche politische Rechte, nicht kraft vermeintlicher unveräußerlicher Rechte der „menschlichen Person“, sondern weil sie der gleichen nationalen Volksgemeinschaft angehören, dass heißt auf Grund ihrer eigentlichen Staatsbürgerschaft. Die Grundlage der Demokratie ist nicht die „Gesellschaft“, sondern die Gemeinschaft der Bürger als Erben ein und derselben Geschichte, die ihre Fortsetzung zu einem gemeinsamen Schicksal wünschen. Das demokratische Grundprinzip heißt nicht: „Ein Mensch, eine Stimme“, sondern: „Ein Bürger, eine Stimme“.

6.
In der demokratischen Regierungsform ist der Schlüsselbegriff weder die Zahl, noch das Votum, noch die Wahl oder die Vertretung, sondern die Mitwirkung. „Die Demokratie ist die Anteilnahme eines Volkes an seinem Schicksal.“ (Moeller von der Bruck). Sie ist die politische Form, in der jedem Bürger das Recht zuerkannt wird, an den Staatsangelegenheiten Teil zu haben, unter anderem durch die Ernennung der Regierenden und die Möglichkeit, ihnen den Konsens zu bekunden oder zu verweigern. Demnach sind es nicht die Institutionen, sondern ist es die Teilnahme des Volkes an den Institutionen, die die Demokratie ausmacht. Das höchste Maß an Demokratie bedeutet weder die „größte Freiheit“ noch die „größte Gleichheit“, sondern das höchste Maß an Beteiligung.

7.
Der Rückgriff auf das Mehrheitsprinzip geht daraus hervor, dass die Einstimmigkeit, die theoretisch in dem Begriff des Gesamtwillens und der Volkssouveränität eingeschlossen ist, in der Praxis anscheinend nicht zu verwirklichen ist. Die Mehrheit kann nun als Dogma (sie ist ein Ersatz für die Einstimmigkeit) oder als Technik (sie ist ein Notbehelf) aufgefasst werden. Lediglich die zweite Auffassung räumt der Minderheit oder der Opposition, die die künftige Mehrheit sein kann, einen relativen Wert ein. Ihre Übernahme oder Durchsetzung stellt die Frage nach dem Anwendungsbereich und den Grenzen des Pluralismus. Hierbei darf man aber nicht den durchaus berechtigten Meinungspluralismus mit dem Wertepluralismus verwechseln, der mit der eigentlichen Definition des Volkes unvereinbar ist. Der Pluralismus hat Grenzen: Er muss dem Gemeinwohl untergeordnet sein.

8.
Die Entwicklung der modernen liberalen Demokratien, die Wahl-Polyarchien sind, offenbart eine bestimmte Entartung des demokratischen Ideals. Die Parteien sind keine Einrichtungen, die demokratisch arbeiten. Die Übermacht des Geldes verzerrt den Wettbewerb und erzeugt die Korruption. Der Masseneffekt hebt den Entscheidungseffekt der Wahl auf. Die gewählten Kandidaten werden nicht angetrieben, ihren Verbindlichkeiten nachzukommen. Die Mehrheitswahl zieht die Intensität der Neigungen nicht in Betracht. Die Bedingungen zur Meinungsbildung sind heteronom (d. h. von fremden Gesetzen abhängend): die Information wird zugleich abgebogen (was die freie Wahlentscheidung verhindert) und standardisiert (was die Meinungstyrannei verstärkt). Die erkennbare Homogenisierung der Programme und Reden führt zur Ununterscheidbarkeit der Zielsetzungen. Das politische Leben wird nun völlig negativ, und das allgemeine Wahlrecht stellt sich als Illusion heraus. Das Ergebnis ist die politische Apathie, das der Teilnahme und also der Demokratie widerstreitende Prinzip.

9.
Das allgemeine Wahlrecht fasst nicht alle Möglichkeiten demokratischen Verfahrens zusammen: Die Eigenschaft-als-Bürger erschöpft sich nicht im Wahlakt. Eine Rückkehr zu politischen, dem Urgeist der Demokratie entsprechenden Verfahren bedingt eine Erschließung aller Möglichkeiten, die eine engere Verknüpfung von Volk und Regierenden sowie einen Ausbau der lokalen Demokratie herbeiführen können: verstärkte Mitwirkung in den Gemeinderäten und Berufsverbänden, Entfaltung der Volksinitiative und des Volksbegehrens, Entwicklung von qualitativen Formen zur Artikulierung des Konsens. Im Gegensatz zu den liberalen Demokratien wie auch zu den tyrannischen „Volksdemokratien“, die sich auf falsche Definition von Freiheit, Gleichheit und Volk stützen, könnte sich eine mit dem ursprünglichen Geist übereinstimmende organische Demokratie um die Idee der Brüderlichkeit entwickeln.

10.
Demokratie ist die Herrschaft des Volkes, das heißt die Herrschaft einer organischen Gemeinschaft, die innerhalb einer oder mehrerer bestimmter politischer Einheiten (Stadtstaaten, Nationen, Kaiserreiche usw.) geschichtlich in Form gebracht wurde. Dort, wo kein Volk, sondern eine bloße Vielzahl von einzelnen sozialen Atomen ist, kann es also keine Demokratie geben. Jedes politische System, dessen Durchführung die Auflösung oder die Undifferenziertheit der Völker herbeiführt oder auch die Zerbröckelung des Volksbewusstseins (das Bewusstsein, dem Volk als dieser organischen Wesenheit anzugehören) -, muss als nicht-demokratisches System betrachtet werden.

The ethnopluralist manifesto door Jaroslaw TOMASIEWICZ

2005-07-01T21:43:00.000+02:00

I.

A Man has a natural need to identify himself with a group. Only a part of our personality can be created by ourselves. The rest is obtained from other people in a form of culture.

II.

Eradicated person - it means thrown off from the culture typical for his community - is lost in the world. This situation makes his personality poorer. Without being backed by the culture - group identity - man can be easily manipulated by the authority, and thoughtlessly follows fashions.

III.

The freedom of man is expressed in his right to preserve his identity and unlikeness. So the right to preserve group's cultural identity is a result (in a certain way) of the right of every individual to preserve his individual identity.

IV.

The group identity being the necessary binder of the social solidarity is an autonomous value. The unlimited freedom of changing someone's identity involves chaos of the group existence, weakens its unity, and facilitates the assimilation of small communities by the big ones. The choice of the identity must be not dependent only from an individual, but it must accepted by other members of its group.

V.

Group identities - cultures - may be created on different basis, but the most common form of the group identity is the ethnic (national, regional, tribal) identity. So these identities are not imagined or hypothetical but they are real.

VI.

Cultures which were created during the historical changes of natural communities are based on tradition. Breaking off with the tradition always leads to the loss of own cultural identity. This is tantamount to the alienation of individuals and to disintegration of the community. That's why while not wishing stagnation or petrifaction of the status quo we demand to reconsider our idolatrous relation to the progress which is not good by itself. Proven, traditional forms are better than the experiments made on living organisms. The society must develop, but changes must have the evolutionary and unconstrained character. They must not lead to the disruption of the cultural continuity.

VII.

The diversity of the human kind is a fact beyond any discussion. It is manifested in all areas of human existence. The abundance of being is a crucial value should be defended. Protecting this wealth we defend at the same time both: the richness, the diversity of the world around us and the real freedom of the group (the community can not be free without being conscious of its separateness). Further more, being rooted in a specific culture we are more sensitive to the uniqueness of other cultures. All cultures are equally alien and indifferent for the eradicated person. In such a situation we can not talk about tolerance, but only about the lack of his own identity.

Leaderless Resistance door Louis BEAM

2005-07-01T20:38:00.000+02:00

"Leaderless Resistance" is een begrip dat de laatste 20 jaar zich genesteld heeft in onze samenlevingen. Zowel ter rechter- als ter linkerzijde vinden we het begrip terug, alleen wordt het ter linkerzijde "Leaderless Networks" genoemd. In de praktijk blijkt de werkzaamheid hetzelfde. Het Animal Liberation Front heeft het, om een voorbeeld te noemen, volledig in de praktijk gebracht. "Leaderless Resistance" of "Leaderless Networks" zijn geen oproepen tot geweld of terrorisme, maar geven wel een aardig inzicht hoe diverse groepen zich onafhankelijk van elkaar kunnen bewegen en actie kunnen ondernemen op (meta-)politiek gebied zonder direct te behoren tot een politieke organisatie.
De talloze groepen "Lonsdale"-jongeren in ons land zijn niet gelieerd aan een organisatie, maar hebben door MSN, forums, feesten en samenkomsten wel contact en zijn zo een uitstekend hedendaags voorbeeld van een "Leaderless Network".

Aan het eind van de tekst zullen er enkele verwijzingen te vinden zijn naar zowel rechtse als linkse visies over het begrip "Leaderless Resistance".

----------------------------------------------------------------------------------

LEADERLESS RESISTANCE

The concept of Leaderless Resistance was proposed by Col. Ulius Louis Amoss, who was the founder of International Service of Information Incorporated, located in Baltimore, Maryland. Col. Amoss died more than fifteen years ago, but during his life was a tireless opponent of communism, as well as a skilled Intelligence Officer. Col. Amoss first wrote of Leaderless Resistance on April 17, 1962. His theories of organization were primarily directed against the threat of eventual Communist take-over in the United States. The present writer, with the benefit of having lived many years beyond Col. Amoss, has taken his theories and expounded upon them. Col. Amoss feared the Communists. This author fears the federal government. Communism now represents a threat to no one in the United States, while federal tyranny represents a threat to everyone . The writer has joyfully lived long enough to see the dying breaths of communism, but may, unhappily, remain long enough to see the last grasps of freedom in America.

In the hope that, somehow, America can still produce the brave sons and daughters necessary to fight off ever increasing persecution and oppression, this essay is offered. Frankly, it is too close to call at this point. Those who love liberty, and believe in freedom enough to fight for it are rare today, but within the bosom of every once great nation, there remains secreted, the pearls of former greatness. They are there. I have looked into their sparking eyes; sharing a brief moment in time with them as I passed through this life. Relished their friendship, endured their pain, and they mine. We are a band of brothers, native to the soil gaining strength one from another as we have rushed head long into a battle that all the weaker, timid men, say we can not win. Perhaps...but then again, perhaps we can. It's not over till the last freedom fighter is buried or imprisoned, or the same happens to those who would destroy their freedom.

Barring any cataclysmic events, the struggle will yet go on for years. The passage of time will make it clear to even the more slow among us that the government is the foremost threat to the life, and liberty of the folk. The government will no doubt make today's oppressiveness look like grade school work compared to what they have planned in the future. Meanwhile, there are those of us who continue to hope that somehow the few can do what the many have not. We are cognizant that before things get better they will certainly get worse as government shows a willingness to use ever more severe police state measures against dissidents. This changing situation makes it clear that those who oppose state repression must be prepared to alter, adapt, and modify their behavior, strategy, and tactics as circumstances warrant. Failure to consider new methods and implement them as necessary will make the government's efforts at suppression uncomplicated. It is the duty of every patriot to make the tyrant's life miserable. When one fails to do so he not only fails himself, but his people.

With this in mind, current methods of resistance to tyranny employed by those who love our race, culture, and heritage must pass a litmus test of soundness. Methods must be objectively measured as to their effectiveness, as well as to whether they make the government's intention of repression more possible or more difficult. Those not working to aid our objectives must be discarded or the government benefits from our failure to do so.

As honest men who have banded together into groups or associations of a political or religious nature are falsely labeled "domestic terrorists" or "cultists" and suppressed, it will become necessary to consider other methods of organization--or as the case may very well call for: non-organization. One should keep in mind that it is not in the government's interest to eliminate all groups. Some few must remain in order to perpetuate the smoke and mirrors vision for the masses that America is a "free democratic country" where dissent is allowed. Most organizations, however, that possess the potential for effective resistance will not be allowed to continue. Anyone who is so naive as to believe the most powerful government on earth will not crush any who pose a real threat to that power, should not be active, but rather, at home studying political history.

The question as to who is to be left alone and who is not, will be answered by how groups and individuals deal with several factors such as: avoidance of conspiracy plots, rejection of feeble minded malcontents, insistence upon quality of the participants, avoidance of all contact with the front men for the federals--the news media--and, finally, camouflage (which can be defined as the ability to blend in the public's eye the more committed groups of resistance with mainstream "kosher" associations that are generally seen as harmless.) Primarily though, whether any organization is allowed to continue in the future will be a matter of how big a threat a group represents. Not a threat in terms of armed might or political ability, for there is none of either for the present, but rather, threat in terms of potentiality. It is potential the federals fear most. Whether that potential exists in an individual or group is incidental. The federals measure potential threat in terms of what might happen given a situation conducive to action on the part of a restive organization or individual. Accurate intelligence gathering allows them to assess the potential. Showing one's hand before the bets are made, is a sure way to loose.

The movement for freedom is rapidly approaching the point where for many people, the option of belonging to a group will be nonexistent. For others, group membership will be a viable option for only the immediate future. Eventually, and perhaps much sooner than most believe possible, the price paid for membership will exceed any perceived benefit. But for now, some of the groups that do exist often serve a useful purpose either for the newcomer who can be indoctrinated into the ideology of the struggle, or for generating positive propaganda to reach potential freedom fighters. It is sure that, for the most part, this struggle is rapidly becoming a matter of individual action, each of its participants making a private decision in the quietness of his heart to resist: to resist by any means necessary. It is hard to know what others will do, for no man truly knows another man's heart. It is enough to know what one himself will do. A great teacher once said "know thyself." Few men really do, but let each of us, promise ourselves, not to go quietly to the fate our would-be masters have planned.

The concept of Leaderless Resistance is nothing less than a fundamental departure in theories of organization. The orthodox scheme of organization is diagrammatically represented by the pyramid, with the mass at the bottom and the leader at the top. This fundamental of organization is to be seen not only in armies, which are of course, the best illustration of the pyramid structure, with the mass of soldiery, the privates, at the bottom responsible to corporals who are in turn responsible to sergeants, and so on up the entire chain of command to the generals at the top. But the same structure is seen in corporations, ladies' garden clubs and in our political system itself. This orthodox "pyramid" scheme of organization is to be seen basically in all existing political, social and religious structures in the world today from the Federal government to the Roman Catholic Church. The Constitution of the United States, in the wisdom of the Founders, tried to sublimate the essential dictatorial nature of pyramidal organization by dividing authority into three: executive, legislative and judicial. But the pyramid remains essentially untouched.

This scheme of organization, the pyramid, is however, not only useless, but extremely dangerous for the participants when it is utilized in a resistance movement against state tyranny. Especially is this so in technologically advanced societies where electronic surveillance can often penetrate the structure revealing its chain of command. Experience has revealed over and over again that anti-state, political organizations utilizing this method of command and control are easy prey for government infiltration, entrapment, and destruction of the personnel involved. This has been seen repeatedly in the United States where pro-government infiltrators or agent provocateurs weasel their way into patriotic groups and destroy them from within.

In the pyramid type of organization, an infiltrator can destroy anything which is beneath his level of infiltration and often those above him as well. If the traitor has infiltrated at the top, then the entire organization from the top down is compromised and may be traduced at will.

An alternative to the pyramid type of organization is the cell system. In the past, many political groups (both right and left) have used the cell system to further their objectives. Two examples will suffice. During the American Revolution "committees of correspondence" were formed throughout the Thirteen colonies.

Their purpose was to subvert the government and thereby aid the cause of independence. The "Sons of Liberty", who made a name for themselves dumping government taxed tea into the harbor at Boston, were the action arm of the committees of correspondence. Each committee was a secret cell that operated totally independently of the other cells. Information on the government was passed from committee to committee, from colony to colony, and then acted upon on a local basis. Yet even in these bygone days of poor communication, of weeks to months for a letter to be delivered, the committees without any central direction whatsoever, were remarkable similar in tactics employed to resist government tyranny. It was, as the first American patriots knew, totally unnecessary for anyone to give an order for anything. Information was made available to each committee, and each committee acted as it saw fit. A recent example of the cell system taken from the left wing of politics are the Communists. The Communist, in order to get around the obvious problems involved in pyramidal organization, developed to an art the cell system. They had numerous independent cells which operated completely isolated from one another and particularly with no knowledge of each other, but were orchestrated together by a central headquarters. For instance, during World War II, in Washington, it is known that there were at least six secret Communist cells operating at high levels in the United States government (plus all the open Communists who were protected and promoted by President Roosevelt), however, only one of the cells was rooted out and destroyed. How many more actually were operating no one can say for sure.

The Communist cells which operated in the U.S until late 1991 under Soviet control could have at their command a leader, who held a social position which appeared to be very lowly. He could be, for example, a busboy in a restaurant, but in reality a colonel or a general in the Soviet Secret Service, the KGB. Under him could be a number of cells and a person active in one cell would almost never have knowledge of individuals who are active in another cell. The value of this is that while any one cell can be infiltrated, exposed or destroyed, such action will have no effect on the other cells; in fact, the members of the other cells will be supporting that cell which is under attack and ordinarily would lend very strong support to it in many ways. This is at least part of the reason, no doubt, that whenever in the past Communists were attacked in this country, support for them sprang up in many unexpected places.

The efficient and effective operation of a cell system after the Communist model, is of course, dependent upon central direction, which means impressive organization, funding from the top, and outside support, all of which the Communists had. Obviously, American patriots have none of these things at the top or anywhere else, and so an effective cell organization based upon the Soviet system of operation is impossible.

Two things become clear from the above discussion. First, that the pyramid type of organization can be penetrated quite easily and it thus is not a sound method of organization in situations where the government has the resources and desire to penetrate the structure; which is the situation in this country. Secondly, that the normal qualifications for the cell structure based upon the Red model does not exist in the U.S. for patriots. This understood, the question arises "What method is left for those resisting state tyranny?" The answer comes from Col. Amoss who proposed the "Phantom Cell" mode of organization. Which he described as Leaderless Resistance. A system of organization that is based upon the cell organization, but does not have any central control or direction, that is in fact almost identical to the methods used by the Committees of Correspondence during the American Revolution. Utilizing the Leaderless Resistance concept, all individuals and groups operate independently of each other, and never report to a central headquarters or single leader for direction or instruction, as would those who belong to a typical pyramid organization.

At first glance, such a type of organization seems unrealistic, primarily because there appears to be no organization. The natural question thus arises as to how are the "Phantom cells" and individuals to cooperate with each other when there is no intercommunication or central direction? The answer to this question is that participants in a program of Leaderless Resistance through phantom cell or individual action must know exactly what they are doing, and how to do it. It becomes the responsibility of the individual to acquire the necessary skills and information as to what is to be done. This is by no means as impractical as it appears, because it is certainly true that in any movement, all persons involved have the same general outlook, are acquainted with the same philosophy, and generally react to given situations in similar ways. The pervious history of the committees of correspondence during the American Revolution show this to be true.

Since the entire purpose of Leaderless Resistance is to defeat state tyranny (at least insofar as this essay is concerned), all members of phantom cells or individuals will tend to react to objective events in the same way through usual tactics of resistance. Organs of information distribution such as newspapers, leaflets, computers, etc., which are widely available to all, keep each person informed of events, allowing for a planned response that will take many variations. No one need issue an order to anyone. Those idealist truly committed to the cause of freedom will act when they feel the time is ripe, or will take their cue from others who precede them. While it is true that much could be said against this type of structure as a method of resistance, it must be kept in mind that Leaderless Resistance is a child of necessity. The alternatives to it have been show to be unworkable or impractical. Leaderless Resistance has worked before in the American Revolution, and if the truly committed put it to use for themselves, it will work now.

It goes almost without saying that Leaderless Resistance leads to very small or even one man cells of resistance. Those who join organizations to play "let's pretend" or who are "groupies" will quickly be weeded out. While for those who are serious about their opposition to federal despotism, this is exactly what is desired.

From the point of view of tyrants and would be potentates in the federal bureaucracy and police agencies, nothing is more desirable than that those who oppose them be UNIFIED in their command structure, and that every person who opposes them belong to a pyramid type group. Such groups and organizations are an easy kill. Especially in light of the fact that the Justice (sic) Department promised in 1987 that there would never be another group that opposed them that they did not have at least one informer in. These federal "friends of government" are intelligence agents. They gather information that can be used at the whim of a federal D.A. to prosecute. The line of battle has been drawn. Patriots are required therefore, to make a conscious decision to either aid the government in its illegal spying, by continuing with old methods of organization and resistance, or to make the enemie's job more difficult by implementing effective countermeasures.

Now there will, no doubt, be mentally handicapped people out there who, while standing at a podium with an American flag draped in the background, and a lone eagle soaring in the sky above, will state emphatically in their best sounding red, white, and blue voice, "So what if the government is spying? We are not violating any laws." Such crippled thinking by any serious person is the best example that there is a need for special education classes. The person making such a statement is totally out of contact with political reality in this country, and unfit for leadership of any thing more than a dog sleigh in the Alaskan wilderness. The old "Born on the fourth of July" mentality that has influenced so much of the American patriot's thinking in the past will not save him from the government in the future. "Reeducation" for non-thinkers of this type will take place in the federal prison system where there are no flags or eagles, but abundance of men who were "not violating any law."

Most groups who "unify" their disparate associates into a single structure have short political lives. Therefore, those movement leaders constantly calling for unity of organization rather than the desirable unity of purpose, usually fall into one of three categories.

They may not be sound political tacticians, but rather, just committed men who feel unity would help their cause, while not realizing that the government would greatly benefit from such efforts. The Federal objective, to imprison or destroy all who oppose them, is made easier in pyramid organizations. Or perhaps, they do not fully understand the struggle they are involved in and that the government they oppose has declared a state of war against those fighting for faith, folk, freedom and constitutional liberty. Those in power will use any means to rid themselves of opposition. The third class calling for unity and let us hope this is the minority of the three, are men more desirous of the supposed power that a large organization would bestow, than of actually achieving their stated purpose.

Conversely, the last thing Federal snoops would have, if they had any choice in the matter, is a thousand different small phantom cells opposing them. It is easy to see why. Such a situation is an intelligence nightmare for a government intent upon knowing everything they possibly can about those who oppose them. The Federals, able to amass overwhelming strength of numbers, manpower, resources, intelligence gathering, and capability at any given time, need only a focal point to direct their anger. A single penetration of a pyramid type of organization can lead to the destruction of the whole. Whereas, Leaderless Resistance presents no single opportunity for the Federals to destroy a significant portion of the Resistance.

With the announcement by the Department of Justice (sic) that 300 FBI agents formerly assigned to watching Soviet spies in the US (domestic counter intelligence) are now to be used to "combat crime", the federal government is preparing the way for a major assault upon those persons opposed to their policies. Many anti-government groups dedicated to the preservation of the America of our forefathers can expect shortly to feel the brunt of a new federal assault upon liberty.

It is clear, therefore, that it is time to rethink traditional strategy and tactics when it comes to opposing a modern police state. America is quickly moving into a long dark night of police state tyranny, where the rights now accepted by most as being inalienable will disappear. Let the coming night be filled with a thousand points of resistance. Like the fog which forms when conditions are right and disappears when they are not, so must the resistance to tyranny be.

"If every person has the right to defend--even by force--his person, his liberty, and his property, then it follows that a group of men have the right to organize and support a common force to protect these rights constantly." ---The Law. Frederick Bastiat Paris, 1850.

Voor de rest en de volledige tekst:

Leaderless Resistance

Leaderless Resistance Today:
Leaderless Resistance Today

Zie ook:
Leaderless

Een studie over Leaderless Resistance en extreem-rechts terrorisme:
Right wing terrorism

What is a Political Soldier ? door Derek HOLLAND

2005-07-01T19:55:00.000+02:00

Deze tekst werd in de jaren '90 uitgegeven door Rising Press.

A NEW PREFACE

It is now over a decade since The Political Soldier: A Statement was first published, and close comrades believe that this new edition merits a new Preface as well as a new cover. So be it.

The more or less instant success of The Political Soldier in nationalist circles in England has, much to the immense surprise of the author, continued down to the present day and a new generation of Third Positionists. This success has not been confined to England, but has found its way to those countries where the forces of Revolutionaiy Nationalism have foreseen the need for this traditional conception of Life and Struggle; and 1994 will witness this spread to both France and Lithuania, the latter being particularly gratifying in the light of developments in Eastern Europe, and the success of the Polish edition published in Warsaw in 1993.

The text of this reprint has not been altered in any way at all. It was, of course, tempting to update here and there, but on reflection it became obvious that such an updating could only affect details: inflation might be up or down; unemployment growing or receding; government parties coming or going. But none of these details change in any meaningful way the essential message of The Political Soldier: that what is needed above all else is a fundamental shift in attitude towards struggle, towards life, towards destiny; that there cannot be, and will not be, any serious change in the overall direction taken by the countries of Europe until the New Man, like a giant on the horizon, capable of moulding and inspiring a New Social Order, arises and builds it not according to the clauses or sub- clauses of some abstract political manifesto, but according to the objectively true principles of a creed believed and acted upon, and drawing their life from the Eternal Law of God. Without this core belief that our Cause is absolute, immutable, timeless, we run the very real danger of betrayal: betrayal by Party hacks; betrayal by those taken up with "media image"; betrayal by those mesmerized by the deceit and falsity of liberal democracy.

The New Man, therefore, is not merely an obstacle to betrayal,but, in fact, the only alternative to a guaranteed betrayal. The New Man is the herald of the New Social Order, but his appearance at this most crucial of times in our History, is by no means a foregone conclusion. Too many think, wrongly, that they can adhere publicly to our values, yet lead a private life of degeneracy; by this is meant not our tendency to sin, but rather the refusal to admit the existence of Sin in our lives and to attempt to conquer it through painful, lifelong struggle. Without this consciousness of sin, and with the contradiction that exists too often between our public beliefs and our private actions, we enter upon the path of hypocrisy that necessarily leads to the motorway of Treachery and Betrayal. The New Man is, therefore, necessarily a moral man, for only then does he possess that profound inner peace and confidence that allows him to fight the world, its powers and its dominations, unafraid of Death.

Some have said that The Political Soldier appears to be demanding the creation of Warrior Saints. And so it is. What is the problem with that? No one doubts for a moment that tremendous effort and dedication are required to fulfill this demand, but it is a wholly desirable objective, for a Saint seeks Ends that are Good and True, and uses Means that are Pure and Admirable. What kind of political militant is it that does not seek the Good and the True, the Pure and the Admirable? Some remark that "Politics is too dirty" for this to be possible. Granted that political life has become vile to a horrible degree in the modem world, it remains true, nonetheless, that if we do not aim for the Good and the True, the Pure and the Admirable, we will almost inevitably end up sinking into the cesspit of political filth that is suffocating our European inheritance. Who can listen to, or follow in faith, politicals who lie, cheat or swindle; politicals who cheat on their wives, girlfriends and comrades; politicals whose Ends vary according to their ambition, opportunism and greed? The New Man must, therefore, shine out like a blazing beacon in the infinite dark; by what he says; by what he does; by how he acts.

Nowhere is the need for clarity of Thought and Action greater than in how we express our beliefs. The very first edition of The Political Soldier was published under the auspices of the National Front, a group that the writer quit years ago, and which has to all intents and purposes disappeared from the political landscape of the country. Deo gratias. It disappeared because it confused the Idea and the Vehicle. The Idea is spiritual, something divine, whilst the Vehicle is man-made, growing or diminishing in its ability to express and implement the Idea. The Idea remains pure, even when the Vehicle has become corrupt, has rotted away. Truth remains forever Truth, even in a world of liars. The Vehicle merely exists to serve the Idea; once it has ceased to do that, it must be discarded for the sake of the Idea.

Finally, let us address ourselves to the fact that the world has changed dramatically in the last ten years. The old Soviet Union is apparently dead; Euthanasia, the desire to kill old people by law, is edging towards victory in a number of European national Parliaments; AIDS is striking down perverts the world over, the revenge of a Moral Order too long sneered at or ignored; the New Age* movement is trying to fill a worldwide spiritual vacuum with a hocus pocus philosophy of life which is no more than Witchcraft and Satanism dressed up as a new and attractive Way of Life. Yes, the world has changed, and will continue to change for the worse. It is growing daily more unacceptable, daily more unbearable.

It is this very process of disintegration and decadence which has made the New Man, the Political Soldier, not less, but more urgent, more necessary than ever before. Truth and Right Values are not now merely disappearing from view, but are becoming incomprehensible to growing numbers of our people: the inevitable consequence of a world soaked in the poison of Liberalism of all kinds. If the Political Soldier does not stand up and proclaim the Truth, does not point out the Right Values, who will? What future for our families, for our nations, our culture?

Confronted on every side by injustice and exploitation the average man mumbles: "What can you do?" The answer is frighteningly simple: FIGHT, FIGHT and FIGHT AGAIN! Have done with the spinelessness and cowardice that characterize our age. Unfurl the banners of Truth, Heroism and Sacrifice. Become the Warriors and Saints that once made this land worthy of love and respect. Live your life that others might live, and live greatly. Launch the Holy War that cleanses our soul, purifies our mind and casts out forever the traitors and cowards in our midst! Fight with courage, a granite determination and a happy heart until Final Victory!

DEREK HOLLAND.

London, 1994.

* There is one reference in this liitle work to the "New Age". To avoid any misunderstanding, let me say clearly that when this booklet was first published, I had never heard of the New Age movement, now so hyped up by the mass media. In this booklet the term is used simply to express a Christian Ideal, a society that we are called upon to build because of the rights of Truth and our sense of Duty.

--------------------------------------------------------------------------------

This pamphlet is dedicated to my long suffering parents, Patrick and Mary, and to my very good friend, Roberto Fiore. "Fiat pax in virtute tua: et abundantia in turibus tuis."

THE POLITICAL SOLDIER: A STATEMENT.

CONTENTS

Part One: The Contemporary Situation.

Part Two: The Need for the Political Soldier.

Part Three: The Path to the Political Soldier.

INTRODUCTION.

This booklet has been written with the expressed intention of acting as a spur to action. Heroic action, vital action. It is not a manual which is to be quoted from as though it were Holy Writ, but a personal statement of the principles that underpin our creed and our philosophy of life.

It makes no claim to originality, but is the result of wide reading. A debt of gratitude is expressed to all the Masters from whom I have learned, but especially to G.K. Chesterton whose wit and perception are a constant source of pleasure and inspiration.

I make no apology for the impassioned style in different areas of this short work. It is my country that is being butchered: I cannot look on this desecration without being moved to pity for her, and anger for her executioners. For too long our people have been inhibited by the cold calculations of the ruler and test-tube - now is the time for the return of the Poet and the Musician with the gifts that will guarantee us final victory.

Finally, and especially for those who know me personally, I hasten to add that I do not present myself as a model for the Political Soldier, conscious as I am that my weaknesses far exceed my virtues. I am merely struggling on the path to the Political Soldier and I invite all true patriots to do likewise.

DEREK HOLLAND.

Huntingdon, 1984.

Kijk voor de volledige tekst:

THE POLITICAL SOLDIER: A STATEMENT

5 Theses on the meaning of life door Alexander DUGIN

2005-07-01T19:50:00.000+02:00

It's about time to call things by their own names, without paying attention to stylistical correctness and academic overtones. It becomes clear that, in any case, nobody will understand or receive us. Therefore there's no real reason to give the discourse a higher stylistical overtone. We don't play chess at the end of Kali-Yuga. Everyone should make it clear to his/herself, what we want, and what we want from you personally. The question is about the meaning of life. A typical question. During times of passage we have to face it without any laughter or beating around the bush. Our goal has several levels.

1. First level. One must understand the course of history.

Without this, several things are left unclear: the context we find ourselves in, the language we speak, the surroundings we are dealing with. Who does not understand the course of history and its models is as useless as a crow on the edge of a field. He is liable to outer forces, and his intellectual capabilities are minimal. Every single idiot should have at least some idea of the course of history. Once people didn't dare to appear in public without some certain ideas concerning the course of history. Today the very question might seem a bit too abstract for professional philosophers, historians, and presidents. Grease and television have become the brain protheses of the nation. Someone's talking about something - possibly joking, or telling a story about how he just got out of prison. The spirit of our time is against us standing for the understanding of history. Could this be just a coincidence?

2. Second level. One has to take part in the course of history.

But only after understanding it at least approximately. Otherwise we find ourselves in a situation parallel to having unknown forces drilling our teeth. Once we have obtained some kind of a model of the course of history, taking part in it becomes more qualified. Now the process of existence obtains revolting overtones. The first differentiations take place. The first existential and gnosseological experiences take place. Something and someone will stand against your strivings, something and someone will support you. Life gets a new meaning, vectorial concreteness. Taking part doesn't have to be sizeable. Sometimes little things are enough, everyday activities. For an example, you remember that you are living the end of history. As a result, you drink your coffee or take a walk in the park or beat up someone - but it's not that simple, since you are acting as a being working for the end of history. Your every move, your every condition, your every emotion gains new dimensions. Of course, you will hardly keep it on the everyday level, without trying to socialize your own experience. For this reason you are being carried to the third level, whetether you want it or not.

3. Third level. One has to change the course of history.

This is the logical consequence of the second level. If your part in the course of history does not show in its changes, be it even the smallest minor changes, your part is fictitious. This is clear. By trying to change even the smallest particles within the course of history you are testing the state of your own historical being. It's a dangerous path, and it holds many traps and pits. Here you will have to learn to distinguish between various spirits. First the laughing demon of vanity, your evil twin, comes out. He tries to persuade you to the funnel of dark whirling, and this will seem to you as if you were maturing and leaving traces in a great mass of time, but in fact your ears are circled by your own macaroni axis. Pseudodandism fricasseé. Take your macaroni axis and go impress females in some museum. Actual change in the course of history - even one degree - is an Achievement. This is very, very much. In case you have gone through the first two levels, that is. In the contrary case, all this is but hallucinations of a grey stump.

4. Fourth level. One has to turn the course of history 180 degrees.

An unanticipated move. Sshhhhh, be quiet, here we start to unveil the essence of our secret thoughts. This is the highest level of changing the course of history. If you turn the course of history completely, you are equal with the history itself, you are its doppelgänger - man-time. This means you are inside, not outside. And the cycle of events is circling you. But only heroes and saints are capable of doing this. But who said that two-legged pigs are tolerated by onthology? Whoever carries the human form should either be human or be punished. But there is no reason to lead either oneself or others astray. Our form does not exist outside transgression. Our very essence is that we lack the final definition, the final base ground. We can never say with full responsibility "Human - that's something!" There is always a place for a debator, and for a convincing, clear debator. As for not something... We're losing ground... Someone is destroyed, someone finally learns how to bathe in the fiery regions. Taking the lost seed back into oneself, sticking the uttered word back into one's throat. When you are told that something is IN, something is the talk of the day, and, finally, "something is here and now" - reply with evil laughter, blinking eyes, hissing and dancing in circles. Nothing's like that, nothing is, nothing's contemporary. Prove it, once you have acheived everything, and throw it in the sewer. Topmodels are the onthological victims of metaphysical snipers. In hell, dead Naomi Campbell plays a braindrum made of the bones of Yakubovich. The new National-Bolshevik "Field of Miracles". Vlad, he was alive a minute ago... We shall never forget you... What do you mean, "never forget"? We must make reasonable decisions with this. Time - backward!

5. Fifth level. The last one. One must stop the course of history.

This one is understood (oh, c'mon...). If we are capable of turning the course of history 180 degrees, we find ourselves in a world where everything is not like yesterday, not like today, nor tomorrow. Will there be any history after it has turned its course back? Could we call it Jordan, where Our Saviour stepped, the river that stopped flowing out of sheer terror? Or the parted waters of the Red Sea, where Moses walked, "by the sea"? Could we be called "a party"? A subtle difference remains all the same. Going back or even without a course... Seems like a distant horizon, but it's not an empty discussion. We will have to solve this important problem within this body. The body will, of course, be somewhat different, a bit more sugary, but a body nevertheless. Backwards or nowhere at all? To start again or to stay the same? To be as clear as possible, we'll answer sincerely: We will have to stop it, although some mights of this world may not agree with it. A complex, unbearable drama in a static position, the unmovable dynamic of a colossal problem.

But we will have to stop...

Translated by Henry Zalkin

ARCTOGAIA

Oriëntaties - een nonconformistische revolutionaire gedachtengang door Julius EVOLA

2005-07-01T19:31:00.000+02:00

Deze tekst van Julius Evola, Oriëntaties, werd door het S.O.S.-Studiecentrum voor politiek en cultuur in 1995 in brochurevorm uitgegeven. Oriëntaties is vertaald uit het Italiaans, oorspronkelijk Orientamenti (1ste druk 1950).

JULIUS EVOLA (1898 - 1974)

Niets lijkt meer absurd dan de vooruitgangsidee die, met haar uitvloeisel van “meerwaarde der moderne beschaving”, zogezegd positieve alibis schept door de geschiedenis te vervalsen, door de geesten te vergiftigen met zinloze mythen, door haar superioriteit te verkondigen op alle kruispunten van de plebeïsche ideologie, waarvan zijzelf slechts het uitvloeisel is.
Rivolta contra il mondo moderne, (1934).

Het is goed dat superioriteit en macht verbonden zijn, op voorwaarde dat macht steunt op superioriteit, en niet omgekeerd.
Gli uomini e le rovine, (1953).

Voor de echte conservatief-revolutionair komt het niet op vormen en instellingen uit het verleden aan, maar wel op de beginselen waarvan zij de tijdelijke en/of plaatselijke uitdrukking kunnen geweest zijn.
Gli uomini e le rovine, (1953).

In een wereld waarin elke bevestiging gecontesteerd wordt, waarin iedere zekerheid verontrust, waarin elke trouw belachelijk wordt gemaakt, in een wereld die denkt wetten te kunnen behouden zonder een geloof te bewaren, vinden wij in julius Evola een échte Meester. Wie door hem gewekt werd, zal nooit meer inslapen.
Jean Mabire, (1977).

Inleiding

Met de Italiaanse denker Julius EVOLA (1898 - 1974) hebben we hier een vrijwel onbekende, doch zeer rijke en vruchtbare ideeënbron aangeboord. Een klassieker. Een man van grote gestalte, met uitgemergeld gezicht, schrijvend voor een beperkte kring. Hij kende tijdens zijn leven nooit de ‘populariteit’ die meestal het kenmerk is van valse grootheid. Evola overleed op 11 juni 1974 in Rome, om 15.15 uur, zoals hem was voorspeld, en zoals hijzelf hevig wenste.
Julius Evola werd in Rome op 19 mei 1898 geboren, uit een tot de lagere Siciliaanse adel behorend katholiek geslacht, en leerde al vroeg het werk van o.a. Nietzsche, Michelstädter, Otto Weininger en de nationalistische dichter Gabrielle d’Annunzio kennen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was Evola frontofficier, bij de artillerie, was daarna actief in de artistieke avantgarde: dadaïsme met Tristan Tzare, futurisme met Marinetti.
Vanaf 1922 neemt hij afscheid van zijn artistieke periode en wijdt zich dan enkel nog aan filosofie. Hij publiceert verscheidene boeken en schrijft artikelen voor achtereenvolgens de Ur-groep en La Torre, kenmerkend voor al zijn activiteiten in het fascistische Italië is zijn non-conformisme.
In 1934 verschijnt de klassieker ‘Revolta contra il mondo moderno’, een stuk geschiedenisfilosofie, waarin de wereld van de traditie tegenover de moderne wereld geplaatst wordt. “Hij die dit boek leest, bekijkt Europa met gans andere ogen”, aldus de grote dichter Gottfried Benn, die zich na het lezen ‘hervormd’ verklaart.
Evola houdt, tijdens de oorlogsjaren, diverse spreekbeurten in Duitsland en heeft contact met Corneliu Codreanu, leider van de Roemeense Ijzeren Garde. Wanneer hij op 9 september ‘43 in Hitler’s hoofdkwartier te Rastenburg verblijft, ziet hij als een der eersten de pas door Otto Skorzeny’s commando’s uit de Gran Sasso bevrijde Mussolini.
Aan het einde van de oorlog bevindt Evola zich in Wenen, de stad wordt zwaar gebombardeerd en Evola loopt dan een zwaar rugletsel op, hetgeen resulteert in een levenslang gekluisterd zijn aan de rolstoel.

In 1948 keert Julius Evola naar Rome terug, ondanks zijn verlamming blijft hij actief, tot groot verdriet van zijn tegenstanders en tot groot genoegen van enkele groepen jongeren die hem om advies vragen. Hiervoor schrijft hij uiteindelijk het essay ‘Orientamenti’, waarin hij op klare en duidelijke wijze de te volgen weg voor de Italiaanse rechterzijde uiteenzet. Hoewel niet makkelijk te lezen en een voortdurende inspanning vereisend, is ‘Orientamenti’ toch ook voor onze huidige generatie jongeren een wegwijzer: waarschuwend en inspirerend tegelijk, voor een ieder die zich echt wil bezinnen op wat ons, vandaag en morgen, te doen staat.
Het onderliggende essay ‘Orientamenti’ behoeft enige begeleiding in de uitleg en het gebruik van diverse begrippen, zoals bijv. ‘nationalisme’ en ‘imperium’. Evola’s kritiek op het nationalisme is een kritiek op het gevoerde (jacobijns staats-) nationalisme in de jaren na de Tweede Wereldoorlog. De diverse ontwikkelingen, met name in de jaren ‘60 en ‘70, hebben geleidt tot het tot stand komen van het huidige hedendaagse nationalisme, dat volks (dus nationaal) en Europees tegelijk kan zijn. Tal van Evola’s gedachten zijn in het huidige nationalisme verwerkt en daarmee bleek dat tal van zijn ideëen zijn tijd ver vooruit waren. De ‘Imperium’- gedachte van Evola is gebaseert op het oude Rome, een instelling van bovennatuurlijk karakter.
Hoe belangrijk uiteindelijk onderliggend essay is, zal blijken als in 1953 het meesterwerk ‘Gli uomini e le rovine’ (mensen temidden van ruïnen) verschijnt, waarin de basisideeën van ‘Orientaties’ op magistrale wijze verder uitgewerkt worden en een richtlijn wordt voor, met name, het na-oorlogse rechtse Italië, maar ook daar buiten.
Toen hij, in 1974, overleed, leefde Julius Evola al dertig jaar met verlamde benen, tussen zijn schilderijen en zijn boeken, en met de vrienden die hem nog kwamen opzoeken. Hij was de geestelijk leider geworden van een deel der Italiaanse rechterzijde en vooral van een groeiend aantal jongeren. Ook vandaag de dag zijn de gedachten van Evola voor velen nog een leidraad voor hun politiek denken en handelen.
Op 26 augustus 1974 begraven enkele van zijn getrouwen de urn met zijn as in het eeuwige ijs van de Monta Rosa (4.500 m hoogte), een waardige rustplaats voor deze laatste Romein, voor de laatste der Gibellijnen.

----------------------------------------------------------------------------------

Oriëntaties

Het is overbodig zich, omtrent de schimmen van een of ander optimisme, illusies te maken: Hic et nunc staan we aan het eind van een cyclus. Reeds eeuwenlang, eerst onmerkbaar, dan met de beweging van een glijdende massa, hebben talloze krachten in het Westen elke normale en legale menselijke organisatie vernietigd, en hebben ze alle verheven opvattingen over levenskunst, over handelen, kennen en strijden vervalst. Deze decadentie, haar richting en haar snelheid werden ‘vooruitgang’ genoemd. Voor die ‘vooruitgang’ werden hymnen aangeheven en men smeedde zich de illusie dat die beschaving - die er een is van materie en machines - dé beschaving bij uitstek was, aan dewelke de hele wereldgeschiedenis bij voorbaat ten deel was gevallen.
Op het vlak van de naties en van de drijvende krachten gaf de recenste periode - vooral na de Tweede Wereldoorlog - een voor zichzelf sprekend voorbeeld van wat W.Wundt de ‘heterogenese van de gevolgen’ heeft genoemd. Alles lijkt er op te wijzen, dat krachten ontsnapt zijn uit de handen van wie ze verwerkten, processen in gang zetten die dan weer stromingen verwekken die geheel verschillen van de oorspronkelijke doeleinden, in een spel van actie en reactie, en van schokken met terugwerkende kracht. Invloeden achter de schermen der grijpbare realiteit hebben zeker deel gehad in dit alles, en werkten voor heel het Westen in ontbindende zin.

Tegenover deze objectieve benadering staat deze vaststelling: vandaag bevinden we ons in een wereld vol ruïnes. Dan stelt zich deze vraag: zijn er nog mensen, die temidden dezer ruïnes rechtopstaan ? Wat moeten, wat kunnen ze doen ? Welke moet hun richting, hun oriëntatie zijn ?

Een dergelijk probleem overstijgt de politieke fronten van gisteren. Overwinnaars en overwonnenen bevinden zich voortaan op hetzelfde vlak; het enige resultaat van de Tweede Wereldoorlog is: Europa, vervallen naar rang en cultuur, aangevallen door een nauwelijks afgeremde wanorde, en zowat herleid tot de rang van lijdend voorwerp van buiteneuropese machten en belangen.
Men moet wél erkennen, dat de verwoesting die overal rondom ons om zich heen grijpt, een essentieel moreel karakter heeft. We bevinden ons heden in een klimaat van algehele morele gevoelloosheid, van totale desoriëntatie, ondanks àlle slagwoorden van dewelke de consumptiemaatschappij of de democratie zich bedienen. Het degenereren van karakter en van echte waardigheid, het ideologische verval, het domineren van de laagste interessen, het leven van ene dag op de andere, karakteriseren het best de naoorlogse mens.

Wanneer we dit erkennen, beseffen we ook dat het kernprobleem, basis van alle andere, een innerlijk karakter heeft: rechtopstaan, in zichzelf herrijzen, zichzelf een vorm geven, en in zichzelf orde en rechtschapenheid scheppen. Wie zich, omtrent de macht van deze of gene formule, of van dit of dat systeem, iets voorspiegelt, heeft uit het recente verleden geen lessen getrokken. Eén beginsel zou, vandaag meer dan ooit, overduidelijk moeten zijn: al zou een staat een politiek of sociaal stelsel hebben dat, theoretisch, het meest volmaakte was, maar als de menselijke substantie er bedorven wsa, dan zinkt die staat, vroeg of laat, naar het niveau van de laagste maatschappijen. Een of volk of ras dat in staat is échte mannen voort te brengen, mensen met juist inzicht en scherp instinkt, zal een hoog beschavingsniveau bereiken, en rechtop staan temidden van de zwaarste beproevingen, zelfs als zijn politiek stelsel spaak loopt of onvolmaakt blijkt. Het komt erop aan, duidelijk stelling te nemen tegen het valse ‘politieke realisme’, dat alleen denkt in termen van programma, van organisatorische problemen, van sociale en economische voordelen. Dit alles is bijkomstig, niet essentieel. De maat van wat nog kan worden gered, is afhankelijk van het bestaan (of niet-bestaan) van mensen die zich vlak tegenover ons bevinden, niet om slogans te schreeuwen, maar om voorbeeld te zijn, niet om in te gaan op demagogie, noch op het materialisme van de massa’s, maar om uiteenlopende vormen van belangstelling en gevoelen op te wekken. Vertrekkend met hen die, tussen de puinen, rechtop konden blijven, langzaam een nieuwe mens vormen, door een besliste geest en een
adequate levensvisie hen bezielen, en hen door een absolute gehechtheid aan gegeven beginselen versterken ... dààr ligt het echte probleem.

Wat de geest betreft, is er alvast een wegwijzer voor de elementen van weerstand en herleving: de geestesgesteldheid van de legioensoldaat. Het is de houding van wie de hardste weg wist te keizen, van hem die wist te strijden, zelfs met het besef dat de strijd, materieel gezien, verloren was, van hem die het woord van de oude saga waar maakte: ‘Trouw is sterker dan vuur’, waarlangs de traditionele idee omtrent de betekenis van eer en schande zich openbaart; op haar beurt schept ze een substantieel, existentieel onderscheidt tussen de wezens, een verschil als tussen het ene en het andere ras.

Anderzijds is er de realisatie - typisch voor hen bij wie, wat eens doel was, nu middel geworden is - van de bedrieglijke aard van heelwat mythen, en het ongerept laten van wat ze voor zichzelf konden bereiken voorbij de wereld van het bijkomstige, tot op de grens tussen leven en dood.

Dergelijke geestesconstructies kunnen de basis vormen voor een nieuwe eenheid. Belangrijk is, ze te aanvaarden, ze toe te passen en van oorlogstijd naar vredestijd door te trekken - tot die ‘vrede’ vooral, die slechts ‘n pauze is, een slecht bedwongen wanorde - opdat de geesten zouden scheiden en er een nieuw front gevormd worde. Dit alles moet geschieden in veel essentiëler vormen ook dan alleen maar als ‘beweging’, als men onder ‘beweging’ alleen maar een verschijnsel met massa en hoeveelheid verstaat, veeleer kwantitatief dan kwalitief, en eerder op emotionele factoren gesteund dan op een strikte en heldere aansluiting bij een idee. Eerder gaat het om stille revolutie, die vertrekt vanuit de diepte; die moet men aanmoedigen, opdat vooreerst binnen eenieder de premissen zouden ontstaan van de Orde, die zich daarna waar moet maken naar buitenuit, en die dàn, bliksemsnel, op het juiste moment, de vormen en de krachten van de subversieve wereld moet verdringen. De ‘stijl’ die zijn volledig reliëf moet verkrijgen, is die van de man die stààn blijft op het vlak van de trouw aan zichzelf en aan een idee, met een bezonnen
intensiteit, met een afkeer voor alle compromissen, met een totale inzet die niet alleen dient bewezen te worden in de politieke strijd, maar in elk facet van het bestaan: in de fabrieken, de laboratoria, de universiteiten, op de straat, in het persoonlijke leven zelfs, en in de genegenheid.

Zo moet men ertoe komen dat het mensentype waarover wij het hebben, met geen ander kan verward worden, en men over hem kan zeggen: ‘Dat is er één die handelt als een mens van de ‘beweging’.....

Deze handelswijze die reeds gevolgd werd door hen die voor Europa droomden van een nieuwe wereldorde, is in haar verwezenlijking, herhaaldelijk belemmerd en afgeleid, door tal van factoren; we moeten ze vandaag hernemen. En vandaag zijn de omstandigheden, al bij al, veel gunstiger, omdat er geen dubbelzinnigheid meer bestaat; het volstaat, rondom zich te kijken, van het marktplein tot het parlement, opdat eventuele roepingen op de proef worden gesteld, en opdat iedereen klaar zou inzien wat hij wel en wat hij nièt hoeft te zijn. Tegenover een wereld als een mestvaalt, waarin leuzen gelden als: ‘Wie verplicht je, dit of dat te doen ?’ of nog ‘Ik heb een gezin....’ moet men dit klaar en duidelijk antwoord durven plaatsen: ‘Wij, wij kunnen niet anders handelen !’ Wat vandaag of morgen aan positiefs kan worden bereikt, zal niet geschieden langs de handigheidjes van agitatoren en politici, maar door het vanzelfsprekende prestige van personen uit de oudere of - liever nog - uit de jongere generatie mits zij tot iets dergelijks bekwaam zijn, en mits zij hun idee werkelijk belichamen.

Het gaat dus om een nieuwe essentie, die moet aangebracht worden door een langzaam doordringen door de kaders, de standen en de sociale posities uit het verleden. Het komt erop aan, een nieuw beeld voor ogen te houden, om er onze eigen kracht en onze eigen roeping aan te meten. Het is belangrijk, fundamenteel zelfs, duidelijk te erkennen dat dit beeld niets te maken heeft met ‘klassen’ gezien als economische categorieën, noch met de tegenstellingen die zij meebrengen. Dat beeld kan zijn uitdrukking vinden zowel bij de arbeider als bij de aristocraat, bij de ondernemer als bij de ontdekker, de
technicus, de theoloog, de landbouwer, de politicus stricto sensu. Die nieuwe essentie, die intern gedifferentieerd zal zijn, zal volmaakt zijn als er geen twijfel mogelijk is omtrent de roeping en de functies om te leiden én te volgen, wanneer het hervonden symbool van een onbetwistbare autoriteit, opnieuw zijn plaats zal hebben temidden van nieuwe hiërarchische structuren.

Met dit alles wijzen wij een even antiburgelijke als antiproletarische richting, een weg volledig vrij van democratische bezoedeling en van sociale waanbeelden: deze weg leidt naar een klare, krachtige, gearticuleerde wereld, door mensen gemaakt en geleid door mensen. Misprijzen wij dus de burgelijke mythe van ‘veiligheid’, van het gestandaardizeerde bougeois-conformisme, van het ‘gemoraliseerde routineleventje’. Misprijzen ook voor verlammende banden, eigen aan elk collectivistisch of marxistisch stelsel, en voor alle ideologieën die aan vewarde ‘sociale’ waarden voorrang verlenen op de heroïsche en spirituele, aan dewelke, ons inziens, het type van de échte mens, van de absolute persoonlijkheid zou moeten beantwoorden. Door in die richting te werken, zal eindelijk iets essenieels worden bereikt, van zodra liefde voor een stijl van actieve onpersoonlijkheid ontwaken zal, waar tegenover niet het individu van tel is, maar het werk, de opgedragen taak waar tegenover men niet zichzelf als belangrijk beschouwt, maar wél de dienst, de verantwoordelijkheid, de op zich genomen taak, het nagestreefde doel.

Waar deze mentaliteit zich openbaart, zullen veel problemen eenvoudiger blijken, zelfs die van economische of sociale aard, die integendeel onoplosbaar zouden blijven als ze van buitenaf worden bezien, zonder ze te koppelen aan een wijziging van spirituele factoren, en zonder het uitschakelen van ideologische besmettingen, die al van de oorsprong af elke terugkeer naar de normaliteit belemmeren, ja zelfs het begrip normaliteit versluieren.

Verder is het belangrijk, niet alleen als doctrinale oriëntatie, maar ook in betrekking tot de wereld van de actie, dat de
strijders op het nieuwe front met juistheid de kringloop van oorzaken en gevolgen onderkennen, evenals de essentiële samenhang van de stroming die leven schenkt aan de diverse politieke strekkingen, die vandaag in het strijdperk van de partijenchaos kampen. Eerst liberalisme, dan democratie, daarop socialisme, dan radicalisme, uiteindelijk communisme en bolsjevisme, zijn - historisch gezien - slechts gradaties van éénzelfde kwaad. Het zijn stadia, waarvan ieder het volgende voorbereidt, in een voortdurend proces van verval. Deze ontwikkeling vangt aan op het ogenblik dat de Westerse mens zijn banden met de traditie breekt, elk superieur symbool van macht en souvereiniteit afwijst, voor zichzelf als individu een vergeefse, bedrieglijke vrijheid opeist, en tot atoom verwordt, liever dan een bewust onderdeel te zijn van een organische en hiërarchische eenheid. Op de duur bevindt dat atoom zich tegen de massa van andere atomen, en wordt het meegesleept in de heerschappij van de kwantiteit, van het eenvoudige banale getal, van de vermaterialiseerde massa’s, tot hij geen andere godheid erkent dan de souvereine economie.

In een dergelijk proces houdt men halfweg niet stil. Zonder de Franse Revolutie en het liberalisme zouden constitutionalisme noch democratie ontstaan zijn. Zonder het voortbereidend werk van het socialisme zouden radicalisme noch communisme een kans hebben gekregen. Dat al die verschijnselen zich vandaag, de één naast de andere, aanbieden, of zelfs bestrijden, mag ons niet beletten te erkennen dat de één samenhangt met de andere, dat ze in mekaar haken, dat ze elkaar wederkerig bepalen en dat ze slechts verschillende gradaties van een zelfde stroming uitdrukken, van eenzelfde subversie tegen elke sociale, normale en wettige ordening. De grote illusie van vandaag is, dat democratie en liberalisme de antithese zouden zijn van het communisme, en dat zij in staat zouden zijn om het springtij van de stromingen uit de ondergrond, - wat men in het syndicale jargon, de ‘progressistische beweging’ noemt - in te dijken. Illusie ! Het komt op hetzelfde neer als te beweren, dat de schemering de antithese is van de nacht, dat het begin van het kwaad de antithese is van zijn acute en endemische vorm, dat een verdund vergif de antithese is van zijn geconcentreerde dosis. Onze regeerders hebben uit de recenste geschiedenis -
waarvan de lessen zich monotoon herhaalden - niets geleerd en ze zetten hun aangrijpend spel met mislukte en ijdele politieke concepten in het parlementaire carnavalgedoe verder, al is dit parlement zowat verworden tot een dodendans op een latente vulkaan.

Aan ons moet, daarentegen, de kracht van het radicalisme eigen zijn, het ‘neen’ aan de politieke decadentie in al haar vormen, zo van ‘links’ als van een verondersteld ‘rechts’. Men moet zich vooral bewust zijn van dit: men onderhandelt niet met de subversie, nù toegevingen doen betekent hetzelfde als morgen opgeslorpt worden. Onverzoenlijkheid dus wat de idee betreft, en gezwindheid om zich - met alle zuivere krachten - naar de toekomst te richten, zodra het ogenblik gunstig zal zijn.

Dit sluit natuurlijk ook de vaste wil in, zich te ontdoen van de ideologische misvormingen die, jammer genoeg, ook onder een deel van de jeugd verspreid zijn, waardoor men zich alibi’s verleent, om reeds gebeurde vernietigingen goed te praten, en waarbij men zich de illusie maakt dat ze, al bij al, noodzakelijk waren, en dat ze voor de ‘vooruitgang’ nuttig zijn; dat men moet strijden voor ‘iets nieuws’, gesitueerd in een welbepaalde toekomst, liever dan voor waarheden die we reeds kennen omdat ze, zelfs onder verschillende verschijningsvormen, steeds en overal als basis hebben gediend voor alle hogere vormen van sociale en politieke organisatie. Zulke nevels moeten verdreven worden. En men lache maar tegenover de beschuldigingen, als zou men ‘antihistorisch’ of ‘reactionair’ zijn: de Geschiedenis-met-hoofdletter, als geheimzinnig gegeven, bestaat gewoon niet. Het zijn slechts de mensen, in de maat dat ze écht Mens zijn, die geschiedenis maken. Het zogezegde ‘historicisme’ is min of meer te vergelijken met het progressisme, en wil slechts dit: passiviteit opwekken ten overstaan van de aanzwellende stroom, die ons steeds lager voert. Wat het ‘reactionaire’ betreft, stelt u zich één vraag: Zoudt u willen dat, terwijl u ageert, terwijl u vernietigt en ontwijdt, wij ons zouden vergenoegen met toekijken, en u zelfs zouden toeroepen: ‘Bravo, doe zo voort’ !?

Wij zijn géén reactionairen, eenvoudig omdat dit woord niet krachtig genoeg is, en vooral omdat wij vertrekken van het positieve, in dit positieve belichamen de reële en originele waarden, die geen behoefte hebben aan welke ‘zon der toekomst’ ook ...

In het licht van ons radicalisme komt de antithese tussen het ‘rode Oosten’ en het ‘democratische Westen’ bespottelijk over, zodat het ons ook tragisch onbelangrijk lijkt, als een gewapend conflict tussen beide blokken zou uitbreken. Op korte termijn bestaat natuurlijk de keus van het minste kwaad, want een directe fysische overwinning van het ‘Oosten’ zou meteen de fysische vernietiging van de laatste vertegenwoordigers van de traditionele wereld betekenen.

Als idee beschouwd, moeten Rusland én Noord-Amerika beschouwd worden als twee armen van eenzelfde tang, die op het punt staat zich rond Europa te sluiten. Onder twee verschillende vormen, werkt in beiden dezelfde vreemde, vijandige kracht. De vormen van standardisatie, van conformisme, van democratische nivellering, van produktie-waanzin der min of meer verdrukkende braintrusts, van een kleingeldmaterialisme op zijn Amerikaans, al die vormen kunnen slechts de weg vrijmaken voor de ultieme fase, die in dezelfde geest belichaamd wordt door het communistische ideaal van de massa-mens. Het Amerikanisme onderscheidt zich slechts, doordat de aanval op kwaliteit en persoonlijkheid zich daar niét realiseert doorheen een brute dwang uitgeoefend door een dictatuur, maar dat dit haast spontaan gebeurt, langs de gebaande wegen van een beschaving die geen hogere idealen kent dan rijkdom, consumptie, rendement, ongeremde produktie, waardoor het resulteert in een tot-de-spits-drijven en een tot het absurde opvoeren van wat Europa voor zichzelf als weg koos. Zo aan de ene als aan de andere zijde zijn primitivisme, mechanisme en brutaliteit aanwezig, maar, in zekere zin is het amerikanisme voor ons gevaarlijker dan het bolsjevisme: door zijn bestaan zelf is het een Trojaans paard.

Zodra tegen de eeuwige waarden van de Europese Traditie ten aanval wordt getrokken, in de directe en naakte vorm eigen aan de bolsjevistische ideologie en aan het Stalinisme, ontstaan reacties, en is het nog mogelijk enkele - wél zwakke - weerstandslinies te bezetten. De situatie is helemaal anders, zodra hetzelfde kwaad op veel subtieler wijze optreedt en de verandering in gebruiken, zeden, en algemene levensopvatting ongemerkt wordt doorgevoerd, zoals het amerikanisme werkt. Door zich met gerust geweten aan de invloed van dit amerikanisme te onderwerpen, in het teken van de democratie, maakt Europa zich klaar voor de ultieme onderwerping, die zo totaal dreigt te zijn dat een militaire catastrofe wellicht overbodig zal worden: langs ‘progressieve’ weg na een laatste sociale crisis, zal men hetzelfde eindpunt bereiken. Herhalen we het nogmaals: halverwege houdt men niet op. Willens nillens werkt het amerikanisme zijn schijnbare vijand, het collectivisme, in de hand ...

In verband met wat voorafgaat, eist onze radicale zin voor heropbouw dat men niet alleen niet tot een vergelijk komt met elke vorm van marxistische of socialistische ideologie, maar evenzeer dat men elk compromis afwijst met wat men de hallucinatie, de demonie van het economische mag noemen. Daarmee bedoelen wij de idee, volgens welke in het - zowel individueel als collectief - leven, de economische factor belangrijk, reëel, beslissend is; de idee volgens dewelke het concentreren van elke waarde en van al wat belangrijk is, op het terrein van de economie en de produktie vanwege de moderne Westerse mens géén aberratie zonder voorgaande is, maar - integendeel - iets normaals, geen brutale eventualiteit, maar iets wat men moet nastreven en toejuichen.

In die duistere kringloop liggen zowel marxisme als kapitalisme besloten, en het is deze kring die we moeten doorbreken. Zolang men maar praten kan over economische klassen, over arbeid, over salarissen en produktie, zolang men zich voorspiegelt dat de echte menselijke vooruitgang, dat eenieders echte verheffing geconditioneerd zijn door een welbepaald systeem van verdeling van rijkdommen en goederen en dat die vooruitgang dus in rechtstreeks verband
staat met armoede of welstand, met een toestand van ‘prosperity’ op zijn Amerikaans, of met die van het utopisch socialisme, blijft men op hetzelfde plan staan van al wat we moeten bestrijden.

Ziehier wat we duidelijk moeten vooropstellen: al wat economisch is, elk economisch belang gezien als zuivere en eenvoudige voldoening van fysische behoeften had, heeft en zal altijd in een normale mensenmaatschappij een ondergeschikte functie hebben; boven die sfeer moet zich een orde van superieure, politieke, spirituele en heroïsche waarden onderscheiden, een orde die - zoals we reeds zeiden - geen ‘proletariërs’ noch ‘kapitalisten’ kent of erkent, en in functie waarvan alleen die begrippen moeten bepaald worden, voor dewelke het écht de moeite waard is, te leven en te sterven. In functie van deze orde moet een ware hiërarchie worden opgebouwd, moeten nieuwe waardigheden worden uitgedacht en moet, aan de top, een opperste souvereiniteit zetelen.

In dat opzicht moet heel wat onkruid, dat hier en daar wortel schoot, worden verwijderd. Wat is het anders, wanneer men praat over ‘Arbeidsstaat’, ‘Nationaal-socialisme’, ‘arbeidshumanisme’ en andere lichtzinnige vondsten ? Wat betekenen die min of meer openlijke voorstellen ter inschakeling van de politiek in de economie, zowat te vergelijken met de twijfelachtige pogingen in de richting van een ‘integraal corporatisme’, dat in feite leidingloos is, en aan wie, tijdens de fascistische periode, gelukkig de weg versperd werd ? Wat betekent het verder als men de ‘socialisatie’-formule overweegt, als een soort tovermiddel, en de ‘sociale gedachte’ verheft tot een symbool dat zowel in het Westen als in het Oosten zou moeten gelden ?

Men moet erkennen, dat dit schaduwvlakken zijn, vast te stellen bij zovele personen die zich, op andere terreinen, in ons kamp bevinden. Zo menen die figuren, trouw te zijn aan een ‘revolutionaire’ gedachte, terwijl zij feitelijk slechts gehoorzamen aan suggesties, sterker dan henzelf, en waarmee een gedegenereerd politiek milieu al verzadigd is. Wanneer zal men eens de waarheid beseffen, dat namelijk het marxisme niet
verscheen omdat er een sociale kwestie bestond, maar dat sociale kwesties veelal ontstonden omdat er het marxisme was, op kunstmatige wijze dus, door het werk van agitatoren - de beruchte ‘opwekkers van het klassebewustzijn’ - ? Terzake heeft Lenin zich helder uitgedrukt, waar hij het spontane karakter van de revolutionaire proletarische bewegingen ontkende.

Vanuit deze premisse moet men handelen, vooreerst in de zin van een ideologische ‘deproletarisatie’, van een ontsmetting van de nog gezonde delen van een volk, dat reeds door het socialistische virus aangetast is. Slechts dàn kan deze of gene verandering worden bestudeerd en zonder gevaar op gang worden gebracht, in volle rechtvaardigheid.

Zo kan men, bij wijze van voorbeeld, zien hoe het corporatisme één der basissen voor wederopbouw kan worden; het corporatisme dan, niet zozeer als alomvattend, haast burocratisch, systeem voor de organisatie van de Staat, die het giftige idee van tegen elkaar opgerichte fronten bestendigt, maar als verwerkelijkte eis, binnen de ondernemingen de eenheid en de solidariteit van de verschillende aanwezige krachten te verwezenlijken, die door het kapitalistische plichtsverzuim ( met zijn substrata van het parasitaire type, als de speculant en de kapitalist-financier) enerzijds, de marxistische agitatie anderzijds, getroffen en verbrijzeld worden.

Het komt erop aan, de onderneming te leiden bijna als een militaire eenheid, waarin de geest van verantwoordelijkheid, energie en bekwaamheid van de leiders gepaard gaat met de solidariteit en trouw van de arbeidskrachten, die met hen in de gemeenschappelijke onderneming arbeiden. Het enige en echte doel is dus, te komen tot een organische wederopbouw van de onderneming: om dat te bereiken, is het niet nodig zich van formules te bedienen, met het oog op het vleien van de onderste lagen van de massa, voor bekrompen propagandistische en electorale doeleinden, voor de opstandige geest, voor de gelegenheid als ‘sociale gerechtigheid’ ingekleed.

In algemene zin zou een stijl van actieve onpersoonlijkheid, van waardigheid, van solidariteit in de produktie, eigen aan de antieke ambachtelijke en professionele corporaties, weer aan de orde moeten worden gesteld. Het syndicalisme met zijn ‘srtijd’ en zijn echte chantage - de actualiteit biedt er ons voorbeelden te over van - moet worden uitgebannen. Herhalen we echter, dat men maar tot resultaten komt door van binnenuit te vertrekken ... Essentieel is, dat tegen elke vorm van ressentiment of sociale tweedracht in, elkeen zijn plaats leert kennen en aanvaarden, plaats die conform is aan zijn natuur, waardoor men grenzen leert beseefen waarbinnen men zijn mogelijkheden kan en mag ontwikkelen, om aldus tot de eigen vorm van volmaaktheid te komen; immers, een ambachtsman, die zijn functie ten beste vervult, is ongetwijfeld superieur aan een valssprekende souverein die niet op de hoogte staat van zijn waardigheid .....

Men moet in het bijzonder een stelsel van technische bekwaamheden en corporatieve vertegenwoordigingen aanvaarden, ter vervanging van het partijen-parlementarisme; men houde dan wél voor ogen dat technische hiërarchieën in hun geheel niets méér kunnen betekenen dan één enkele trap van de integrale hiërarchie: zij betreffen de orde van de middelen, en dienen ondergeschikt te zijn aan de orde van doelstellingen, waaraan uitsluitend het politiek en spiritueel domein van de Staat beantwoordt. Spreken over een ‘arbeids-’ of over een ‘produktie-’ staat, leidt ertoe een deel te verkiezen boven het geheel, komt erop neer dat men zich beperkt tot de louter fysisch-vitale functies van het menselijke organisme. noch een dergelijke uitzichtloze, bekrompen zaak, noch de ‘sociale gedachte’ zelf kunnen ons vaandel zijn. De echte antithese, zo in het ‘Westen’ als in het ‘Oosten’ is niet het ‘sociale ideaal’, maar wél het echte hiërarchische idee. Wat dat betreft, is er gewoon geen twijfel mogelijk.

Werd het ideaal van de organische politieke eenheid in een vorig tijdperk erkend, dan past het toch die gevallen af te zweren waarin deze eis ontspoorde in de verkeerde richting van het totalitarisme. Ook dat is, eens te meer, een punt dat in alle
klaarheid moet worden beschouwd, opdat de frontlijnen klaar zouden blijken, en opdat geen wapens zouden worden verstrekt aan hen die de zaken bewust in de war willen sturen. De organische opvatting heeft niets te maken met de verkalkte staats-afgoderij, noch met de nivellerende centralisatie. Wat de privaatpersonen betreft, moeten we zeggen, dat men slechts tot een overstijging, zo van het collectivisme als van het individualisme komt, op het ogenblik waarop échte mensen zich tegenover andere mensen bevinden, in de natuurlijke verscheidenheid van hun zijn en van hun waardigheid in de lijn van stevige en klare beginselen. Wat de eenheid betreft, die in ‘t algemeen alle vormen van ontbinding en absolutisering van het particuliere moet vermijden, zij moet in hoofdzaak geestelijk zijn; zij moet de centrale impuls zijn, een aandrang oriënterend die, naar gelang de domeinen, diverse uitdrukkingsvormen aanneemt. Dat is de echte kern van de ‘organische’ opvatting, tegengesteld aan de starre en extrinsieke verhoudingen eigen aan het totalitarisme. In zulk kader kan de eis naar waardigheid en naar de vrijheid van de menselijke persoon, welke het liberalisme slechts in individualistische termen kan opvatten, zich tenvolle realiseren. In die geest moeten de structuren van een nieuwe sociaal-politieke ordening worden bestudeerd in de lijn van stevige en klare beginselen.

Dergelijke structuren hebben nood aan een centrum, aan een ultiem referentiepunt. Een nieuw symbool van souvereiniteit en autoriteit is vereist en, in dat opzicht, moeten de richtlijnen nauwkeurig zijn, en kunnen ideologische twijfels niet geduld worden. Het is duidelijk dat hier slechts op ondergeschikte wijze gehandeld wordt, over wat men als een constitutioneel probleem kan omschrijven. Het gaat, vóór alles, om het scheppen van een specifiek klimaat, van een stroming die de verhoudingen bezielt van trouw, aanhankelijkheid, toewijding, niet-individuele actie, opdat de grijze tinten, het mechanische karakter en de slinksheid van de huidige politiek-sociale wereld écht overstegen worden.

Indien aan de top van de structuur, niemand in staat is tot een soort asceze van de zuivere gedachte te komen, zal alles in een doodlopende straat eindigen. De tragische omstandigheden
van gisteren belemmeren bij velen een klare kijk op de juiste richting. Wij kunnen slechts de inopportuniteit erkennen van de monarchale opvatting, voor zover men slechts hén op het oog heeft, die een residu van ideeën, of ledige en ontkrachte symbolen weten te verdedigen. We denken hierbij aan de constitutionele parlementaire monarchie. Maar met evenveel kracht moet men de onverenigbaarheid beklemtonen met de republikeinse gedachte: enerzijds antidemocraat zijn, en anderzijds de republikeinse gedachte verdedigen, is een haast tastbare absurditeit; de republiek immers - en hier hebben we het over de moderne republieken, vermits de antieke republieken aristocratieën waren, zoals in Rome, of oligarchieën met nogal eens tyrannisch karakter - behoort in hoofdzaak tot die wereld die het leven zag langsheen het jacobinisme en de antitraditionele en antihiërarchische subversie van de 19e eeuw. Laten we die gedachte dus over aan een wereld die niet de onze is: in beginsel kan een ‘vroeger monarchale’ natie die republiek werd, slechts als een ‘gedeklasseerde’ natie worden beschouwd.

Men moet dus strak vasthouden aan een staatsdoctrine, die als basis een superieur beginsel heeft, dat de autoriteit in zekere mate transcendeert, zonder het algemeen peil te willen verlagen, en zonder compromissen te aanvaarden met welke groep ook.
Hoe dit symbool moet geconcretiseerd worden, kan voorlopig onbeslist blijven, en naar later worden verschoven. Onze essentiële taak is, het adequate geestelijke milieu voor te bereiden, opdat zó het symbool van de onvatbare superieure macht zou zichtbaar worden, en de ganse omvang van zijn betekenis zou bereiken; aan iets dergelijks kan de gestalte van een afzetbare ‘president’ van een republiek niet beantwoorden, evenmin als de gestalte van een tribuun of een volksleider, die alleen maar een individuele macht voert, zonder enig superieur charisme, en die zijn steun zoekt bij het wankele prestige dat hij bij de irrationele krachten van de massa’s vindt. We bedoelen hier dat, wat sommigen ‘bonarpartisme’ genoemd hebben, en waarvan Burnham en Michels de juiste betekenis definiëerden: ze is niet de antithese van de demagogische en ‘populaire’ democratie, maar eerder de logische conclusie ervan. Eén van
de ‘duistere verschijnselen’ uit Spenglers “Untergang des Abendlandes”. Ziehier nog een andere toetssteen: de gevoeligheid tegenover dit alles. Reeds een Carlyle had gesproken over een “wereld van slaven die geregeerd wil worden door een quasiheld ... niet door een heerser.”

In een analoge orde van ideeën moeten wij hier nog een ander punt verduidelijken. Het gaat om de houding die we moeten innemen tegen het nationalisme en, in het algemeen, de idee van ‘vaderland’. Dit is nodig, want heel wat personen, die nog willen redden wat kan, huldigen een sentimentele en tegelijk ook naturalistische opvatting over de te restaureren natie; een opvatting, vreemd aan de Europese traditie, en die zich maar moeilijk laat verzoenen met de staatsidee, die we zopas uiteenzetten.

Zelfs als we abstractie willen maken van het feit, dat de vaderlandidee op gezwollen en hypocritische wijze wordt ingeroepen door de meest tegenstrijdige partijen, en zelfs door vertegenwoordigers van de rode subversie, moet het ons toch van het hart dat die opvatting niet meer op het niveau van de huidige tijd staat, omdat men getuige is, aan de ene kant, van de vorming van grote supranationale blokken, en het aan de andere kant steeds noodzakelijker wordt, een Europees referentiepunt te vinden, dat kan leiden tot éénheid boven de onvermijdelijke particularismen, die geketend blijven aan de naturalistische idee ‘natie’ en, meer nog, aan het ‘nationalisme’. De principiële vraag is evenwel de belangrijkste. Het politieke vlak op zichzelf is een terrein waarop zich meer superieure begrippen ontmoeten, dan die welke zich in naturalistische termen laten definiëren, als bij voorbeeld, de begrippen natie, vaderland en volk. Wat op dit superieure vlak verbindt en verdeelt, is de idee, een idee belichaamd door een vastberaden elite, en die poogt zich te concretiseren in een Staat. Daarom is het, dat de fascistische leer, die, op dit vlak, trouw blijft aan de beste Europese politieke tradities - voorrang gaf aan de ‘idee’, aan de ‘Staat’, vóór de ‘natie’ of het ‘volk’ en vooropstelde dat ‘natie’ en ‘volk’ alleen maar binnenin de Staat een eigen betekenis en een eigen vorm konden verwerven, zo deel te hebben aan een superieure vorm van zijn.

Juist in crisisperioden zoals we er nu een beleven, is het van belang zich strikt aan deze doctrine te houden. In de Idee moeten wij ons echt Vaderland herkennen: wat telt is niet, op dezelfde grond te leven, of eenzelfde taal te spreken, maar wél dezelfde Idee aan te kleven. Daar is onze basis, daar ligt ons vertrekpunt.

Tegenover de collectivistische nationale eenheid - die van de ‘kinderen des vaderlands’ - zoals ze sinds de jacobijnse revolutie tot op onze dagen domineerde, stellen wij iets, wat meer gelijkt op een Orde, samengesteld uit mensen die trouw zijn aan beginselen, die getuigen zijn van een Autoriteit en een Legitimiteit van een hogere orde, en die uit de Idee voortspruiten.

Voor zover het vandaag, om praktische redenen wenselijk zou zijn, tot een nieuwe nationale solidariteit te komen, zich daarbij voor elk compromis hoedend, ligt onze eerste taak ( zonder welke elk resultaat slechts illusie zou zijn) hierin, tot een hergoepering te komen, in het teken van de Idee - gezien als politiek begin en levensbeschouwing. Werkelijk, voor ‘t ogenblik is er geen andere weg: tussen de puinhopen dient het aanvangs-proces hernomen, de ontwikkeling die, in functie van de elites en hun symbool van souvereiniteit en gezag, de volkeren in de grote traditionele Staten één maakte, op de manier waarop uit het vormeloze, vormen geschapen worden.

De realiteit van de Idee niet vatten, betekent dat men zich beperkt tot een infra-politiek vlak, dat van het naturalisme en het sentimentalisme, ja zelfs dat van de patriottische retoriek. Laat ons, zoveel mogelijk de rangen sluiten rond de begrippen Idee, Orde, Elite, Staat, mannen van de Orde ... Laat ons ook enkele woorden zeggen - met name weliswaar, vermits wij ze niet overschatten - over de cultuur. Wat wij ‘wereldbeschouwing’ noemen, is niet op boeken gesteund; wel gaat het om een innerlijke vorm, die men evengoed kan aantreffen bij een persoon zonder veel cultuur, dan bij een ‘intellectueel’ of bij een schrijver.

Onder de nefaste gevolgen van een ‘vrije cultuur’ die voor allen toegankelijk is, vermelden we dat het individu overgeleverd is aan allerlei beïnvloedingen, ook als hij niet in staat is, ertegen te reageren, onderscheid te maken, of correct te oordelen.

Wij willen hierover niet langer aandringen, tenzij om te vermelden dat, in de huidige situatie, er bepaalde stromingen zijn waartegen de jeugd van vandaag zich innerlijk moet afzetten. Wij spraken reeds over een rechtlijnige stijl, over een goede innerlijke houding. Dergelijke stijl onderstelt een juiste kennis, en - vooral - de jongeren moeten zich rekenschap geven over de graad van vergiftiging, in een ganse generatie teweeggebracht door de - diverse doch samenvloeiende - aspecten van een vervormde en valse levensvisie, die haar weerslag had tot in de innerlijke krachten.

Onder de één of de andere vorm blijven die giffen werken in de cultuur, de wetenschap, de sociologie, de letterkunde, als zóveel infectiehaarden, die geïsoleerd en uitgebrand moeten worden. Buiten het historisch materialisme en het economisme, waarover we het reeds hadden, worden de belangrijkste infectiehaarden gevormd door het darwinisme, de psychoanalyse en het existentialisme.
Tegen het darwinisme past het, de fundamentele waardigheid van de menselijke persoonlijkheid op te eisen, door zijn eigen plaats te erkennen. Deze is niet die van ene of andere, min of meer geëvolueerde diersoort die zich door ‘natuurlijke selectie’ zou onderscheiden hebben (overigens steeds aan de dierlijke en primitieve oorsprong gebonden blijvend), maar wél de plaats van wie virtueel bekwaam is, zich boven het louter-biologische vlak te verheffen. Wanneer men nú niet zoveel meer praat over het darwinisme, wil dit nog niet zeggen, dat zijn kern niet bleef bestaan. De darwinistische biologische mythe krijgt, in de éne of in de andere vorm, de waarde van een dogma toegekend, verdedigd door de banvloeken van een zogenaamde ‘wetenschap’ , in een materialistische ‘beschaving’, die evengoed marxistisch als amerikaans kan heten. De moderne mens heeft zich deze gedegradeerde opvatting eigen gemaakt, hij erkent er zich makkelijk in, en vindt ze vanzelfsprekend.

Tégen de psychoanalyse moet het ideaal van een ‘ik’ de bovenhand hebben dat zich niet onderwerpt, dat bewust, autonoom en souverein wil blijven, tegenover het nachtelijke en ondergrondse deel van de ziel, en tegenover de demon van de sexualiteit; dat zich noch ‘verdrongen’, noch psychotisch verdeeld voelt, maar dat komt tot een evenwicht tussen al zijn talenten, gericht door een hogere vorm van de manieren van leven en van handelen.

Hier kan men een opvallende convergentie aantonen: de negatie van het bewuste mensen-beginsel, het belang gehecht aan het onbewuste, aan het irrationele, aan het ‘collectief onbewuste’ en andere nevelige begrippen, door de psychoanalyse en verwante scholen, komt nauwkeurig overeen met al wat, in de individuele persoon, beweging-naar-omlaag betekent, subversie, het op revolutionaire wijze vervangen van het hogere door het lagere, het misprijzen tegenover alle beginselen van gezag. Op twee vlakken werkt dezelfde neiging, en beider gevolgen kunnen niet anders dan op elkaar inwerken.

Wat het existentialisme betreft, buiten beschouwing gelaten dat er zich een - weliswaar verwarde - filosofie in bevindt, die tot voor kort voorbehouden bleef aan beperkte kringen van specialisten, men moet er wel een geestestoestand in erkennen van crisis die tot systeem verwerd, als zodanig ook opgehemeld werd; de geestestoestand van de mens die verscheurd en contradictorisch is, die in een staat van beklemming, een tragisch en absurd noodlot ondergaat, zich tegenover een vrijheid bevindt, die hij niet aankan, tegen dewelke hij noch een uitweg noch verantwoordelijkheid vindt, die zich veroordeeld weet in een wereld zonder waarden en zonder betekenis.

Dat alles, terwijl Nietzsche al in zijn beste geschriften een weg had aangegeven om de zin tot het leven terug te vinden, en om zichzelf wetten en onaantastbare waarden op te leggen, die ook tegen een radicaal nihilisme stand zouden houden, onder het teken van een positief existentialisme, dat - zoals hij zegde - van edele aard was. Dàt zijn de evolutielijnen, die niet moeten geïntellectualiseerd worden, maar beleefd, gerealiseerd in hun
directe betekenis voor het innerlijk leven en voor de individuele leiding. Het is onmogelijk zich te verheffen, zolang men hoe dan ook, beïnvloed blijft door dergelijke vormen van vals en ontspoord denken. Zodra men gezuiverd is, kan men terug tot klaarheid, rechtlijnigheid en kracht komen.

In het gebied gelegen tussen ‘cultuur’ en ‘gebruiken’, zal het wenselijk zijn, achteraf onze houding te verduidelijken. Het communisme lanceerde het ordewoord ‘anti-bourgeoisie’ dat overgenomen werd door sommige ‘geëngageerde’ intellectuele middens, op cultureel vlak. Op dit punt dient men eveneens klaarheid te scheppen.
Net zoals de bourgeois-maatschappij iets zweverigs is, bestaat er een dubbele mogelijkheid de bourgeoisie te overstijgen, ‘neen’ te zeggen aan de burgerlijke geest en de burgerlijke waarden.

De eerste weg leidt nog verder naar omlaag, naar een gecollectiveerde en vermaterialiseerde maatschappij, met haar marxistisch geïnspireerd ‘realisme’: sociale en proletarische waarden tégen de ‘burgerlijke’ en ‘kapitalistische’ decadentie. De tweede weg wordt gevolgd door hen die de bourgeoisie willen bestrijden om zich effectief boven haar te verheffen.

De strijders op het nieuwe front zullen - inderdaad ! - anti-burgerlijk zijn, maar dit dan op grond van hogere, heroïsche en aristocratische opvattingen, zoals wij ze reeds definiëerden. Ze zullen anti-burgerlijk zijn, omdat ze het banale leven misprijzen; anti-burgerlijk omdat ze niét diegenen volgen die hen materiële voordelen beloven, maar wél diegenen die alles van hen eisen; anti-burgerlijk tenslotte, omdat ze niet bekommerd zijn om hun veiligheid, maar omdat voor hen leven en risico één zijn, op elk vlak, en omdat de onverbiddelijkheid van de naakte idee en de doelgerichte actie hun eigen is. Een ander aspect nog van de anti-burgerlijkheid van de moderne mens, kern van de herlevingsbeweging, en waardoor hij zich van de vorige generatie onderscheidt, is zijn onverdraagzaamheid tegenover elke vorm van retoriek en vals idealisme, tegenover alle grote - met hoofdletters geschreven - woorden, tegenover alles wat slechts gebaar is, effect zoekende zinnen of enscenering.

Integendeel, zorg om wat essentiëel is, nieuw realisme waardoor men zich correct kan meten met de problemen die zich zullen stellen, de wil om zó te handelen dat, wat belang heeft, niet de schijn, maar het zijn is, niet het gepraat, maar eerder de stille en nauwgezette verwezenlijking ... dit alles in éénklank met de andere krachten die in dezelfde zin streven en in uitvoering van de richtlijnen van hogerhand: dàt is onmisbaar.

Wie tegen de linkse krachten alleen maar kan reageren in naam van idolen, van de levensstijl en de middelmatige en conformistische moraal van de burgerlijke wereld, heeft van meetaf de strijd verloren. De man die nog rechtop staat, na het zuiverend vuur van de innerlijke en de uiterlijke vernielingen te zijn doorgegaan, hoort in dat kamp niet. Zo iemand is, politiek gezien, niet het instrument van de burgerlijke pseudo-reactie. In het algemeen herneemt hij krachten en idealen die ouder en superieur zijn aan de burgerlijke wereld en het economische tijdperk en, met hen, bouwt hij verdedigingslijnen en versterkt hij de steunpunten van waaruit, op het gepaste ogenblik, de wederopbouwactie stralend zal beginnen.

Nog een laatste punt: de verhouding tot de overheersende godsdienst. Ongetwijfeld is een ‘religieuse’ factor noodzakelijk als achtergrond voor een echt-heroïsche levensopvatting, zoals die voor ons kamp noodzakelijk is. Het is belangrijk, in zichzelf de evidentie te voelen dát, boven dit aardse leven, er zich een ander en hoger uitstrekt: alleen hij die dàt ervaart, bezit een onbreekbare en onwankelbare kracht, en alleen hij is in staat tot een onstuitbaar elan - terwijl, zo een dergelijke ervaring ontbreekt, men slechts in sporadische momenten van vervoering of bij het ontketenen van irrationele krachten, de dood trotseert, of geen rekening houdt met het eigen leven. Er is dan geen zelftucht die zich bij het individu, op superieure en autonome wijze waarmaakt.

Die spiritualiteit, die inderdaad onder ons moet leven, heeft geen behoefte aan dwingende dogmatische formuleringen, noch aan een opgedrongen religieuse belijdenis. Wat er ook van zij, onze levensstijl kan niet deze zijn van het katholiek
moralisme, dat hoogstens een ‘deugdelijk’ africhten van het menselijk dier beoogt. Politiek gezien, kan die spiritualiteit niet anders dan het grootste wantrouwen koesteren tegenover al wat ruikt naar humanitarisme, egalitarisme, liefde, die allen integraal deel uitmaken van de christelijke opvatting, en die zich in de plaats dringen van eer en gerechtigheid.

Zeker, indien het katholicisme zich vereenzelvigd had met een hogere ascese, indien het in staat was geweest - bijn a als een geestelijke renaissance zoals die de Middeleeuwse Kruistochten bezielde - om van het geloof een krachtbundel te smeden, iets als een nieuwe Tempeliersorde, gesloten en onvermurwbaar tegenover alle stromingen van chaos, onderwerping, subversie, praktisch materialisme van onze ‘moderne’ wereld ... ja, in zulk geval, en zelfs als het zich nog maar hield - als een minimum - aan de stellingen van de Syllabus, hadden wij in onze keuze, geen moment hoeven te twijfelen. Maar zoals de zaken nu liggen, als we letten op het middelmatige en in de grond burgerlijk-parochiale niveau, tot hetwelk heden praktisch al wat belijdenisreligie is, afdaalde, als we de modernistische achteruitgang bekijken, en de ‘opening naar links’ gemaakt door een postconciliaire Kerk die ‘hedendaags’ wilde doen, zal voor onze mensen een eenvoudige verwijzing volstaan naar de geest, als evidentie van een transcendente werkelijkheid, die men moet inroepen om op onze krachten een andere kracht te enten, om aan te voelen dat onze strijd niet louter op het politieke vlak ligt, en om een onzichtbare consecratie te bekomen op een nieuwe wereld van mensen en van mensen-leiders.

Dit zijn enkele basis-aanwijzingen voor de nù te voeren strijd, vooral geschreven voor de jeugd, opdat ze fakkel en ordewoord zou overnemen uit de handen van wie niet gesneuveld zijn, opdat ze lessen zou halen uit de vergissingen van gisteren, opdat ze onderscheid zou kunnen maken en zou hérzien wat ze aanvoelde en nóg aanvoelt betreffende concrete situaties.

Essentieel is, niét tot het peil der tegenstanders af te dalen; zich niét te beperken tot het doorgeven van simplistische richtlijnen; niét overdreven aan te dringen op wat gisteren
wellicht waardevol was, maar geen actuele noch onpersoonlijke waarde bezit als mobiliserende idee; niet te bezwijken onder de verlokkingen van het valse politiek realisme, eigen aan elke partij.

Zeker, het is ook noodzakelijk dat onze strijdkrachten optreden in het lijf-aan-lijfgevecht van de politieke strijd, om zich in de huidige toestand de nodige werkruimte te verzekeren, en om de - tot heden omzeggens onbeantwoorde - aanval van de linkse krachten te bedwingen. Maar buiten dit alles is het belangrijk, essentieel zelfs, dat zich een elite vormt, die met bezonnen intensiteit, en met absolute intellectuele strakheid en onverzettelijkheid, de idee definieert rond dewelke wij ons moeten scharen. Het is bovendien essentieel, dat deze elite het idee belichaamt in een nieuwe mens, een mens die niet buigt, een mens die rechtop blijft staan tussen de puinhopen.

Mocht het ons gegeven zijn de huidige periode van crisis en van wankelende en illusorische orde te doorworstelen, zal de toekomst behoren aan dié mens en aan hém alleen. Zelfs echter als de noodlottige ontwikkeling welke de moderne mens zelf geschapen heeft, niet meer zou kunnen gestuit worden, en hem naar de afgrond sleept, dan nog zullen de innerlijke frontlijnen gehandhaafd blijven: wat er ook gebeuren moge, wat er kàn gedaan worden, zál gedaan worden.

Wij zullen steeds behoren tot een vaderland dat nooit, door geen enkele vijand, zal kunnen bezet noch vernietigd worden.

Julius EVOLA